tag:blogger.com,1999:blog-313003612012-01-28T23:22:01.880+02:00Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.comBlogger731100tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-46767624148501112502012-01-08T17:45:00.002+02:002012-01-08T18:03:22.244+02:00<div style="text-align: justify;"><span >Διαβάζω στον ηλεκτρονικό τύπο πως ο πρώην βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ Κίμωνας Κουλούρης οδηγώντας χθες το βράδυ παραβίασε 2 (ή 4, ανάλογα με την πηγή) κόκκινα φανάρια στην Καλλιρόης, και όταν τελικά τον σταμάτησαν αστυνομικοί για έλεγχο προσπάθησε να ξεφύγει (να παρκάρει, ισχυρίζεται ο ίδιος...), με αποτέλεσμα να τραυματίσει, ελαφρά ευτυχώς, έναν 25χρονο αστυνομικό. Στη συνέχεια τον οδήγησαν στην Τροχαία Καισαριανής, όπου οι αστυνομικοί διαπίστωσαν πως δεν είχε καν χαρτιά μαζί του, ενώ λίγη ώρα αφέθηκε ελεύθερος γιατί θεωρήθηκε πως ο τραυματισμός του αστυνομικού οφείλεται σε "τροχαίο ατύχημα". </span></div><div style="text-align: justify;"><span ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span >Κυκλοφορούν κάποιες φήμες που λένε πως κάποιος υψηλά ιστάμενος (κάποιοι αναφέρουν τον ίδιο τον κ. Παπουτσή, Υπουργό "Προστασίας του Πολίτη"...) τηλεφώνησε για να μείνει ελεύθερος ο κ. Κουλούρης.</span></div><div style="text-align: justify;"><span ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span >Απ'όσο γνωρίζω ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε κανένα άλλο κόμμα έχουν κάνει ακόμα κάποια δήλωση σχετικά με το θέμα. Τουλάχιστον όχι στις επίσημες ιστοσελίδες τους που μπορώ να παρακολουθήσω. Δε θα αγανακτήσει κανείς με το θέμα? Θα περάσει κι αυτό έτσι?</span></div><div style="text-align: justify;"><span ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span >Κάτι άνθρωποι σαν τον Κουλούρη μας οδήγησαν εδώ, και εμείς όχι απλώς τους ανεχθήκαμε, αλλά τους ανεχόμαστε ακόμα και τώρα, ακόμα κι όταν γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια στοιχειώδεις νόμους, για να μην πω κανόνες συμπεριφοράς.</span></div><div style="text-align: justify;"><span ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span >Τελικά μας αξίζουν όσα μας συμβαίνουν. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-4676762414850111250?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-4621519766124921882011-12-18T10:28:00.003+02:002011-12-18T11:16:29.472+02:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πριν ένα χρόνο, τον Δεκέμβριο του 2010, πήρα την απόφαση να αφήσω τη δουλειά μου στην Ελλάδα και να κάνω μια καινούρια αρχή στη Νορβηγία. Θυμάμαι πως βαθιά μέσα μου δεν ήθελα να φύγω πάλι, άλλωστε δεδομένων των συνθηκών είχα μια δουλειά σχετικά καλή, και με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση για τα επόμενα 2-3 χρόνια. Μόνο και μόνο αυτό ήταν πολυτέλεια αν δεν ήσουνα δημόσιος υπάλληλος (πλέον ούτε αυτοί έχουν αυτή την πολυτέλεια). Πήρα την απόφαση με βαριά καρδιά από τη μια, αλλά και με μεγάλη ανακούφιση από την άλλη.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αν και έβλεπα πως η κατάσταση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο (και ακόμα δεν είχαμε δει τίποτα!), διατηρούσα κάποιες αμυδρές ελπίδες πως την τελευταία στιγμή θα ξυπνήσουμε από το λήθαργο και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σωθούμε. Συνέχιζα να το πιστεύω αυτό μέχρι περίπου το περασμένο καλοκαίρι, αλλά πλέον νομίζω μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να μας σώσει, και δεν ξέρω αν ο κ. Παπαδήμος είναι θαυματοποιός. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Εύχομαι την καινούρια χρονιά να γίνει το θαύμα. Αλλά τα θαύματα δε γίνονται από μόνα τους. Συν Αθηνά και χείρα κίνει...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; "><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-462151976612492188?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-29135185520214542592011-11-13T20:22:00.003+02:002011-11-13T21:18:11.536+02:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Τις τελευταίες δύο εβδομάδες παρακολουθήσαμε ένα απίστευτο θρίλερ σε μορφή σήριαλ. Θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς κωμικοτραγικό, αλλά η κατάσταση ήταν τόσο σοβαρή που είναι μάλλον απλώς τραγικό. Στην ουσία είδαμε την προσπάθεια αυτών που εδώ και πολλά χρόνια μας κυβερνούν (με ευθύνη δικιά μας βεβαίως) να μείνουν για λίγο ακόμα στην εξουσία ή (στην περίπτωση της ΝΔ) να έρθουν πάλι στα πράγματα. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Ήταν πολύ διδακτικά όλα αυτά. Οι "βασιλιάδες" ουσιαστικά μείνανε γυμνοί. Ευτυχώς, την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή, βρέθηκαν μερικοί που αντιλήφθηκαν τη σοβαρότητα της κατάστασης και κατάφεραν να μας οδηγήσουν στη μοναδική ίσως λύση που μας δίνει παράταση χρόνου. Κανείς δεν ξέρει αν ο κ. Παπαδήμος θα καταφέρει να αλλάξει τα πράγματα, να βάλει κάποια τάξη, και να μας βάλει στο δύσκολο δρόμο που θα χρειαστεί να ακολουθήσουμε τα επόμενα πολλά χρόνια για να βγούμε από τη δύσκολη κατάσταση που βρισκόμαστε. Ίσως είναι ήδη πολύ αργά, ίσως και να μην τα καταφέρει ή να μην τον αφήσουν να τα καταφέρει. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Σε κάθε περίπτωση όμως, η επιλογή Παπαδήμου ήταν η καλύτερη αυτή τη στιγμή. Φαίνεται να είναι ένας σοβαρός άνθρωπος, χαμηλών τόνων, με κύρος στο εξωτερικό, και με πολύχρονη εμπειρία σε σοβαρές διοικητικές θέσεις. Ειδικά το τελευταίο είναι κάτι που ΚΑΝΕΙΣ από όσους μας έχουν κυβερνήσει τα τελευταία πολλά χρόνια δεν είχε. Επίσης πολύ σημαντικό είναι το ότι έχει κύρος στο εξωτερικό και θεωρείται αξιόπιστος συνομιλητής. Πολλοί στην Ελλάδα δεν έχουν καταλάβει πως όταν εξαρτάσαι από τους δανειστές σου (γιατί αυτό γίνεται τώρα, είτε μας αρέσει είτε όχι), πρέπει να μιλάει μαζί τους κάποιος που μπορούν να τον εμπιστευθούν. Διαφορετικά θα σε αφήσουνε στην τύχη σου.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Είδαμε επίσης τις προηγούμενες ημέρες κάτι πρωτοφανές για τους τελευταίους 12 μήνες. Πέρασαν 2 ολόκληρες βδομάδες χωρίς απεργίες! Η κατάσταση μου θύμισε την ομιλία του Steve Jobs στο Stanford το 2005, όπου είπε, μιλώντας για τη μάχη του με τον καρκίνο:</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span">"Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept: No one wants to die. Even people who want to go to heaven don't want to die to get there.</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: normal; text-align: justify; font-size: medium; ">"</span></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Αυτό ακριβώς συνέβει στην ελληνική κοινωνία. Πολλοί πιστεύανε πως είναι καλύτερα να βγούμε από το ευρώ, να μην πληρώσουμε τα χρέη μας, να γίνουμε ανεξάρτητοι, κλπ, κλπ, κλπ. Εκτός από την αριστερά που δυστυχώς δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, τα ίδια έλεγε και ο Καρατζαφέρης (καλύτερα φτωχοί με τη δραχμή, παρά να δανειζόμαστε με το ευρώ) που τώρα συμμετέχει στην κυβέρνηση. Ενώ ο Σαμαράς πίστευε πως μπορεί να πάει να επαναδιαπραγματευτεί. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Όλα αυτά όμως ήτανε ωραίες θεωρητικές αναλύσεις (με τα λόγια του Steve Jobs: a useful but purely intellectual concept). Μόλις ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα, και όλοι κατάλαβαν πως πια παίζεται η συμμετοχή μας στο ευρώ, ξαφνικά συνειδητοποίησαν όλοι πως δε θέλουνε... να ψηφίσουνε! Δε θέλανε να πούνε "ναι" σε μια κυβέρνηση Παπανδρέου (λογικό, εδώ που τα λέμε), αλλά δε θέλανε και να βγούνε από το ευρώ. Με τα λόγια του Steve Jobs: "No one wants to die. Even people who want to go to heaven don't want to die to get there." Θέλαμε τον "παράδεισο" της δραχμής, αλλά δε θέλαμε να "πεθάνουμε" (έξοδος από το ευρώ) για να πάμε εκεί. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Τώρα μένει να δούμε τι θα συμβεί στις επόμενες εβδομάδες. Πλέον η Γερμανία με τη Γαλλία συζητάνε για ευρώ δύο ταχυτήτων, και διάφορες άλλες ιδέες που φυσικά δε μπορούμε να τις ξέρουμε όλες. Κανείς δε μας εγγυάται πως τα πράγματα θα πάνε καλά. Ελπίζω όμως μετά από αυτές τις 2 βδομάδες να αρχίσαμε να ξυπνάμε, και να δουλέψουμε για να βγούμε από αυτή την κατάσταση. Το πόσο ξυπνήσαμε θα φανεί και στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές. Πιστεύω πως αν τα κόμματα που συμμετέχουν στη σημερινή βουλή πάρουν συνολικά πάνω από 40-50%, δεν έχουμε μάθει τίποτα. Οι μέχρι στιγμής δημοσκοπήσεις πάντως δείχνουν πως για την ώρα μόνο 25-30% του κόσμου δηλώνει πως δε θα ψηφίσει κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα. Είναι νομίζω η κατάλληλη στιγμή για να βγουν μπροστά νέα πρόσωπα και να θάψουμε για πάντα αυτούς που μας φέρανε ως εδώ.</span><p></p></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-2913518552021454259?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-45788453254587067562011-10-23T12:58:00.003+03:002011-10-23T13:17:48.155+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Διάβασα στη σημερινή Καθημερινή για υπάλληλο του Υπ. Οικονομικών που μετά από 32 χρόνια υπηρεσίας έπαιρνε καθαρά 2750 ευρώ το μήνα. Αρχικά ο μισθός της μειώθηκε στα 2200 ευρώ, και τώρα θα πέσει στα 1334. Μισθός πρωτοδιόριστης, όπως λέει και η υπάλληλος στο ρεπορτάζ.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Συμφωνώ πως μία μείωση 50% του μισθού είναι πολύ μεγάλη και μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα αν υπάρχουν υποχρεώσεις, όπως δάνεια. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Να το σκεφτούμε όμως λίγο καλύτερα. 2750 ευρώ είναι περίπου 900000 δραχμές. Μισθός το μήνα. Για δημόσιο υπάλληλο. Και πριν 10 χρόνια, σε δραχμές, τόσα έπαιρνε? Μήπως όντως έπαιρνε περίπου τα μισά? Θυμάμαι πως στα τέλη της δεκαετίας του '90, ένας αρχικός μισθός 200000 δραχμών ήταν σχετικά καλός για τον ιδιωτικό τομέα. Δηλαδή λίγο πάνω από 600 ευρώ καθαρά. Πώς γίνεται μέσα σε 10 χρόνια, στον δημόσιο τομέα μόνο, αυτός ο αρχικός μισθός να έχει διπλασιαστεί? Και μάλιστα με χαμηλό πληθωρισμό! </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Φυσικά η κυρία του παραδείγματος θα αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα. Αλλά για να πληρώνεται ο μισθός της αναγκαζόμασταν να δανειζόμαστε όλα αυτά τα χρόνια. Και τώρα ακούγεται πως θα γίνει κούρεμα του ελληνικού χρέους κατά 50%. Δηλαδή κάποιοι από αυτούς που μας δάνεισαν θα χάσουν τα μισά λεφτά τους. Και θα πει η κυρία που θα χάσει το μισό μισθό της, ας μη μας δάνειζαν. Είναι ακριβώς στην ίδια μοίρα όμως κι αυτή, θα έπρεπε να τους καταλαβαίνει. Ίσως κι αυτοί δεν έπρεπε να μας δανείζουν, ίσως κι εμείς δεν έπρεπε να δανειζόμαστε. Φταίμε κι εμείς τουλάχιστον όσο φταίνε κι αυτοί, αν όχι περισσότερο.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τη χρειαζόμασταν αυτήν την κρίση όσο τίποτε άλλο. Θα πονέσει πολύ. Αλλά αφού δε βάζαμε μυαλό μόνοι μας, κάποια στιγμή αυτό θα γινότανε. Ας προσέχαμε.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-4578845325458706756?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-69561735766976870742011-10-14T19:26:00.002+03:002011-10-14T19:49:56.594+03:00<span class="Apple-style-span" >Ιστορία 1:</span><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Έμαθα χτες ότι τη Δευτέρα που μας πέρασε, με τη δυνατή βροχή στην Αθήνα, η επιθεώρηση εργασίας επισκέφθηκε κάποια εταιρεία και διαπίστωσε πως υπήρχαν εργαζόμενοι που είχαν χτυπήσει κάρτα για να φύγουνε αλλά λόγω της βροχής προτίμησαν να περιμένουν κάτω από κάποιο υπόστεγο ενώ μερικοί ξαναπήγαν στα γραφεία τους. Θεώρησαν οι επιθεωρητές πως αυτό είναι παράβαση της εργατικής νομοθεσίας και βάλανε πρόστιμο στην εταιρεία. Δύο μέρες αργότερα, σε ετήσια συνάντησή τους με εκπροσώπους της διεύθυνσης ανθρώπινου δυναμικού (Human Resources) μεγάλων εταιρειών, αναφέρανε την περίπτωση αυτή και συστήσανε στις εταιρείες να εφαρμόζουν πιστά το νόμο γιατί αν κάποιος κάνει την ίδια παράβαση δύο φορές σε 4 χρόνια, μπαίνει λουκέτο στην εταιρεία. Την ιστορία μου διηγήθηκε φίλος που ήταν σε αυτή τη συνάντηση, εκπροσωπώντας γερμανική εταιρεία με περίπου 300 υπαλλήλους στην Ελλάδα. Στην αρχή νόμιζα ότι με κοροϊδεύει. Μου πήρε αρκετή ώρα να πειστώ ότι μου λέει αλήθεια. Αναρωτιέμαι αν τα ξέρουν αυτά στα κεντρικά στη Γερμανία... Να το κλείσουν το μαγαζί, να απολύσουν και τους 300 για να σιγουρευτούν πως δε θα πληρώσουν πρόστιμο επειδή έπιασε βροχή και οι υπάλληλοι δεν είχαν ομπρέλες μαζί τους.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ιστορία 2:</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Φίλη πήρε μια μέρα άδεια από τη δουλειά για να πάει σε προγραμματισμένο ραντεβού με γιατρό στο ΙΚΑ να της γράψει κάποια φάρμακα που πρέπει να παίρνει καθημερινά. Έφτασε 8 το πρωί, αλλά διαπίστωσε πως λόγω απεργίας δεν υπήρχε γιατρός. Πήρε τηλέφωνο για να ανανεώσει το ραντεβού και πήρε ημερομηνία για τις 16 Νοεμβρίου (το αν θα υπάρχει και ΙΚΑ τότε είναι άγνωστο...). Σκέφτηκε να πάει στο ΙΚΑ διπλανής περιοχής μπας και καταφέρει να πάρει τη συνταγή. Βρήκε έναν γιατρό στην πόρτα του γραφείου του, να φεύγει. Αρνήθηκε να της γράψει φάρμακα, και της είπε να πάει στον απογευματινό, αν δεν απεργούσε. Πήγε πάλι στις 13:20, και περίμενε μέχρι τις 15:00. Όταν μπήκε μέσα, της είπε πως δεν της γράφει φάρμακα γιατί δεν έχει ραντεβού. Προσπάθησε να του εξηγήσει πως έχει ήδη πληρώσει φάρμακα που τα δικαιούται λόγω της ασφάλισής της, γιατί δε βρίσκει γιατρό να της τα γράψει. Της έγραψε τελικά τα μισά απ'όσα χρειάζεται μέχρι το επόμενο ραντεβού στις 16 Νοεμβρίου...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Εκτός όλων των άλλων, δεν καταλαβαίνω τι δουλειά κάνουνε οι γιατροί του ΙΚΑ, εφόσον απλώς γράφουνε φάρμακα, χωρίς εξέταση, χωρίς τίποτα. Ευτυχώς δεν είχα ποτέ την ατυχία να χρειαστώ τις υπηρεσίες τους.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Και μια είδηση:</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Διαβάζω στις σημερινές ειδήσεις, πως (α) ο κ. Λυμπερόπουλος, αρχισυνδικαλιστής των ταξιτήδων, δηλώνει πως "Δε θα πεθάνουμε μόνοι μας, θα πάρουμε κι άλλους μαζί μας", και (β) οι αρχισυνδικαλιστές των δήμων, που αρνούνται να μαζέψουν τα σκουπίδια, απειλούν πως θα χυθεί αίμα.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Εκτός από τα συγχαρητήριά μου στους πολιτικούς μας που έχουν αναθρέψει τέτοια λουλούδια, αναρωτιέμαι πόσο θα τους ανεχτούμε ακόμα...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-6956173576697687074?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-72525732446931709042011-10-02T15:40:00.003+03:002011-10-02T16:05:09.474+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Έγραφα τον Ιούνιο πως δεν είμαι αισιόδοξος με την κατάσταση στην Ελλάδα. Είχα την ελπίδα πως μετά απ'όσα έγιναν τον Ιούλιο, θα βάζαμε μυαλό και θα αρχίζαμε να σοβαρευόμαστε ως χώρα. Δυστυχώς ούτε αυτό έγινε. Οι διάφορες ομάδες συμφερόντων αντιδρούν και χαλάνε τον κόσμο κάθε φορά που θεωρούν ότι πλήττονται από τα μέτρα που θέλει να προωθήσει η κυβέρνηση (αλλά ακόμα δεν έχει βρει το κουράγιο να προωθήσει τίποτα ουσιαστικό). Οι ταξιτζήδες κλείνουν τους δρόμους, τα αεροδρόμια και τα λιμάνια, οι οδηγοί λεωφορείων παρκάρουν τα λεωφορεία τους, οι φαρμακοποιοί κλείνουν τα φαρμακεία τους, οι τεχνικοί της ΔΕΗ κατεβάζουν τους διακόπτες, κ.ο.κ. Όλοι εναντίον όλων δηλαδή. Δεν καταλαβαίνουμε ότι αν δεν κάνουμε ΟΛΟΙ κάποιες θυσίες, το αποτέλεσμα θα είναι πολύ χειρότερο για όλους μας. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Προσωπικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι έχω γλιτώσει, μια που έφυγα από την Ελλάδα λίγο πριν γίνει το μεγάλο μπαμ, και ζω σε μία χώρα με πολύ υψηλό επίπεδο ζωής, όπου όλα δουλεύουν ρολόι. Με στεναχωρεί όμως το γεγονός ότι αναγκάστηκα να φύγω. Και το γεγονός ότι πολύς κόσμος αναγκάζεται να φύγει ή έστω το σκέφτεται. Και αυτό, την ίδια στιγμή που εργαζόμενοι σε δημόσιες υπηρεσίες αντιδρούν στη μετακίνησή τους σε άλλες υπηρεσίες. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Διάβαζα σήμερα στο Κ της Καθημερινής συνέντευξη με τον αρχισυνδικαλιστή της ΔΕΗ, τον κ. Φωτόπουλο. Τον ρωτάει η δημοσιογράφος τι μισθό παίρνει, κι αυτός απαντά:</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >"Μετά 25 χρόνια ένσημα, παντρεμένος, με 2 παιδιά, και με την ειδικότητα του τεχνικού, 1900 ευρώ καθαρά. Κάθε μήνα μετράω ευρώ-ευρώ τα έξοδά μου για να μπορέσω να αντεπεξέλθω."</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ο τρόπος που απαντάει (25 χρόνια ένσημα, δύο παιδιά, μετράω τα έξοδά μου) δείχνει πως δεν είναι ευχαριστημένος από το μισθό του. Προσωπικά έβγαζα λιγότερα όταν ήμουνα στην Ελλάδα. Και ξέρω ότι λέκτορες και καθηγητές πανεπιστημίου, επίσης με 2 παιδιά, βγάζουν κι αυτοί λιγότερα από τον κ. Φωτόπουλο. Για να μη μιλήσω για καθηγητές γυμνασίου που πλέον βγάζουν λιγότερα από 1000 ευρώ. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ας μην αναρωτιόμαστε λοιπόν γιατί φτάσαμε ως εδώ. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Η λύση φοβάμαι πως θα δοθεί όταν κάποια στιγμή (που δεν αργεί να έρθει) σταματήσουμε να παίρνουμε τις δόσεις του δανείου και θα αναγκαστούμε να αλλάξουμε τα πάντα, πολύ απλά γιατί λεφτά δε θα υπάρχουν πια. Και θα είναι πολύ απότομη αυτή η προσγείωση...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-7252573244693170904?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-88244540446583398412011-06-25T18:55:00.003+03:002011-06-25T20:07:25.096+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Έγραφα στην προηγούμενη ανάρτηση πως το βρίσκω αστείο να ζητάμε δάνεια από χώρες, όπου ο κόσμος πληρώνει περισσότερους φόρους από εμάς, και να περιμένουμε να μην αλλάξει τίποτα στο δικό μας σύστημα. Και τώρα που ανακοινώθηκαν τα νέα μέτρα πέφτουμε από τα σύννεφα. Φυσικά πολλά από τα μέτρα αυτά είναι άδικα (αλλά όχι όλα), όπως π.χ. το να βάζεις έκτακτη εισφορά σε όποιον έχει αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού. Αυτό είναι απόδειξη πως το κράτος είναι ανίκανο να βρει ποιοι φοροδιαφεύγουν και καταφεύγει σε αυτό το μέτρο για να πιάσει, έστω και λίγο, κάποιους από αυτούς. Έτσι όμως τιμωρεί και πολλούς τίμιους. Πάλι πέφτουμε από τα σύννεφα? Δε θα έπρεπε, το λέει κι η παροιμία: "Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά".</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο είναι πως δε συνειδητοποιούμε ότι πρέπει να αλλάξουμε τα πάντα στον τρόπο που λειτουργεί αυτή η χώρα. Εδώ και σχεδόν 2 χρόνια η κυβέρνηση λέει ότι θα χτυπήσει τη φοροδιαφυγή. Τα ίδια έλεγε και η προηγούμενη κυβέρνηση. Δεν κάνανε τίποτα, και γιαυτό αναγκαζόμαστε να έχουμε τώρα άδικους φόρους. Η πλειοψηφία του κόσμου επίσης όποτε μπορεί φοροδιαφεύγει. Το να μην παίρνουμε ή να μη δίνουμε αποδείξεις για διάφορα ψώνια, υπηρεσίες κλπ, μας φέρνει ένα μικρό κέρδος προσωρινά (κι αυτό όχι πάντα), αλλά συμβάλουμε στο να δημιουργηθεί η κατάσταση που έχουμε σήμερα. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Με στεναχωρεί επίσης το ότι βλέπω ένα απίστευτα χαμηλό επίπεδο από τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ. Αυτό σίγουρα δε βοηθάει την κατάσταση. Ο περισσότερος κόσμος αμφιβάλλω αν καταλαβαίνει πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα της χώρας. Κι ακόμα πιο λυπηρό, πρώτη απ'όλους η αντιπολίτευση, μιλάει για ιδανικές λύσεις που θα μπορούσαν να έχουν εφαρμοστεί ίσως τα προηγούμενα χρόνια, με μία όμως προϋπόθεση: να αρχίσουν να εφαρμόζονται οι νόμοι, και να σταματήσει η φοροδιαφυγή. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Όσο για την κυβέρνηση, αποδεικνύεται πολύ μικρή για το έργο που πρέπει να κάνει. Έχει για αντιπρόεδρο τον κ. Πάγκαλο, που είμαι σίγουρος ότι ο μόνος λόγος που βρίσκεται στη θέση αυτή είναι για να μην κάνει αντιπολίτευση στον πρωθυπουργό. Υποτίθεται πως εδώ κι ένα χρόνο είναι υπεύθυνος για το κλείσιμο άχρηστων οργανισμών του δημοσίου. Πολύ θα ήθελα να μάθω πόσο έχει προχωρήσει αυτό και πόσο καιρό ακόμα θα το σκέφτεται. Παράλληλα βρίσκει χρόνο, λέει, να γράφει και βιβλίο...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Η υπόλοιπη κυβέρνηση είναι επίσης στον κόσμο της. Εδώ και μήνες συζητάμε τι να γίνει με τη ΔΕΗ και καθόμαστε και ακούμε (και πλέον υπομένουμε) τον κ. Φωτόπουλο. Για πολλά χρόνια συζητούσαμε για την Ολυμπιακή. Τα ίδια γίνονται τώρα με τον ΟΣΕ. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μας αρέσει πολύ να συζητάμε στην Ελλάδα. Για όλες τις πιθανές λύσεις. Μόνο που δεν έχουμε καταλάβει πως όταν φτάνεις στην άκρη του γκρεμού είναι καλύτερο να πατήσεις φρένο, να πιαστείς απ'όπου μπορείς, να κάνεις ό,τι είναι δυνατόν για να μην πέσεις μέσα, παρά να συζητάς για το αν είναι βαθύς ο γκρεμός, ποιος φταίει, και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να σταματήσει η κατηφόρα. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πλέον δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος. Φοβάμαι πως ακόμα δεν έχουμε δει τα χειρότερα. Λύση δεν έχω, εκτός από το να βάλουμε το κεφάλι κάτω και να δουλέψουμε. Αυτό όμως εξαρτάται και από την πολιτική μας ηγεσία (που μόνοι μας την εκλέξαμε) και αποδεικνύεται πολύ μικρή για τις περιστάσεις.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Καλό καλοκαίρι και καλή δύναμη.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-8824454044658339841?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-46950356963023951262011-06-07T21:17:00.005+03:002011-06-07T23:13:22.205+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; font-size: small; ">Πριν περίπου ένα χρόνο, όταν ακόμα ζούσα στην Ελλάδα, πήγα για ένα επαγγελματικό ταξίδι στις Βρυξέλλες. Μια μέρα είδα μια φίλη που μένει μόνιμα εκεί και συζητήσαμε μεταξύ των άλλων και την κατάσταση στην Ελλάδα, που μόλις είχε πάρει το πρώτο δάνειο από τους ΔΝΤ/ΕΕ/ΕΚΤ. Της είπα ότι πολλοί ελεύθεροι επαγγελματίες ουσιαστικά δεν πληρώνουν καθόλου φόρο, ενώ το αφορολόγητο όριο είναι 12,000 ευρώ. Αυτό της έκανε εντύπωση γιατί όπως μου είπε στο Βέλγιο το όριο είναι πολύ χαμηλότερο. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; font-size: small; "><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; font-size: small; ">Το θυμήθηκα αυτό τώρα που γίνεται η συζήτηση για το αφορολόγητο όριο στην Ελλάδα και την άρνηση των πολιτικών να το μειώσουνε ή να το καταργήσουνε. Θυμήθηκα πως όταν σπούδαζα στις ΗΠΑ, που δε φημίζονται για τους υψηλούς τους φόρους, και που το εισόδημά μου ήταν αρκετά χαμηλό, πλήρωνα περίπου 15% φόρο. Στη Νορβηγία όπου ζω τώρα το αφορολόγητο είναι άγνωστη λέξη. Ο ελάχιστος φόρος για τα χαμηλά εισοδήματα είναι 28%. έψαξα και βρήκα στο <a href="http://www.taxrates.cc/">http://www.taxrates.cc</a>/ ότι στη Γερμανία το αφορολόγητο είναι 8,000 ευρώ, στη Γαλλία 6,000 ευρώ, ενώ στην Ολλανδία δεν υπάρχει αφορολόγητο. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; font-size: small; "><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; font-size: small; ">Μήπως για άλλη μία φορά επιμένουμε να ζούμε στον κόσμο μας, ενώ παράλληλα ζητάμε από αυτούς που πληρώνουν περισσότερους φόρους από εμάς να μας δανείσουμε για να συνεχίσουμε να ζούμε όπως πριν?</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-4695035696302395126?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-48553862145239954312011-05-29T21:20:00.005+03:002011-05-29T22:56:31.198+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Πριν δυόμιση περίπου χρόνια, τον <a href="http://odysseas-traveller.blogspot.com/2009_01_01_archive.html">Ιανουάριο του 2009</a>, αγανακτισμένος με την υπόθεση του Βατοπεδίου, έγραφα πως θα ήθελα να δω κόσμο να συγκεντρώνεται μπροστά στη Βουλή και να μείνει εκεί μέχρι να αρθεί η ασυλία των βουλευτών για το θέμα αυτό. Μάλλον όμως ήμουνα από τους πολύ λίγους αγανακτισμένους, ενώ πολλοί δεν γνωρίζανε καν την υπόθεση...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Έχω μερικούς γνωστούς που συμμετέχουν αυτές τις μέρες στις συγκεντρώσεις αγανακτισμένων. Έπρεπε βέβαια να μας "προκαλέσουν" Ισπανοί διαδηλωτές για να αγανακτήσουμε κι εμείς. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι οι γνωστοί μου είναι αγανακτισμένοι για τους δικούς του λόγους ο καθένας. Άλλος θέλει να καταργηθεί το μνημόνιο και να μας χαρίσουν τα χρέη, άλλος θέλει να συμμαζευτούμε και να γίνουμε σοβαρή χώρα. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Είναι σίγουρα καλό που έστω και κατ'αυτόν τον τρόπο άρχισε ο κόσμος να προβληματίζεται. Ελπίζω αυτές οι συγκεντρώσεις και οι συζητήσεις που γίνονται να ταρακουνήσουν τους πιο ανοιχτόμυαλους, να ενημερωθούν για το τι συμβαίνει. Άλλο όφελος δυσκολεύομαι να δω. Συγκεκριμένο αίτημα δεν υπάρχει. Έστω ότι η κυβέρνηση θέλει να τους ικανοποιήσει. Τι πρέπει να κάνει? </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Αυτό νομίζω είναι κι ένα μεγάλο πρόβλημα της κοινωνίας μας. Δεν έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε ορθολογικά. Επίσης δεν έχουμε μάθει ότι για να μπορούμε να έχουμε άποψη, αλλά ακόμα και για να βρούμε λύση σε κάποιο πρόβλημα, πρέπει πρώτα να ενημερωθούμε. Είναι τραγικό να βλέπεις ότι ακόμα και πολλοί τελειόφοιτοι ελληνικών πανεπιστημίων δε μπορούν να κρίνουν και να σκεφτούν πώς θα λύσουν ένα πρόβλημα. Προφανώς δεν έμαθαν ποτέ να σκέφτονται. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Είναι επίσης τραγικό να βλέπεις πολιτικούς να κάνουν προτάσεις χωρίς να σκέφτονται ούτε στιγμή αν είναι οικονομικά εφαρμόσιμες. Π.χ. το ΚΚΕ μέχρι πρόσφατα ήθελε ελάχιστο μισθό 1400 ευρώ για όλους. Ο κ. Τσίπρας πρότεινε στα σοβαρά πριν 2 χρόνια να προσληφθούν 100.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Ο κ. Σαμαράς πριν λίγες μέρες είπε να πληρώνουμε δημοσίους υπαλλήλους για να κάθονται! Ένας από τους υπουργούς της ΝΔ, ο κ. Στυλιανίδης, γράφει σήμερα στην Καθημερινή πως αν είχε εφαρμοστεί αυτό στον ΟΣΕ, σε 10 χρόνια θα είχαμε όφελος 315εκ. ευρώ. Μα το χρέος του ΟΣΕ είναι πάνω από 10 δις. ευρώ! Και σε 10 χρόνια μπορεί να μην υπάρχει όχι ΟΣΕ, ούτε Ελλάδα με τη μορφή που την ξέρουμε σήμερα, αν μέσα στο επόμενο δίμηνο χρεωκοπήσουμε. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Έχω πλέον την εντύπωση ότι οι κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου θέλουν να κάνουν κάτι αλλά δε μπορούν. Δε το θέλουν γιατί έχουν καλές προθέσεις, αλλά γιατί λόγω της θέσης τους έχουν συνειδητοποιήσει το πρόβλημα. Η συμπεριφορά τους όμως όταν ήταν αντιπολίτευση έχει γυρίσει τώρα μπούμερανγκ. Αν τότε φρόντιζαν να πούνε στον κόσμο την αλήθεια, θα ήτανε πολύ πιο εύκολα για αυτούς τα πράγματα. Και φυσικά έχουν ακόμα και μέσα στην κυβέρνηση πολλούς υπουργούς που ακόμα δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Να μη μιλήσω για τους υπόλοιπους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Ελπίζω μέσα από αυτές τις συγκεντρώσεις πολιτών να βγει κάτι καλό. Να καταλάβει ο κόσμος ότι πρέπει να ενημερώνεται από σοβαρές πηγές. Το tromaktiko και οι περισσότερες ελληνικές εφημερίδες δυστυχώς δεν είναι σοβαρές. Ας δούμε τι λένε κάποια ξένα μέσα ενημέρωσης, με κριτικό πνεύμα, αλλά όχι καχύποπτο. Γιατί πολλές φορές φοβόμαστε ότι το μόνο που τους απασχολεί είναι να μας υποδουλώσουνε, και πως ό,τι γράφουνε εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Έχω κουραστεί να ακούω κόσμο να λέει ότι πρέπει να μας δώσουνε λεφτά, αλλιώς θα χάσουνε οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Ναι, μπορεί να χάσουνε μερικά χρήματα, αλλά εμείς δεν θα έχουμε να φάμε, οι καταθέσεις θα εξατμιστούν, και τα σύνορα με την ΕΕ θα κλείσουνε. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος πλέον. Αλλά έχω μια μικρή ελπίδα πως την τελευταία στιγμή (γιατί εκεί έχουμε φτάσει) θα τα καταφέρουμε.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-4855386214523995431?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-29696330315418219452011-05-10T21:30:00.003+03:002011-05-10T22:02:36.277+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ένας άνθρωπος δολοφονήθηκε σήμερα το πρωί, την ώρα που ετοιμαζότανε να πάει τη γυναίκα του στο μαιευτήριο... Το παιδί που γεννήθηκε σήμερα μάλλον δε θα γιορτάσει ποτέ τα γενέθλιά του.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Γεννήθηκα σε ένα μαιευτήριο που βρισκότανε ακριβώς στη γωνία που έγινε το φονικό. Έζησα κάτι παραπάνω από 20 χρόνια λίγα τετράγωνα από εκεί. Δε μπορώ να χωνέψω αυτό που έγινε.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Οι πολιτικοί μας φαίνεται να είναι στον κόσμο τους. Ο Υπουργός "Προστασίας του Πολίτη", κος. Παπουτσής, βρήκε τη μέρα να δηλώσει ότι η εγκληματικότητα στην Αθήνα μειώνεται και πως ο Δήμος Αθηναίων έχει μερίδιο ευθύνης για αυτό που έγινε. Για το γεγονός ότι στην περιοχή εδώ και μερικά χρόνια φοβάσαι να περπατήσεις ακόμα και μέρα μάλλον δε φταίει κανείς. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Φοβάμαι πως δεν είναι μακριά η στιγμή που θα γίνει ένα πολύ μεγάλο μπαμ, μία έκρηξη, και ο κόσμος θα θελήσει να πάρει το νόμο στα χέρια του. Στο βιβλίο του "The Tipping Point", ο Malcolm Gladwell γράφει "The tipping point is that magic moment when an idea, trend, or social behavior crosses a threshold, and spreads like a wildfire". Δεν ξέρω αν το tipping point είναι αυτό που έγινε σήμερα, αλλά σίγουρα δε θα αργήσει να έρθει. Και τότε, στην προσπάθεια των όσων κατοίκων έχουν απομείνει στην περιοχή να αυτοπροστατευθούν, φοβάμαι ότι μπορεί να δούμε πολύ χειρότερα. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ελπίζω (αλλά δεν είμαι αισιόδοξος) να ξυπνήσουν αυτοί που πρέπει πριν να είναι πάρα πολύ αργά. Να σταματήσουν τις αηδίες περί συναρμοδιοτήτων, περιοχών ευθύνης και άλλων αστείων δικαιολογιών, και να κάνουν επιτέλους μια φορά τη δουλειά τους. Αλλιώς δε μας βλέπω καθόλου καλά...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-2969633031541821945?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-34872641760673991372011-05-06T23:15:00.004+03:002011-05-07T00:00:06.214+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ο Απρίλιος που μας πέρασε ήταν ένας από τους θερμότερους στη Νορβηγία και ο κόσμος το εκμεταλλεύθηκε όσο μπορούσε. Η πρώτη μέρα που είχανε λιώσει εντελώς οι πάγοι από τη θάλασσα και ο ήλιος ζέσταινε αρκετά την ατμόσφαιρα έτυχε να είναι Παρασκευή. Εκείνο το απόγευμα γέμισαν οι δρόμοι ποδήλατα, ενώ οι πρώτοι τολμηροί βγάλανε τα κανό και αρχίσανε τις πρώτες βόλτες με τα ιστιοπλοϊκά. Ο καιρός ζέστανε πολύ γρήγορα και πλέον πολλοί πάνε στη δουλειά τους με ποδήλατο, ενώ τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα που ο καιρός είναι ζεστός τα πάρκα είναι γεμάτα κόσμο που απολαμβάνει τον ήλιο. Οι Νορβηγοί γενικά έχουν μία αγάπη για outdoor activities και δε χάνουν ευκαιρία να εκμεταλλευτούν τον καλό καιρό.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Κάτι άλλο που είναι πολύ χαρακτηριστικό αυτή την εποχή είναι το λεγόμενο dugnad: μικρές ομάδες που μαζεύονται για να καθαρίσουν εθελοντικά κάποιους χώρους. Την περασμένη βδομάδα μαζευτήκαμε όσοι ενδιαφερόμαστε για ιστιοπλοΐα για να καθαρίσουμε τα σκάφη του τοπικού ομίλου και να τα ρίξουμε στη θάλασσα. Λίγες μέρες αργότερα όσοι ενδιαφερόμασταν να παίζουμε τέννις στις εγκαταστάσεις της εταιρείας μαζευτήκαμε να καθαρίσουμε τα 2 γήπεδα που υπάρχουν. Προχθές το απόγευμα, οι ένοικοι της "πολυκατοικίας" όπου μένω μαζευτήκαμε για να καθαρίσουμε την αυλή και τα γύρω παρτέρια. Συνάδελφος μου έλεγε πως την Κυριακή έχει να πάει για κάτι ανάλογο και στον παιδικό σταθμό του γιου του! Η "συνήθεια" αυτή είναι κάτι που χαρακτηρίζει τη νορβηγική κοινωνία και είναι σημαντική τόσο για να γίνονται κάποιες χρήσιμες και σχετικά απλές δουλειές, όσο και για να δημιουργούνται στενότερες σχέσεις μεταξύ γειτόνων ή ανθρώπων που συμμετέχουν σε κοινές δραστηριότητες. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Σκεφτόμουνα πόσο διαφορετική είναι η αντιμετώπιση των πραγμάτων από τους ανθρώπους εδώ. Αντί να περιμένουν το "κράτος", τον δήμο ή οποιονδήποτε άλλο να τους καθαρίσει τη γειτονιά, το κάνουν μόνοι τους. Γνωρίζονται με τους γείτονες ή τους συναδέλφους, συνεργάζονται, και κάνουν και τον κόσμο τους καλύτερο. Θα μπορούσαμε κι εμείς να καταφέρουμε κάτι ανάλογο?</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-3487264176067399137?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-4441834102758018802011-04-17T23:22:00.002+03:002011-04-17T23:44:05.004+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πριν λίγες μέρες ο 83χρονος James Watson, που έγινε γνωστός για τη συμβολή του στην αποκωδικοποίηση του DNA, και μάλιστα τιμήθηκε με βραβείο Nobel για αυτό, ήταν προσκεκλημένος για μία ομιλία από το Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Ο Watson είχε επίσης εκφράσει και κάποιες απόψεις που θεωρήθηκαν ρατσιστικές, και είχε ζητήσει συγγνώμη για αυτό. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, μια ομάδα που πολύ φοβάμαι πως ήταν φοιτητές, μπήκε στην αίθουσα και κάποιος μάλιστα κινήθηκε επιθετικά εναντίον του. Ευτυχώς την τελευταία στιγμή κάποιοι από το ακροατήριο πρόλαβαν και τον προστάτευσαν. Είναι περιττό να πω ότι αυτό το πράγμα είναι η απόλυτη ξεφτίλα των "πανεπιστημίων" μας.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Υπάρχει ένας γελοίος νόμος για το πανεπιστημιακό άσυλο, που υποτίθεται ότι προστατεύει την ελευθερία του λόγου. Αλλά μόνο αν το επιτρέψουν οι διάφορες ομάδες "φοιτητών" που ανεχόμαστε στα πανεπιστήμιά μας. Η κυρία υπουργός παιδείας (λέμε τώρα) είπε:</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >«O προπηλακισμός του νομπελίστα Ιατρικής και Φυσιολογίας Τζέιµς Γουότσον, στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου Πατρών, πέρα από την αυτονόητη καταδίκη του, πρέπει να αποτελέσει έναυσμα αφύπνισης συνειδήσεων. Απάντηση στον κουκουλοφόρο φασισμό, που απειλεί με ωμή βία την επιστημονική έκφραση και θεμελιώδεις ακαδημαϊκές ελευθερίες, είναι η ενεργοποίηση όλων και η συνειδητή ενεργός δράση για την αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα ελληνικά Πανεπιστήμια. Οι περιστάσεις απαιτούν έμπρακτη και ευρεία συναίνεση για ριζικές και εκ βάθρων αλλαγές»</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τι ακριβώς εννοεί με την ενεργοποίηση και τη συνειδητή ενεργό δράση? Οι ριζικές και εκ βάθρων αλλαγές γιατί δε μπορεί να μας πει ποιες είναι? Φοβάται? Γιατί πριν λίγο καιρό μας έλεγε ότι ο νόμος για το άσυλο είναι μια χαρά.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Προσωπικά πάντως χαίρομαι... Χαίρομαι αφάνταστα που έφυγα από αυτό που ονομάζουμε ελληνικό "πανεπιστήμιο"...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><span style="margin-top: 0px; margin-right: 0px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; padding-top: 0px; padding-right: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; "><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-444183410275801880?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-63174392405230674612011-04-10T22:53:00.003+03:002011-04-11T00:08:33.224+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span">Έχουν περάσει ήδη 3 μήνες από την προηγούμενη ανάρτηση, χωρίς σχεδόν να το καταλάβω. Εδώ και ενάμιση μήνα βρίσκομαι στο Όσλο και έχω ξεκινήσει τη νέα μου δουλειά. </span>Το Δεκέμβριο που αποφάσισα να φύγω για τη Νορβηγία έμεναν κάποιες εκκρεμότητες με τη δουλειά μου στην Ελλάδα, και περίπου 2 μήνες καιρός να ξεμπερδέψω μαζί τους. Αυτό με υποχρέωσε να δουλεύω μέχρι αργά τις καθημερινές, και πολλές φορές και Σαββατοκύριακα.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Στον λίγο ελεύθερο χρόνο που έμενε έπρεπε να ετοιμαστώ για τη μετακόμισή μου, και να χαιρετήσω φίλους και γνωστούς. Ευτυχώς στο θέμα της μετακόμισης η καινούρια μου εταιρεία ανέλαβε τα πάντα: ήρθανε στο σπίτι μεταφορικές εταιρείες, κάνανε προσφορές, στη συνέχεια ήρθανε, πακετάρανε, και στείλανε τα πράγματά μου στο Όσλο. Δε θα ξεχάσω τη μέρα της μετακόμισης: ήρθε στο σπίτι ένα συνεργείο 4 ατόμων, όλοι τους νέοι σε ηλικία αλλά απόλυτα επαγγελματίες. Μου είπανε πως το τελευταίο διάστημα έχουν κάνει πολλές μετακομίσεις νέων ανθρώπων που φεύγουν στο εξωτερικό. Μου είπανε επίσης πως φεύγουνε και ξένοι, που ενώ έχουν ζήσει πολλά χρόνια στην Ελλάδα και τους αρέσει, φοβούνται να περάσουν εδώ τα γεράματά τους, λόγω συστήματος υγείας.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Σε συζητήσεις που είχα με φίλους παρατήρησα κάτι πρωτόγνωρο. Μέχρι πριν λίγα χρόνια πολλοί με ενθαρρύνανε να έρθω στην Ελλάδα. Τώρα ούτε ένας δεν προσπάθησε να μου αλλάξει γνώμη. Πολλοί μάλιστα, μεταξύ αστείου και σοβαρού, μου ζήτησαν να τους πάρω μαζί μου. Σίγουρα κακό σημάδι... Εγώ πάλι, από τη στιγμή που είχα πάρει την απόφαση να φύγω, ένιωθα μία μεγάλη ηρεμία και πρώτη φορά εδώ και καιρό άρχισα πάλι να βλέπω τα πράγματα γύρω μου σαν ένας ξένος. Οι καθημερινές σχεδόν απεργίες των ΜΜΜ νόμιζα πως δε με αφορούν και την ταλαιπωρία στην κίνηση την έβλεπα σαν κάτι παροδικό. Ήμουνα σαν τον περαστικό που ξέρει ότι σύντομα φεύγει.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Η μέρα της αναχώρησης έφτασε γρήγορα. Έφτασα στο Όσλο ένα απόγευμα Δευτέρας, με τη θερμοκρασία στους -15C και τα πάντα σκεπασμένα από χιόνι. Τις πρώτες μέρες είχα μεγάλη ανάγκη ύπνου, λόγω της μεγάλης κούρασης στην Ελλάδα. Την τρίτη κιόλας μέρα μετά την άφιξή μου, πήγα να κάνω τις "γραφειοκρατικές" δουλειές που έχει ένας ξένος στη Νορβηγία:</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">1. Άδεια εργασίας από την αστυνομία</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">2. Δήλωση (registration) στις τοπικές αρχές</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">3. Δήλωση στην εφορία. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Όλα αυτά γίνονται σε ένα γραφείο που συνδυάζει και τις τρεις αυτές υπηρεσίες. Με μία βεβαίωση που είχα από την εταιρεία μου, αυτή η δουλειά μου πήρε μισή ώρα. Δέκα μέρες αργότερα είχε έρθει στο σπίτι ο μοναδικός αριθμός που χαρακτηρίζει κάθε μόνιμο κάτοικο της Νορβηγίας. Δε χρειάζεται να έχει κανείς διαφορετικό Αριθμό Ταυτότητας, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, κλπ, κλπ, κλπ.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Τις πρώτες μέρες έμεινα σε διαμέρισμα της εταιρείας, μέχρι να βρω δικό μου διαμέρισμα και να αγοράσω κάποια έπιπλα. Γενικά οι άνθρωποι εδώ κάνανε ό,τι ήταν δυνατόν για να έχω μία εύκολη προσαρμογή. Το κλίμα στο χώρο εργασίας είναι επίσης πολύ καλό, και είναι φανερό ότι γίνονται προσπάθειες για να γίνει ακόμα καλύτερο. Στο ίδιο γραφείο δουλεύει και κάποιος Έλληνας που είχα γνωρίσει πριν 3 χρόνια, όταν και αυτός δούλευε αλλού, και με τον οποίο τυχαίνει να έχουμε πολλούς κοινούς γνωστούς. Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι ο κόσμος είναι πολύ μικρός!</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Η ζωή στη Νορβηγία είναι ακριβώς όπως την περίμενα, ίσως και καλύτερη. Τα πάντα είναι πανάκριβα, αλλά οι μισθοί είναι αναλόγως υψηλοί, και το επίπεδο των υπηρεσιών από τα καλύτερα που μπορεί να έχει κανείς. Το πιο σημαντικό απ'όλα όμως, είναι ο σεβασμός στον ελεύθερο χρόνο: θεωρείται αυτονόητο ότι πρέπει να έχει κανείς ελεύθερο χρόνο μετά τη δουλειά και τα Σαββατοκύριακα.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Από την άλλη έρχονται τα νέα από την Ελλάδα (όταν δεν έχουν απεργία και οι δημοσιογράφοι δηλαδή...) που είναι αποκαρδιωτικά. Σα να σου λένε "καλά έκανες που έφυγες"...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-6317439240523067461?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-38747567607484318392011-01-13T15:40:00.004+02:002011-01-13T17:06:13.648+02:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μετά από 4 ακριβώς χρόνια στην Ελλάδα, αποφάσισα να φύγω και πάλι. Η αλήθεια είναι ότι αυτά τα 4 χρόνια πολύ συχνά ήμουνα δυσαρεστημένος ή απογοητευμένος με κάτι. Το μόνο που με κράταγε εδώ ήταν η οικογένεια και κάποιοι φίλοι. Δεν έψαχνα "ενεργά" να φύγω, αλλά πριν λίγους μήνες βρέθηκε μπροστά μου μια ευκαιρία για δουλειά στη Νορβηγία, σε αντικείμενο και θέση που μου ταίριαζε απόλυτα. Αποφάσισα να στείλω μία αίτηση πιο πολύ από περιέργεια, και μετά σχεδόν το ξέχασα. Τελικά με καλέσανε για συνέντευξη και στις 15 Δεκεμβρίου μου κάνανε πρόταση να πάω να εργαστώ εκεί. 15 Δεκεμβρίου ήτανε η μέρα που επέστρεψα στην Ελλάδα πριν 4 χρόνια... Όπως έλεγε κι ένας παλιός μου καθηγητής "Whoever created this world must have a very good sense of humour..."</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Την πρόταση τη δέχτηκα, και τέλος Φεβρουαρίου φεύγω από την Ελλάδα. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν εύκολη απόφαση. Το να γυρίζεις τον κόσμο με μια βαλίτσα είναι ωραίο, και είχα την τύχη να το κάνω αρκετά ώστε να το χορτάσω. Θα προτιμούσα τώρα να έμενα εδώ και να έφτιαχνα τη ζωή μου. Θα πει κανείς... και γιατί δε μένεις?</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Όντως, θα μπορούσα να μείνω. Έχω μια δουλειά που είναι μάλλον καλή, δεδομένων των συνθηκών. Έχω δει όμως και πως είναι τα πράγματα αλλού, και έχω δει πως μπορεί είναι πολύ καλύτερα. Εδώ, η δουλειά μου είχε γίνει πολύ αγχωτική (αν δεν έβρισκα εγώ χρηματοδότηση δε θα είχα μισθό) και δεν έβλεπα να οδηγεί πουθενά. Η αναγνώριση που είχα ήταν πολύ περιορισμένη και μόνο ηθικής φύσεως (χρήσιμο κι αυτό, αλλά... δεν τρώγεται!). Αποφάσισα λοιπόν να τα μαζέψω και να πάω σε ένα πολύ πιο πολιτισμένο περιβάλλον. Η Νορβηγία άλλωστε κατατάσσεται διαρκώς στην κορυφή της λίστας των χωρών με κριτήριο την ποιότητα ζωής. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τι ήταν αυτό που με έκανε να πάρω τη μεγάλη απόφαση? Κυρίως η έλλειψη προοπτικών στην Ελλάδα, η κακή αντιμετώπιση που είχα σε πολλές περιπτώσεις, και -δυστυχώς- η πολύ χαμηλή ποιότητα ζωής. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πολλά πράγματα που εδώ μας φαίνονται αυτονόητα, αλλού ακούγονται... εξωγήινα. Παράδειγμα: για να πληρωθώ ως ερευνητής σε πανεπιστήμιο χρειάστηκε να πάω στην εφορία, να δηλώσω πως είμαι ελεύθερος επαγγελματίας, να κόβω αποδείξεις κάθε φορά που πληρώνομαι (και να κάνω πολύ ακόμα χαρτούρα, που υπολόγισα πως μου τρώει... μία εργάσιμη βδομάδα το χρόνο!), να κρατάω βιβλία, να κάνω περιοδικές δηλώσεις ΦΠΑ (και να πληρώνω πρόστιμο αν ξεχάσω μία), να παίρνω καθυστερημένα τους μισθούς μου κλπ, κλπ, κλπ. Σε όσες άλλες χώρες είχα δουλέψει (3 μέχρι τώρα), τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά: υπογράφεις μια σύμβαση, δίνεις τον αριθμό τραπεζικού λογαριασμού σου, και στο τέλος του μήνα έχεις το μισθό σου.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Άλλο παράδειγμα: όταν πρωτοήρθα, μου είπανε στο ΕΜΠ πως αν μπορέσω να βρω χρηματοδότηση έχει καλώς, διαφορετικά δε μπορούν να μου πληρώσουν μισθό. Την ίδια στιγμή (αρχές του 2007) μονιμοποιήθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι που έτυχε να έχουν 2 χρόνια συνεχόμενες συμβάσεις με πανεπιστήμια, επειδή θεωρήθηκε πως καλύπτουν "πάγιες και διαρκείς ανάγκες"!!!! Έτσι, είδα υποψήφιους διδάκτορες να έχουν μόνιμη θέση στο πανεπιστήμιο όπου εκπονούν το διδακτορικό τους...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Προσπάθησα να βρω δουλειά και εκτός ΕΜΠ, αλλά στον τομέα μου. Ανακάλυψα πως για να κάνεις αίτηση σε ελληνικό πανεπιστήμιο πρέπει να θυσιάσεις πολύ χρόνο, και αρκετά δέντρα (ήθελα να ήξερα, τους υπολογιστές γιατί τους έχουνε). Και είδα με τα μάτια μου αυτό που άκουγα σε ιστορίες άλλων, ότι δηλαδή πολλές φορές οι εκλογές μελών ΔΕΠ είναι στημένες... Προσπάθησα και στον ιδιωτικό τομέα, αλλά κι εκεί απέτυχα. Αν σου κλείνουν τόσες πόρτες, πρέπει να είσαι ηλίθιος για να επιμένεις, ενώ ταυτόχρονα αλλού σου στρώνουν το κόκκινο χαλί...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Και ενώ κουτσά-στραβά κατάφερνα να βγάζω έναν αξιοπρεπή μισθό, ήρθε το ΔΝΤ και η ΕΕ να μας ξυπνήσει από το λήθαργο. Και έτσι ανακάλυψα πως μηχανοδηγοί του ΟΣΕ παίρνουνε μισθούς πολλαπλάσιους από τον καθηγητή πανεπιστημίου. Λιμενεργάτες επίσης. Δημόσιοι υπάλληλοι πληρώνονται για να κάθονται (σίγουρα όχι όλοι, αλλά αρκετοί). Μέχρι που πρόσφατα έμαθα για μία οικογενειακή γνωστή που μας διαμαρτυρήθηκε γιατί κόψανε τις 2 συντάξεις της και πλέον δεν παίρνει 5,300/μήνα, αλλά μόνο... 3,800 ευρώ. Ναι, σύνταξη από το δημόσιο... Και έμαθα και για μία ακόμα περίπτωση 47χρονης που πριν ένα μήνα πήρε πλήρη σύνταξη με 150,000 ευρώ εφάπαξ.... Αν δεν είναι κοροϊδία όλα αυτά, τι είναι?</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Και τέλος, σημαντικό ρόλο έπαιξε και η χαμηλή ποιότητα ζωής. Όταν πρωτοήρθα προσπάθησα να χρησιμοποιώ όσο μπορώ τις αστικές συγκοινωνίες. Το 2009 έβγαλα και ετήσια κάρτα απεριορίστων διαδρομών. Δυστυχώς απογοητεύτηκα πλήρως από τις παρεχόμενες υπηρεσίες. Τα δρομολόγια των λεωφορείων είναι εντελώς αναξιόπιστα, ενώ τις ώρες αιχμής σε όλα τα μέσα επικρατούν συνθήκες σαρδελοκουτιού... Άρχισα λοιπόν να χρησιμοποιώ αυτοκίνητο όλο και περισσότερο, παρόλο που δε φημιζόμαστε για τους καλούς μας τρόπους στην οδήγηση. Και φτάσαμε στον τελευταίο μήνα, που με τις απεργίες στα ΜΜΜ της Αθήνας η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Παράλληλα, είδα το κέντρο της Αθήνας (εκεί όπου μεγάλωσα δηλαδή) να υποβαθμίζεται πολύ. Κυρίως μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008, αλλά η κατρακύλα είχε ήδη ξεκινήσει. Πλέον στο κέντρο επικρατεί αναρχία. Ο καθένας παρκάρει όπου τον βολεύει ( ο νέος δήμαρχος ευτυχώς προσπαθεί να το αλλάξει αυτό). Δρόμοι κλείνουν για ψύλλου πήδημα. Η περιοχή γύρω από το ιστορικό κτήριο του Πολυτεχνείου και το Αρχαιολογικό Μουσείο έχει γίνει επικίνδυνη (και ο πεζόδρομος της Τοσίτσα απαγορευμένη περιοχή...). Τα κεντρικότερα πεζοδρόμια της πόλης έχουν γεμίσει σεντόνια με κλεμμένα ή μαϊμούδες, και δίνουν εικόνα τριτοκοσμική. Δύο διαδοχικές κυβερνήσεις "προσπάθησαν" να απαγορεύσουν το κάπνισμα, όπως γίνεται στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου και απέτυχαν. Είτε μας κοροϊδεύουν ή είναι ανίκανοι. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Θέλω να πιστεύω πως φτάσαμε επιτέλους στον πάτο, και σιγά-σιγά (εξαιρετικά σιγά στην αρχή!) θα αρχίσουμε να γινόμαστε καλύτεροι. Μακάρι να γίνει, κι ας μην είμαι εδώ να το ζήσω.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-3874756760748431839?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-30574639459037262802010-12-07T13:43:00.004+02:002010-12-07T13:50:15.491+02:00<div style="text-align: center; font-family: verdana;"><span style="font-size:85%;">Τι θα πει μας τα 'παν αλλιώς, </span><br /><span style="font-size:85%;">τι θα πει τα φάγαν οι άλλοι,</span><br /><span style="font-size:85%;">τι θα πει πως φταίει ο χοντρός,</span><br /><span style="font-size:85%;">φταίει κι ο χοντρός κι ο λιγνός.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Θα πει πως φταίμε κι εμείς, </span><br /><span style="font-size:85%;">φταίτε κι εσείς, φταίνε κι οι άλλοι, </span><br /><span style="font-size:85%;">φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,</span><br /><span style="font-size:85%;">φταίει κι ο Χατζηπετρής.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Τι θα πει θα φάτε καλά,</span><br /><span style="font-size:85%;">τι θα πει δεν έχουμε μία,</span><br /><span style="font-size:85%;">τι θα πει χρωστάγαν πολλά,</span><br /><span style="font-size:85%;">ήτανε στημένο αλλά...</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Θα πει πως φταίμε κι εμείς, </span><br /><span style="font-size:85%;"> φταίτε κι εσείς, φταίνε κι οι άλλοι, </span><br /><span style="font-size:85%;"> φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,</span><br /><span style="font-size:85%;"> φταίει κι ο Χατζηπετρής.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Φταίμε κι οι τρείς, φταίμε κι οι τρεις,</span><br /><span style="font-size:85%;">άντε κι ο Χατζηπετρής.</span><br /><span style="font-size:85%;"><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;">Λουκιανός Κηλαηδόνης<br /><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="font-size:85%;">ΥΓ: Μου το θύμισε μία ανάρτηση της blogoφίλης Μερόπης...</span><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-3057463945903726280?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-64206431098556603352010-11-23T20:58:00.003+02:002010-11-23T21:04:44.846+02:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας είναι ο Α. Σαμαράς και αντιπρόεδρος ο Δ. Αβραμόπουλος. Και οι 2 στο παρελθόν είχανε φύγει από το κόμμα (ο κ. Σαμαράς μάλιστα είχε ρίξει την κυβέρνηση της ΝΔ), και μετά από ανεξάρτητες πορείες (προφανώς όχι πετυχημένες) επιστρέψανε. Τώρα που η κυρία Μπακογιάννη αποφάσισε να κάνει το ίδιο, ο κ. Σαμαράς νευρίασε. Η δε κ. Μπακογιάννη προσπαθεί να μας πείσει πως άλλαξε έτσι ξαφνικά, με επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Βέβαια η επιφοίτηση της ήρθε μόλις έχασε τις εσωκομματικές εκλογές στη ΝΔ από τον οικογενειακό εχθρό κ. Σαμαρά, αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Καταλαβαίνουν όλοι αυτοί το μέγεθος της γελοιότητάς τους? Προφανώς όχι...</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Και όμως, αυτοί μας κυβέρνησαν για 5 χρόνια. Και πολύ φοβάμαι πως οι τωρινοί (αλλά και οι προ-προηγούμενοι) δεν είναι και πολύ καλύτεροι...</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-6420643109855660335?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-30961671565874907232010-11-15T22:53:00.004+02:002010-11-15T23:58:30.112+02:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές που μόλις ολοκληρώθηκαν μας δόθηκε η ευκαιρία (τουλάχιστον σε όσους ψηφίζαμε σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη) να αποδείξουμε αν τελικά έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν και αν αρχίσαμε να ξυπνάμε από το βαθύ ύπνο μας.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Στον πρώτο γύρο ο πρωθυπουργός μας προσπάθησε να μας εκβιάσει: "ψηφίστε τους υποψηφίους μας, αλλιώς θα κάνω εκλογές (και θα χάσουμε και τις λίγες ελπίδες που έχουμε να σωθούμε)". Δηλαδή μας είπε να μην ψηφίσουμε με βάση το ποιοι είναι καλύτεροι υποψήφιοι!!! </span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Αρκετοί συμπολίτες μας προτίμησαν συνειδητά να μην πάνε να ψηφίσουν, νομίζοντας πως έτσι δίνουν κάποιο μήνυμα. </span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας έτυχε(?) να υπάρχουν δύο ουσιαστικά ανεξάρτητοι υποψήφιοι, που τελικά πήρανε μία χλιαρή υποστήριξη από το ΠΑΣΟΚ. Και οι δύο τυχαίνει να είναι ιδιαίτερα πετυχημένοι επαγγελματικά, ο καθένας στον τομέα του. Στον πρώτο γύρο και οι δύο πήρανε αρκετά χαμηλά ποσοστά και βγήκαν δεύτεροι. </span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Δυστυχώς, από κάποιες συζητήσεις που είχα διαπίστωσα ότι πολύς κόσμος ακόμα και στο Δήμο της Αθήνας δεν ήξερε καν ποιος είναι ο Καμίνης!!! Και κάποιοι που είχαν ακούσει ποιος είναι, πιστεύανε ότι θέλει να κάνει όλους τους παράνομους μετανάστες μόνιμους κατοίκους! </span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Με άλλα λόγια, πολλοί δεν ενδιαφέρθηκαν καν να ενημερωθούν για το ποιοι είναι υποψήφιοι. Άλλοι που γνώριζαν τους υποψηφίους, αποφάσισαν να μην ψηφίσουν τους δύο ανεξάρτητους επειδή τους υποστήριξε το ΠΑΣΟΚ. Πολλοί προτίμησαν να ψηφίσουν επαγγελματίες πολιτικούς (δηλαδή ανθρώπους που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους) παρά ανθρώπους που όχι μόνο έχουν δουλέψει, αλλά είναι και πετυχημένοι! Φυσικά αυτό δεν είναι εγγύηση πως θα πετύχουν και ως δήμαρχοι, αυτό μένει να μας το αποδείξουν.</span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Τελικά στο δεύτερο γύρο, οριακά, υπερψηφίστηκαν οι δύο ανεξάρτητοι. Κάποιοι, λίγοι, ταρακουνήθηκαν και αποφάσισαν να δοκιμάσουν τα νέα πρόσωπα. Η αλλαγή που έγινε είναι πολύ σημαντική, αλλά έγινε από μια μειοψηφία. Στο Δήμο της Αθήνας, τον κύριο Καμίνη ψήφισαν 77,165 άνθρωποι, σε σύνολο 488,169 εγγεγραμμένων! Δηλαδή μόνο το 15.8%!!! Οι περισσότεροι από εμάς δυστυχώς κοιμούνται ακόμα... </span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Κι ένα μικρό σχόλιο για την επιλογή του Β. Κικίλια στην περιφέρεια Αττικής: ο κ. Σαμαράς απέδειξε πως δεν είναι ικανός να διαλέξει σωστά στελέχη. Τι είχε να προσφέρει ο Κικίλιας? Την εμπειρία του στο man-to-man και στα καρφώματα? Μέχρι πριν πολύ λίγα χρόνια έπαιζε επαγγελματικά μπάσκετ, και τώρα θέλουμε να διαχειριστεί μία περιφέρεια με τον μισό πληθυσμό της χώρας??? Κι αν πήγε τόσο καλά στις εκλογές, αυτό έγινε γιατί και η επίλογη του ΠΑΣΟΚ ήταν εξίσου κακή: ο κ. Σγουρός είναι επίσης πρώην μπασκετμπολίστας!! </span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Το μεγάλο καλό από αυτές τις εκλογές είναι πως τα κόμματα μάλλον πήραν το μήνυμα ότι ο κόσμος, σιγά-σιγά, αρχίζει να προτιμάει ανεξάρτητους και σοβαρούς υποψηφίους. </span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-3096167156587490723?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-71558383454315519662010-10-23T17:07:00.006+03:002010-10-23T17:43:02.753+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; "><b><span class="Apple-style-span" >Τετάρτη </span></b><span class="Apple-style-span" >πρωί. Ξυπνάω στις 6.30, ετοιμάζομαι, και στις 7.30 παίρνω το αυτοκίνητο για τη δουλειά. Αν και θα μπορούσα να φεύγω πολύ αργότερα, προτιμώ να φύγω στις 7.30 για να αποφεύγω όσο είναι δυνατόν την κίνηση. Έχω την ατυχία να πρέπει να διασχίσω τον δακτύλιο για να φτάσω. Τις μέρες που δεν κυκλοφορώ αναγκάζομαι να κάνω παράκαμψη μέσω της οδού Φιλολάου στο Παγκράτι ή μέσα από το Βύρωνα.<br /><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Η Τετάρτη ήταν μία από αυτές τις ημέρες, και διάλεξα την οδό Φιλολάου. Μέχρι εκεί έφτασα πολύ γρήγορα, αλλά εκεί ξαφνικά κολλήσαμε. Μετά από περίπου ένα εικοσάλεπτο που είχαμε προχωρήσει λιγότερο από ένα χιλιόμετρο, βλέπω ένα σκουπιδιάρικο του Δήμου Αθηναίων να κάνει στην άκρη σε μια εσοχή του δρόμου, για να περάσουν τα αυτοκίνητα που είχανε μαζευτεί τόση ώρα από πίσω. Ανοίγω το παράθυρο:</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Συγγνώμη, στις 8 το πρωί μαζεύετε τα σκουπίδια?</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Ρε άντε φύγε από εδώ που θα μας πεις και τι θα κάνουμε.<br /><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Λίγο πιο κάτω, και ενώ κινούμαστε λίγο γρηγορότερα, ένα φορτηγό σταματάει για να ξεφορτώσει σε ένα super market. Αυτό γίνεται κάθε πρωί σε πολλά σημεία της οδού Φιλολάου και άλλων δρόμων, προκαλώντας μεγάλο πρόβλημα στην κίνηση. Έχω ήδη νευριάσει αρκετά και αποφασίζω να ξεσπάσω στο... 100!</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Άμεση Δράση, θέση 26 παρακαλώ. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Καλημέρα, βρίσκομαι εδώ και μισή ώρα στην οδόυ Φιλολάου, πρώτα ήταν ένα σκουπιδιάρικο και τώρα ένα φορτηγό τροφοδοσίας. Μπορείτε να κάνετε κάτι? </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Συγγνώμη κύριε, αλλά τα απορριμματοφόρα μπορούν να κινούνται όλες τις ώρες. Σχετικά με την τροφοδοσία των καταστημάτων απαγορεύεται μέχρι τις 8 το πρωί, αλλά βλέπω πως τώρα είναι 8.05, οπότε δε μπορώ να κάνω τίποτα. Ίσως να μπορούσατε να πάτε από Βασιλέως Κωνσταντίνου.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Κυρία μου, ήρθα από εδώ επειδή δεν κυκλοφορώ στο δακτύλιο, που δεν τον ελέγχετε αλλά τέλος πάντων. Και αυτή η κατάσταση με τα φορτηγά τροφοδοσίας υπάρχει κάθε μέρα, και πριν τις 8. Καταλαβαίνετε τι πρόβλημα δημιουργείται?</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Ναι κύριε έχετε δίκιο, αλλά δε μπορώ να κάνω τίποτα. Μπορείτε να μας καλέσετε αύριο πριν τις 8.<br /><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Φτάνω στη δουλειά με αρκετά νεύρα, και αποφασίζω να ψάξω μόνος μου το θέμα. Ανακαλύπτω λοιπόν πως η τροφοδοσία των καταστημάτων απαγορεύεται μέχρι τις 10.30 μέσα στο δακτύλιο και σε ορισμένους δρόμου όπως η Φιλολάου! Προφανώς η ευγενική υπάλληλος της Άμεσης Δράσης δεν το γνώριζε αυτό! Παίρνω τηλέφωνο την Τροχαία Καισαριανής, και βγαίνει μια βαριεστημένη φωνή:</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Ναι...</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Καλημέρα, θα ήθελα να ρωτήσω αν επιτρέπεται η τροφοδοσία των καταστημάτων στην οδό Φιλολάου αυτή την ώρα. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Μισό λεπτό να ρωτήσω...</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Η ερώτηση διαρκεί 3-4 λεπτά.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Απαγορεύεται μέχρι τις 10.30 κύριε. (Προφανώς δεν το ήξερε ούτε η Τροχαία!!!)</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Ωραία μπορείτε να στείλετε κάποιον εκεί γιατί είναι γεμάτο φορτηγά?</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Συγγνώμη κύριε, δε γίνεται αυτό, γιατί όλα τα περιπολικά ρυθμίζουν την κίνηση στο δακτύλιο, στην Κατεχάκη, κλπ. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Και εμείς που προσπαθούμε να αποφύγουμε το δακτύλιο?</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Έχετε δίκιο αλλά δε μπορούμε να κάνουμε κάτι, πάρτε το 100 αν θέλετε... (κι από μέσα του: "άσε μας ρε φίλε πρωί-πρωί να πιούμε τον φραππέ μας σαν άνθρωποι")<br /><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Στη συνέχεια πήρα το Δήμο Αθηναίων, διεύθυνση καθαριότητας:</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Καλημέρα, ποιες ώρες γίνεται η αποκομιδή των απορριμμάτων? </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Βραδυνές ώρες.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Και γιατί είδα απορριμματοφόρο στις 8 το πρωί στην οδό Φιλολάου?</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Αχ σας ζητάμε συγγνώμη, δεν έπρεπε να συμβεί αυτό. Θα το πω στον υπεύθυνο να μην το ξανακάνει.<br /><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><b><span class="Apple-style-span" >Πέμπτη </span></b><span class="Apple-style-span" >πρωί, φεύγω και πάλι από το σπίτι στις 7.30. Ανεβαίνω τη Συγγρού και όπως πλησιάζω το κέντρο ξαφνικά κολλάμε στην κίνηση. Κάνω περίπου μισή ώρα να βγω στη Βασ. Κωνσταντίνου (λιγότερο από 1 χιλιόμετρο απόσταση). Στο ραδιόφωνο ακούω πως βρέθηκε ύποπτο δέμα στην Πανεπιστημίου, οπότε τι πιο λογικό, έχει κλείσει η μισή Αθήνα.<br /><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><b><span class="Apple-style-span" >Παρασκευή </span></b><span class="Apple-style-span" >πρωί. Παίρνω λεωφορείο για να ανέβω τη Συγγρού, με προορισμό το κέντρο. Κάποια στιγμή η κίνηση αυξάνεται πολύ, ενώ και η λεωφορειολωρίδα μπροστά από το μετρό είναι γεμάτη ΙΧ. Αποφασίζω να ξεσπάσω και πάλι στους φίλους μου του 100:</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Γεια σας, βρίσκομαι στην άνοδο της Συγγρού και...</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-και είναι όλα κλειστά κύριε, γιατί φεύγει ο πρωθυπουργός της Τουρκίας κος. Ερντογάν. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >-Α, νόμιζα πως εσείς είστε αστυνομία, αλλά μάλλον είστε πρακτορείο ειδήσεων. Γεια σας.<br /><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Πράγματι, ανεβαίνοντας πιο πάνω διαπίστωσα πως ήταν κλειστή όλη η Βασ. Σοφίας (και μετά πολύ πιθανόν και η Μεσογείων).<br /><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Ένα σχόλιο μόνο: έτυχε πρόσφατα να βρεθώ στις Βρυξέλλες σε μέρα που είχε σύνοδο κορυφής. Το ξενοδοχείο μου ήτανε δίπλα στο σημείο που θα γινόταν η συνάντηση όλων των πρωθυπουργών της ΕΕ. Το μόνο που έκλεισε ήταν ένας δρόμος εκεί κοντά, και μετακινήθηκε η στάση του λεωφορείου. Δημιουργήθηκε κι εκεί πρόβλημα, αλλά όχι αυτό το χάος το δικό μας...<br /><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" >Και μια διευκρίνηση: άρχισα να χρησιμοποιώ καθημερινά το αυτοκίνητο, μετά από 2 χρόνια με τα ΜΜΜ. Οι συνθήκες μεταφοράς τις ώρες αιχμής δεν είναι καλές, ενώ η αξιοπιστία τους είναι για κλάματα. Έκανα αρκετές προσπάθειες να επικοινωνήσω μαζί τους, και είχα και κάποια μικρά αποτελέσματα. Αλλά αυτό που μου έχει μείνει είναι η απογοήτευση.</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-7155838345431551966?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-33951310846481470632010-08-26T12:32:00.003+03:002010-08-26T12:51:59.394+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Η κυρία υπουργός Παιδείας (και Δία Βίου Εκπαίδευσης...) μας είπε πως δεν πειράζει να υπάρχουν πανεπιστημιακές σχολές όπου υποψήφιοι εισάγονται με λευκή κόλλα στις εξετάσεις, γιατί έτσι κι αλλιώς θα μπορούσαν να πάνε για σπουδές στο εξωτερικό. Ωραίο επιχείρημα! Το ότι τα συγκεκριμένα ΤΕΙ μάλλον θα έπρεπε να έχουν κλείσει (ή μάλλον να μην έχουν καν ανοίξει) δεν της πέρασε από το μυαλό. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Το ότι σε σχολές ΑΕΙ των Ιωαννίνων εισάγονται υποψήφιοι με βαθμούς γύρω στο 5/20 επίσης δε φαίνεται να απασχολεί κανέναν στην κυβέρνηση. Η κυρία Διαμαντοπούλου όμως έχει πλάνο 3-ετίας. Το 2013 αλλάζει (πάλι!) το σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια... Με τα καθημερινά θα ασχολούμαστε τώρα?</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Δύο μόνο απλές προτάσεις που θα βοηθούσαν να βελτιωθεί σημαντικά το επίπεδο της παρεχόμενης εκπαίδευσης στα ελληνικά πανεπιστήμια:</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">1. Να καθορίζει το κάθε τμήμα ή σχολή πόσους πρωτοετείς φοιτητές μπορεί να δεχθεί. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">2. Να απαγορευθούν όλες οι μεταγραφές. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Αυτό που γίνεται σήμερα είναι να προτείνει η κάθε σχολή έναν αριθμό φοιτητών που μπορεί να δεχθεί. Στη συνέχεια το υπουργείο "Παιδείας" αποφασίζει ποιος θα είναι ο αριθμός αυτός, αυξάνοντας συνήθως τον αριθμό των φοιτητών. Μετά τις εξετάσεις, πολλοί φοιτητές από πανεπιστήμια της επαρχίας παίρνουνε μεταγραφές για την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Διπλό το κακό: τα περιφερειακά πανεπιστήμια μένουνε χωρίς φοιτητές, ενώ τα κεντρικά έχουνε αριθμούς φοιτητών πολύ μεγαλύτερους από αυτούς που μπορούν να διαχειριστούν. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη πως η κατανομή των φοιτητών γίνεται με βάση το επίπεδό τους, έχουμε φοιτητές που δεν το αξίζουν, να φοιτούν στα καλύτερα πανεπιστήμια της χώρας (ρίχνοντας παράλληλα και το επίπεδο σπουδών των συμφοιτητών τους).</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Δύσκολες αποφάσεις. Αλλά με τις εύκολες επιλογές, όπως η κατάργηση και αυτής της βάσης του 10, έχουμε φτάσει στον πάτο...</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Α, και μία ακόμα δύσκολη αλλά σημαντική πρόταση: να αποσύρουν όλα τα κόμματα τις νεολαίες τους από τα πανεπιστήμια...</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-3395131084648147063?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-65700976226341056582010-07-26T19:44:00.004+03:002010-07-26T20:16:13.451+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;">Μία μικρή ομάδα "λιμενεργατών" έχει δικαίωμα να κλείνει το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας κατά βούληση, στην καρδιά της τουριστικής περιόδου. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας μπορούν να απεργούν και να κλείνουν τα αεροδρόμια της χώρας (ευτυχώς δε συμμετείχαν στις τελευταίες απεργίες μέσα στο καλοκαίρι). Κάποιοι "αγρότες" έχουν δικαίωμα να κλείνουν τους δρόμους για μέρες, κατά βούληση. Απολυμένοι της Ολυμπιακής έχουν δικαίωμα να κλείνουν τον κεντρικότερο δρόμο της Αθήνας για μία ολόκληρη εβδομάδα. Μειοψηφίες φοιτητών έχουν δικαίωμα να κλείνουν τα πανεπιστήμια επ'αόριστον. Βυτιοφορείς και φορτηγατζήδες έχουν δικαίωμα όχι απλώς να απεργούν, αλλά να παρατάσουν τα φορτηγά τους κατά μήκος της Εθνικής Οδού, και να αποκλείουν τις εισόδους διυλιστηρίων, ώστε να μη μπορούν να διακινηθούν καύσιμα ούτε με ιδιωτικής χρήσης οχήματα. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;">Ο τουρισμός στην Ελλάδα τα δύο τελευταία χρόνια μειώνεται, με συντονισμένες προσπάθειες όλων μας. Σε λίγο δε θα έχουμε ούτε βενζίνη και η οικονομική ζωή θα σταματήσει εντελώς. Παραλίγο να μην είχαμε και χρήματα να πληρώσουμε μισθούς, αλλά επειδή αυτό θα δημιουργούσε πρόβλημα και στην ΕΕ, αποφάσισαν να μας σώσουν. Κάνουμε ότι μπορούμε για να διώξουμε τους λίγους τουρίστες που έχουν απομείνει και να κλείσουμε όσες επιχειρήσεις λειτουργούν ακόμα. Με λίγη προσπάθεια ακόμα θα γίνουμε σαν την Αλβανία πριν το 1990. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;">Μέσα σε όλα αυτά, ο πρωθυπουργός μας ασχολείται με τη διαμάχη Ισραηλινών-Παλαιστινίων, ενώ ο πρώην πρωθυπουργός μας έχει εγκαταλείψει τη χώρα, την ώρα που στενότατοι συνεργάτες του είναι κατηγορούμενοι για σοβαρότατες υποθέσεις. Οι άνθρωποι αυτοί ισχυρίζονται μάλιστα πως ο πρώην πρωθυπουργός μας δεν ενημερωνόταν για σοβαρές υποθέσεις του κράτους (με τι ασχολούνταν θα μας πει κάποιος?). </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;">Αποδεικνύεται κάθε μέρα πως οι εκπρόσωποί μας στη Βουλή είναι ανεπαρκέστατοι. Κάποιοι από αυτούς ήδη πήγαν σπίτι τους στις δύο τελευταίες εκλογές (με πολύ καλή σύνταξη, δυστυχώς). Κάποιοι άλλοι έχουν αρχίσει να φοβούνται το τι θα γίνει στις επόμενες εκλογές (που ελπίζω να μη γίνουν πριν περάσουν 3 ακόμη χρόνια). Πρώτος και καλύτερος ο κύριος Πάγκαλος. Τον ενοχλεί που θα έρθουν οι "φον φούφουτοι" και θα επισκεφθούν τα υπουργεία. Το ότι οι "φον φούφουτοι" έρχονται επειδή τα τελευταία 35 χρόνια που ο κύριος Πάγκαλος και οι φίλοι του είναι στην εξουσία κοντεύουμε να καταντήσουμε σαν την Αλβανία του Χότζα, δεν του έχει περάσει μάλλον από το μυαλό.</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-6570097622634105658?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-31479934194316967952010-07-06T15:56:00.003+03:002010-07-06T22:47:36.060+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; font-size: small; ">Κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες η είδηση (μέχρι και στο BBC έχει φτάσει) πως ο υπουργός Τουρισμού θέλει να αποζημιώσει τους τουρίστες που για οποιοδήποτε λόγο έχουν πρόβλημα στις μετακινήσεις τους στην Ελλάδα. Σήμερα το πρωί άκουσα στο ραδιόφωνο πως η αποζημίωση θα είναι 70 ευρώ για τους ξένους τουρίστες.</span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><div style="text-align: justify;">Δεν ξέρω πόσο σοβαρά τα λέει αυτά ο υπουργός μας. Όμως έχουν ακουστεί ήδη αρκετά, και μάλλον οι άνθρωποι τα εννοούν. Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι θα τα πραγματοποιήσουνε κιόλας, αν και φοβάμαι πως μπορεί και να το κάνουνε μέχρι κάποιο βαθμό...</div></span></span><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Τι με ενοχλεί? Δύο πράγματα:</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">1. Παραδεχόμαστε διεθνώς πως οι τουρίστες που θα έρθουν στη χώρα μας ίσως αντιμετωπίσουν προβλήματα λόγω ανικανότητας του ελληνικού κράτους να επιβάλει το νόμο και την κοινή λογική. Ο κύριος υπουργός είπε πως αυτή η αποζημίωση θα δίνεται και στην περίπτωση προβλημάτων όπως αυτά με το ηφαίστειο της Ισλανδίας πριν λίγους μήνες, αλλά μάλλον πιθανότερα είναι τα προβλήματα λόγω ΠΑΜΕ και λοιπών "δημοκρατικών" δυνάμεων...</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">2. Στη μάλλον απίθανη περίπτωση που πραγματοποιηθούν οι υποσχέσεις του κύριου υπουργού μας, θα γίνει το εξής: θα χρησιμοποιηθούν λεφτά από τον ήδη προβληματικό προϋπολογισμό μας (από αυτά που υπάρχουν, αλλά ακόμα δεν τα έχουμε βρει), για να αποζημιωθούν κάποιοι για την ανικανότητα του κράτους. Μήπως θα ήταν απείρως καλύτερο να έχει τηρηθεί ο νόμος? Ακόμα κι αν αυτό κόστιζε πολύ πιο ακριβά (πχ σε μισθούς αστυνομικών), θα δίναμε μία πολύ πιο σοβαρή εικόνα προς τα έξω. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-3147993419431696795?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-53332805807003816522010-06-29T23:05:00.003+03:002010-06-29T23:28:46.666+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; font-size: small; ">Μετά από έναν δύσκολο χειμώνα, αποφάσισα να ξεκινήσω τις καλοκαιρινές διακοπές με μία επίσκεψη στα νησιά του ΒΑ Αιγαίου. Κανονίσαμε ημερομηνίες, βγάλαμε εισιτήρια online, και έπρεπε να πάω να τα παραλάβω. Τελευταία στιγμή χρειάστηκε να γίνει και αλλαγή ημερομηνίας, οπότε για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο, αποφάσισα να πάω σήμερα στα γραφεία της Hellenic Seaways στο Σύνταγμα για την αλλαγή και την παραλαβή των εισιτηρίων. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Έφτασα κατά τις 12 και βρήκα το γωνιακό γραφείο κλειδωμένο, αλλά με κόσμο μέσα. Όταν με είδανε, ξεκλείδωσαν την πόρτα και μία αγχωμένη υπάλληλος με ρώτησε βιαστικά αν έχω κράτηση. Της είπα ναι, μου είπε να μπω γρήγορα μέσα και ξανακλείδωσε την πόρτα. Οι 2 κοπέλες που εξυπηρετούσαν τον κόσμο δούλευαν επίσης αγχωμένα και ήταν και λίγο απότομες. Την ώρα που με εξυπηρετούσαν, και πριν προλάβει να γίνει η αλλαγή στα εισιτήρια, η κοπέλα που ήταν στην πόρτα άρχισε να φωνάζει "όλοι έξω αμέσως!"</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Βγήκαμε όλοι, και όπως βγαίναμε είδαμε την πορεία του ΠΑΜΕ να κατηφορίζει τη Λεωφόρο Αμαλίας με κατεύθυνση από το Σύνταγμα προς τη Συγγρού. Οι 3 κοπέλες τρομοκρατημένες κλείδωσαν το γραφείο και έτρεξαν ένα τετράγωνο μακριά, ενώ μας φώναζαν να απομακρυνθούμε. Τις ακολούθησα για να μάθω τι συμβαίνει και να δω τι θα γίνει με τα εισιτήριά μου. Μου είπανε πως το γραφείο έχει δεχθεί επίθεση 4 φορές, ενώ την τελευταία φορά το Μάιο (τη μέρα που χάθηκαν 3 άνθρωποι στη Marfin), ενώ ήταν μέσα και δούλευαν δέχτηκαν επίθεση και τις έσωσαν τα αλεξίσφαιρα τζάμια. Μου ξεκαθάρισαν πως το γραφείο δεν πρόκειται να ανοίξει αν δεν ησυχάσουν εντελώς τα πράγματα και υποσχέθηκαν να έχουν έτοιμα τα εισιτήριά μου αύριο το πρωί.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Περπατώντας στη συνέχεια από το Σύνταγμα μέχρι την Ομόνοια και τα Εξάρχεια, αντίκρισα μία νεκρή πόλη. Όλα τα καταστήματα κλειστά, και ελάχιστοι τουρίστες και περαστικοί στους δρόμους. Θυμήθηκα μία επίσκεψη στη Ρώμη, τέτοια εποχή πριν λίγα χρόνια: οι δρόμοι ήταν ασφυκτικά γεμάτοι με τουρίστες. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Μπορώ να καταλάβω τη δυσαρέσκεια του κόσμου με τα μέτρα της κυβέρνησης και του ΔΝΤ, αλλά δεν καταλαβαίνω τι κερδίζουμε με αυτές τις διαμαρτυρίες. Η συμμετοχή του κόσμου είναι πολύ μικρή, η οικονομική ζωή στο κέντρο της πόλης σταματάει να λειτουργεί με ανησυχητική συχνότητα, και έχουμε καταφέρει να δώσουμε τις χειρότερες εντυπώσεις σε πολλούς τουρίστες που θέλησαν να επισκεφθούν τα νησιά μας. Δηλαδή μία κακή κατάσταση προσπαθούμε να την κάνουμε χειρότερη.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Και το χειρότερο: κηρύσσεται παράνομη μία απεργία στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά οι αρμόδιες αρχές αδυνατούν να εφαρμόσουν τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Εκτός από την ταλαιπωρία και τα κέρδη που χάνονται, τόσο από τις ακτοπλοϊκές εταιρείες, όσο και από τους επιχειρηματίες στα νησιά, δίνουμε την εικόνα μιας χώρας όπου οι νόμοι υπάρχουν για να καταπατούνται. Μπανανία σε όλο της το μεγαλείο...</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-5333280580700381652?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-28358305092683281952010-06-24T22:17:00.003+03:002010-06-24T22:43:44.371+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Πριν περίπου 2 ώρες έγινε μία ισχυρή έκρηξη βόμβας δίπλα ακριβώς από το γραφείο του υπουργού "Προστασίας του Πολίτη". Από την έκρηξη σκοτώθηκε ένας από τους υπασπιστές του υπουργού. Οι δημοσιογράφοι στα κανάλια εμφανίζονται έκπληκτοι. Ο μοναδικός που το αντιμετώπισε σαν κάτι αναμενόμενο ήταν ο κ. Παπαχελάς, στον Σκάι. Είπε πως δεν υπάρχει κουλτούρα ασφαλείας στην Ελλάδα, και πως πολλές φορές οι έλεγχοι ασφαλείας είναι τυπικοί ή δε γίνονται (ανέφερε π.χ. τα δικαστήρια και αρκετά υπουργεία). </span></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; font-size: small; "> Είπε πως ακόμα και ο πρωθυπουργός (όταν βρίσκεται στην Ελλάδα), κυκλοφορεί με αυτοκίνητο που δεν είναι θωρακισμένο. Θα πέφταμε από τα σύννεφα αν συνέβαινε κάτι παρόμοιο και σε αυτόν?</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Προσωπικά, θυμάμαι 2 φορές που έχω μπει στο χώρο του Υπ. Εθνικής Άμυνας, όπου τα μέτρα ασφαλείας είναι πραγματικά αστεία. Επίσης βλέπω καθημερινά τη χαλαρότητα με την οποία οι αστυνομικοί "εκτελούν" τα καθήκοντά τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις κάνουν τα στραβά μάτια ή προσπαθούν να αποφύγουν τους μπελάδες. Η κατάσταση αλλάζει όταν συμβεί κάτι. Όπως σήμερα το βράδυ, που αυξήθηκαν τα μέτρα ασφαλείας, τόσο στο Υπ. Προστασίας του Πολίτη, όσο και στη Βουλή. Πάντα κατόπιν εορτής....</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Δεν είμαι οπαδός των θεωριών συνωμοσίας και είμαι της άποψης πως πολλά από αυτά που μας φαίνονται "μυστήρια" οφείλονται απλώς σε ανθρώπινη βλακεία, ανικανότητα ή αμέλεια. Αυτό που πιστεύω πως συνέβη απόψε, είναι πως αυτοί που έστειλαν τη βόμβα γνωρίζανε πως τα μέτρα ασφαλείας δεν τηρούνται αυστηρά, έστειλαν τη βόμβα στο γραφείο του υπουργού, και λόγω παραλείψεων, αυτή σχεδόν βρήκε το στόχο της. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; "><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; ">Δυστυχώς δε μου προκαλεί καμία εντύπωση αυτό που συνέβη... Είναι απλώς απόδειξη της διάλυσης και της χαλαρότητας που επικρατεί τόσο στην αστυνομία όσο και σε πολλούς άλλους κρατικούς μηχανισμούς.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; "><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Υ.Γ.: Όπως τα γράφω αυτά, βλέπω την κα. Κατσέλη (αρμόδια υπουργό για τη ναυτιλία), με φανερή αμηχανία, να δηλώνει πως χθες ταξίδευε και δεν έχει πλήρη εικόνα για το τι συνέβαινε στον Πειραιά. Μου θυμίζει τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο που είχε πει ότι στα χρόνια της δικτατορίας διάβαζε και δεν ήξερε τι συνέβαινε...</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-2835830509268328195?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-41980899529868147972010-06-23T22:50:00.004+03:002010-06-23T23:58:54.679+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Έγραφα πριν 3 μήνες για το πόσο με ενοχλεί η ατιμωρησία που επικρατεί γύρω μας. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Πριν λίγες εβδομάδες, ένα πρωί που πήγαινα στη δουλειά μου, εκνευρίστηκα από το πόσα αυτοκίνητα χρησιμοποιούσαν παράνομα τη λωρίδα αποκλειστικής κυκλοφορίας του τραμ, τις λεωφορειολωρίδες, αλλά και από το πόσα αυτοκίνητα που δε θα έπρεπε να κυκλοφορούν εκείνη τη μέρα στον δακτύλιο κυκλοφορούσαν κανονικότατα. Τηλεφώνησα στην Τροχαία Αττικής, η οποία με ενημέρωσε πως για την περιοχή της Βασ. Κωνσταντίνου/Καλλιμάρμαρου είναι υπεύθυνη η Τροχαία Καισαριανής. Τηλεφώνησα στην Τροχαία Καισαριανής, όπου ένας ευγενικός κύριος μου είπε ότι έχω δίκιο, ότι ξέρουν πως πολλά αυτοκίνητα μπαίνουν παράνομα στις λεωφορειολωρίδες και στη λωρίδα του τραμ, πως αυτές αστυνομεύονται (δε διευκρίνησε κάθε πότε), και μου είπε πως δεν είναι δυνατόν να έχουν κάποιον σε μόνιμη βάση εκεί. Ίσως να έχει δίκιο σε αυτό, αφού ο κακομοίρης που θα αναλάβει αυτή τη δουλειά θα πρέπει να κόβει κλήσεις κάθε 2 λεπτά και μπορεί να κουραστεί. Σχετικά με το δακτύλιο, μου είπε πως πολλοί έχουν άδειες δακτυλίου. Με μία πρόχειρη στατιστική που έκανα εκείνο το πρωί, το 30% των αυτοκινήτων θα έπρεπε να έχουν άδειες... </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Λίγες μέρες αργότερα πήγα για 10 μέρες στη Νορβηγία, όπου τα πάντα είναι πανάκριβα (ο καφές, η μπύρα και η βενζίνη όσο εδώ -όλα τα άλλα πολύ ακριβότερα), ο ΦΠΑ είναι 25%, αλλά τα πάντα δουλεύουν ρολόι! Η υποδομή για την διευκόλυνση των τουριστών είναι άψογη, και όσες συγκοινωνίες χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω (αστικά λεωφορεία, μετρό, τραίνο, καραβάκια) λειτουργούσαν με ελβετική ακρίβεια. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Το διάλειμμα από την πραγματικότητα δεν κράτησε πολύ και το Σάββατο που μας πέρασε επέστρεψα στην ηλιόλουστη χώρα μας. Έμαθα πως γίνανε απεργίες στο Μετρό, επειδή δεν μονιμοποιήθηκαν κάποιοι συμβασιούχοι (που ίσως και να είχανε προσληφθεί παράνομα). Έμαθα πως ο Γιωργάκης (ο πρωθυπουργεύων) μας στέλνει αγωνιστικούς χαιρετισμούς από τη Νέα Υόρκη και μήνυμα ελπίδας πως θα ξεπεράσουμε την κρίση.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Και σήμερα έμαθα πως το ΠΑΜΕ αποφάσισε να κλείσει το λιμάνι του Πειραιά, με μία απεργία που χαρακτηρίστηκε παράνομη από το δικαστήριο. Περισσότερα από 15 δρομολόγια από τον Πειραιά δεν πραγματοποιήθηκαν. Η κυρία Αλέκα δήλωσε πως οι επιβάτες δε θα έπρεπε να πάνε στο λιμάνι γιατί το ΠΑΜΕ είχε δηλώσει πως δεν πρόκειται να σεβαστεί την απόφαση του δικαστηρίου. Η Αστυνομία δε μπορούσε να επέμβει, γιατί το λιμάνι είναι στη δικαιοδοσία του Λιμενικού Σώματος. Το Λιμενικό Σώμα δεν ήθελε να επέμβει, διότι υπήρχε κίνδυνος επεισοδίων. Η κυβέρνηση μας είπε και επίσημα πως δε μπορεί να επιβάλει το νόμο. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Εγώ πάντως αν πήγαινα στη Νορβηγία, πλήρωνα τα πανάκριβα ξενοδοχεία τους, αλλά δε μπορούσα να ταξιδέψω με το τραίνο για να πάω στη δουλειά μου ή με το καραβάκι για να δω τα φιορντ, πολύ θα νευρίαζα μαζί τους και δε θα ήθελα να ξαναπάω. Και θα έλεγα και στους φίλους μου πόσο άσχημα πέρασα. Όπως τότε που με έκλεψε ο ταξιτζής στη Μαδρίτη ή τότε που ο εστιάτορας στη Ρώμη σχεδόν μου πέταξε στο τραπέζι το πιάτο με το φαΐ. Sorry, αλλά δε θα ξαναπάρω. Στη Νορβηγία αντίθετα, δε βλέπω την ώρα να ξαναπάω, κι ας πληρώσω πάλι τα μαλλιά της κεφαλής μου. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Οι τουρίστες που δεν κατάφεραν να φτάσουν σήμερα στη Σαντορίνη δεν ξέρω τι θα κάνουν... Αλλά μπορώ να φανταστώ...</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-4198089952986814797?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-33196606484270573212010-05-15T20:41:00.006+03:002010-05-15T21:13:48.206+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana;">Διάβασα πριν λίγο στην </span><a style="font-family: verdana;" href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_131_15/05/2010_401010">Καθημερινή</a><span style="font-family: verdana;"> ότι η ιστοσελίδα της Βουλής κόστισε περίπου 1,000,000 ευρώ!!!</span><br /><br /><span style="font-family: verdana;">Σύμφωνα με πρόχειρη έρευνα της Καθημερινής, θα έπρεπε να έχει κοστίσει γύρω στις 25,000 ευρώ.</span><br /><span style="font-family: verdana;">Ο κ. Πετσάλνικος πάντως μας καθησυχάζει λέγοντας πως το 80% προήλθε από Κοινοτικούς πόρους!!!</span><br /><span style="font-family: verdana;">Άρα:</span><br /><span style="font-family: verdana;">α) ακόμα κι έτσι πληρώσαμε 200,000, άρα 10 φορές πάνω από την κανονική τιμή</span><br /><span style="font-family: verdana;">β) εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει τους λόγους για τους οποίους μας έχουν βάλει στο μάτι οι Ευρωπαίοι και όχι μόνο.</span><br /><br /><span style="font-family: verdana;">Και ένα σχόλιο για την κρίση, το ΔΝΤ και τη χρεοκοπία μας.</span><br /><span style="font-family: verdana;">Έχω βαρεθεί να ακούω να κατηγορούμε τη Γερμανία, τους "κερδοσκόπους", και δεν ξέρω ποιον άλλο, για την κατάστασή μας. Δε λέω, μπορεί να φταίνε και αυτοί, μπορεί να βγάλανε λεφτά από εμάς (δεν το πιστεύω, αλλά μπορεί). Το θέμα είναι όμως τι κάνουμε ΕΜΕΙΣ! Αν δεν είχαμε αποδυναμώσει τόσο τη θέση μας, δε θα μας ενοχλούσε κανείς. Αν είχαμε συμμαζεμένα τα οικονομικά μας, θα βγαίναμε κι εμείς τώρα από την κρίση. Δε μας φταίει κανείς που δεν ξέρουμε πόσους δημοσίους υπαλλήλους έχουμε, που δεν ξέρουμε πόσα ξοδεύουν τα νοσοκομεία μας, που αποθαρρύνουμε όποιον θέλει να επενδύσει στην Ελλάδα, και που μόνοι μας διώχνουμε τους τουρίστες.</span><br /><span style="font-family: verdana;">Ας κοιτάξουμε πρώτα να βάλουμε τάξη στο σπίτι μας, και μετά μπορούμε να αρχίσουμε να κατηγορούμε και τους υπόλοιπους. Φοβάμαι όμως πως το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό: δε θέλουμε να δεχτούμε ότι φταίμε εμείς.</span><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-3319660648427057321?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-34317084410266176412010-05-02T18:27:00.002+03:002010-05-02T18:33:18.114+03:00-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;<br />Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.<br /><p> -Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;<br />Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;<br /></p><p> -Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.<br />Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;<br />Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.<br /></p><p> -Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,<br />και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη<br />στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;<br /></p><p> -Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.<br />Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί<br />τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε<br />για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί<br />τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.<br /></p><p> -Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν<br />σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·<br />γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,<br />και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·<br />γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια<br />μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;<br /></p><p> Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·<br />και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.<br /></p><p> -Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα<br />να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;<br /></p><p> Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·<br />κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.<br /></p><p> -Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία<br />κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).<br />Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,<br />κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;<br /></p><p> Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.<br />Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,<br />και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.<br /></p><p> Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.<br />Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.<br /><br /><em>Κωνσταντίνος Π. Καβάφης</em> </p><p><br /></p><p>Αυτό το ποίημα μου ήρθε στο μυαλό αυτές τις μέρες, που όλοι περίμεναν τους "βαρβάρους". Σε εμάς ευτυχώς ήρθαν. Αναρωτιέμαι όμως αν θα μπορέσουν να μας βάλουνε σε τάξη...<br /></p><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-3431708441026617641?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-17379344104227348432010-04-25T19:12:00.003+03:002010-04-25T19:23:21.610+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">«Ο γύρος της Αθήνας είναι η μεγαλύτερη αθλητική γιορτή της πόλης είπε ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Νικήτας Κακλαμάνης, φέτος όμως είχε μια ιδιαίτερη σημασία λόγω της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας και ίσως γι' αυτό το λόγο η μεγάλη συμμετοχή έφερε και μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας ότι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες θα νικήσουν και την κρίση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο»</span><span style="font-family: arial;"><br /><br />Τάδε έφη Νικήτας Κακλαμάνης, Δήμαρχος Αθηναίων, σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής.</span><span style="font-family: arial;"><br /><br />Απορίες δικές μου:</span><span style="font-family: arial;"><br />1. Πώς βγαίνει το συμπέρασμα πως η συμμετοχή του κόσμου φέρνει αισιοδοξία πως οι Έλληνες θα ξεπεράσουν την οικονομική κρίση?</span><span style="font-family: arial;"><br />2. Γιατί πρέπει να νικήσουμε (άρα και να πολεμήσουμε) το ΔΝΤ????? Μήπως πρέπει να συνεργαστούμε μαζί του? Μήπως απευθυνθήκαμε σε αυτό λόγω της ανικανότητας μας τα τελευταία 30 χρόνια (και ακόμα περισσότερο τα τελευταία 6) να βάλουμε τάξη στο σπίτι μας και να ζούμε σύμφωνα με τις δυνατότητές μας?<br /><br /></span><span style="font-family: arial;">Ο κύριος δήμαρχος προδίδει το επίπεδό του με τέτοιες δηλώσεις, ενώ παράλληλα μας δίνει να καταλάβουμε γιατί χρειάστηκε τελικά να φτάσουμε στο ΔΝΤ: διότι οι πολιτικοί μας, αντί να κοιτάζουν τη δουλειά τους (π.χ. το μάζεμα των σκουπιδιών στη συγκεκριμένη περίπτωση), ασχολούνται με το να ξεσηκώνουν τον κόσμο απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς, που τελικά μάλλον να μας βοηθήσουν προσπαθούν.</span><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="font-family: arial; text-align: justify;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-1737934410422734843?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-52645449147071276792010-03-25T21:19:00.003+02:002010-03-25T21:47:57.537+02:00<div style="text-align: justify;">Τώρα που ο πρωθυπουργός μας έπεισε τους Γερμανο-Γάλλους να μας βοηθήσουνε, θα επιστρέψει στην Ελλάδα μπας και βάλει την κυβέρνησή του να δουλέψει και να ασχοληθεί με την πεζή πραγματικότητα?<br /><br />Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας δεν είναι η οικονομία, αλλά η πλήρης καταστρατήγηση και καταπάτηση νόμων, κανονισμών ακόμα και κανόνων συμπεριφοράς.<br /><br />Αυτή τη στιγμή παρακολουθώ στην τηλεόραση τα επεισόδια που έγιναν στον ποδοσφαιρικό (?) αγώνα Καβάλα-Άρης. Οι άνθρωποι που βρέθηκαν εκεί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να διαλύσουν το γήπεδο. Πόσοι από αυτούς θα πληρώσουν και πόσοι θα πάνε φυλακή? Πριν λίγες μέρες τραυματίστηκε εργαζόμενη σε γήπεδο από βεγγαλικά. Θα τιμωρηθεί ποτέ κάποιος υπεύθυνος?<br /><br />Καθημερινά σχεδόν γίνονται αποκαλύψεις για σκάνδαλα, απάτες, κακοδιαχείριση δημοσίων πόρων. Θα τιμωρηθεί ποτέ κανένας? Τα δημόσια νοσοκομεία αγοράζουν εξοπλισμό σε τιμές διπλάσιες από τα ιδιωτικά. Θα τιμωρηθεί κανείς?<br /><br />Καθημερινά, κυκλοφορώντας στο κέντρο της Αθήνας βλέπω δεκάδες τροχαίες παραβάσεις, που κάνουν τη μετακίνηση στην πόλη εφιάλτη. Έχω βαρεθεί να τηλεφωνώ στο 100 για παράνομα σταθμευμένα και διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα. Η αστυνομία δεν τα βλέπει? Επιτρέπεται η τροφοδοσία καταστημάτων από φορτηγά που κλείνουν τον δρόμο κατά τις ώρες αιχμής? Αυτό φυσικά επηρεάζει και τις αστικές συγκοινωνίες, που ούτως ή άλλως δεν είναι οι καλύτερες του κόσμου (αν και έχουν γίνει βήματα βελτίωσης, είμαστε ακόμα δεκαετίες πίσω...).<br /><br />Είναι δυνατόν κάποιοι διαμαρτυρόμενοι, λιγότεροι από 100 άτομα (απολυμένοι της Ολυμπιακής) να κλείνουν το κέντρο της Αθήνας για μία ολόκληρη εβδομάδα?<br /><br />Έτσι θα φέρουμε τουρίστες? Η Αυστραλία έβγαλε τουριστική οδηγία που προειδοποιεί για τις συνθήκες μετακίνησης στην Ελλάδα, τα επεισόδια κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων και την εγκληματικότητα. Άδικο έχουνε?<br /><br />Δε θα μιλήσω καν για ανάπτυξη της χώρας. Τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε κατάσταση διάλυσης, αφού έχει βολευτεί εκεί κάθε καρυδιάς καρύδι. Επενδύσεις σε νέα τεχνολογία δε γίνονται. Το να επενδύσει κάποιος στην Ελλάδα είναι τρελλό, αφού είναι σχεδόν εγγυημένο πως θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να χάσει τα λεφτά του και την υπομονή του με τις δημόσιες υπηρεσίες μας.<br /><br />Αναρωτιέμαι πόσο ακόμα μπορούμε να πέσουμε...<br /><br />Υ.Γ.: Τουλάχιστον η σημερινή παρέλαση ήταν για πρώτη φορά low budget. Ελπίζω να είναι ένα σημάδι πως ξυπνάμε σιγά-σιγά...<br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-5264544914707127679?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-82820483817943213302010-01-19T22:19:00.003+02:002010-01-19T22:55:43.404+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana;">Τους τελευταίους μήνες κατέθεσα κάποιες αιτήσεις για θέσεις ΔΕΠ σε τρία διαφορετικά ελληνικά πανεπιστήμια (δύο για μένα, μία για φίλο που λείπει στο εξωτερικό). Αντιγράφω από το φύλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως τον κατάλογο των απαιτούμενων δικαιολογητικών:</span><br /><span style="font-family: verdana;">1. Αντίγραφο των πτυχίων και των τίτλων σπουδών. Αν οι τίτλοι σπουδών έχουν χορηγηθεί από ΑΕΙ εξωτερικού θα πρέπει να φέρουν τις νόμιμες θεωρήσεις και να συνοδεύονται από την απόφαση ισοτιμίας.</span><br /><span style="font-family: verdana;">2. Βιογραφικό σημείωμα.</span><br /><span style="font-family: verdana;">3. Αντίτυπα των επιστημονικών δημοσιευμάτων.</span><br /><span style="font-family: verdana;">4. Αναλυτικό υπόμνημα για τα υποβαλλόμενα πρωτότυπα επιστημονικά δημοσιεύματα σε τόσα αντίτυπα, όσα είναι τα μέλη του εκλεκτορικού σώματος και τα μέλη της Γενικής Συνέλευσης που ανήκουν στις ίδιες βαθμίδες με τα μέλη του εκλεκτορικού σώματος. (ΣΗΜΕΙΩΣΗ δική μου: σε μία από τις αιτήσεις, απαιτούνταν... 55 αντίτυπα!)</span><br /><span style="font-family: verdana;">5. Πιστοποιητικό Υγείας και Φυσικής Καταλληλότητας της Α/βάθμιας Υγειονομικής Επιτροπής.</span><br /><span style="font-family: verdana;"></span><br /><span style="font-family: verdana;">Αντιγράφω επίσης από πρόσφατη ανακοίνωση για θέση επίκουρου καθηγητή σε ένα από τα μεγαλύτερα αμερικάνικα πανεπιστήμια:</span><br /><span style="font-family: verdana;"></span><br /><span style="font-family: verdana;"><span style="font-family: verdana;">"</span>All applicants should submit in PDF format (1) a detailed resume, (2) a statement of research and teaching interests, and (3) the names and contact information of at least three references. Applications must be submitted electronically."</span><br /><span style="font-family: verdana;"></span><br /><span style="font-family: verdana;">Νομίζω πως τα δύο κείμενα δε σηκώνουν σύγκριση, αλλά θα προσπαθήσω να κάνω μερικά σχόλια... </span><br /><span style="font-family: verdana;"></span><br /><span style="font-family: verdana;">Καταρχήν, στην Αμερική δε ζητάνε ούτε πτυχία ούτε κανένα άλλο επίσημο χαρτί. Ό,τι χρειαστούν θα το ζητήσουν όταν γίνει η πρόσληψη. Θεωρούν πως τους λες αλήθεια -αν δεν το κάνεις θα σε πιάσουν ούτως ή άλλως στην πρόσληψη. </span><br /><span style="font-family: verdana;"></span><br /><span style="font-family: verdana;">Δεν καταλαβαίνω επίσης γιατί ζητούνται αντίτυπα όλων των δημοσιεύσεων (και μάλιστα 3 ή 4 φορές στις περισσότερες περιπτώσεις). Ακόμα και αν δεχθούμε πως οι βιβλιοθήκες των πανεπιστημίων μας δεν έχουν πρόσβαση σε όλα τα περιοδικά και πρακτικά συνεδρίων του κόσμου (δυστυχώς αυτό είναι αλήθεια ακόμα και για σημαντικά περιοδικά και συνέδρια), θα μπορούσαν να ζητηθούν αντίγραφα σε ηλεκτρονική μορφή. </span><br /><span style="font-family: verdana;"></span><br /><span style="font-family: verdana;">Το άκρον άωτο του παραλογισμού είναι τα αντίτυπα του βιογραφικού και του "υπομνήματος εργασιών". Αυτό το υπόμνημα είναι οι περιλήψεις κάθε δημοσιευμένης εργασίας στα ελληνικά. Ο αριθμός των αντιτύπων είναι ίσος με τον αριθμό των μελών του εκλεκτορικού σώματος. Σε συνδυασμό με αντίτυπα των εργασιών εις τριπλούν, δεν είναι δύσκολο μία αίτηση να αποτελείται από χιλιάδες σελίδες...</span><br /><span style="font-family: verdana;"></span><br /><span style="font-family: verdana;">Το πιστοποιητικό υγείας είναι το μεγαλύτερο ανέκδοτο. Είναι κάτι που μάλλον έχει ξεμείνει από τα χρόνια της φυματίωσης. Αν και το ζητάνε με την αίτηση, σου λένε τελικά πως το θέλουν μόνο σε περίπτωση πρόσληψης (πάλι καλά!). Ο τρόπος που βγαίνει είναι ο κλασσικός ελληνικός: πας σε κάποιους γιατρούς, οι οποίοι χωρίς να σε εξετάσουν γράφουν πως είσαι υγιής. Η ισχύς του πιστοποιητικού αυτού είναι... 3 μήνες. Αν δηλαδή ήταν πραγματικά απαραίτητο, θα έπρεπε όλα τα μέλη ΔΕΠ (και οι καθηγητές σχολείων) να περνάνε από ιατρικές εξετάσεις κάθε 3 μήνες!!!</span><br /><span style="font-family: verdana;"></span><br /><span style="font-family: verdana;">Από την άλλη πλευρά, τι ζητάνε τα χαζοαμερικανάκια? </span><br /><span style="font-family: verdana;">Ένα βιογραφικό σημείωμα, ένα κείμενο που αναλύεις τα ερευνητικά σου σχέδια, ένα κείμενο που αναλύεις τη διδακτική σου φιλοσοφία και τα σχέδιά σου, και τα ονόματα 3 ανθρώπων από τους οποίους μπορούν να πάρουν πληροφορίες για σένα. Και όλα αυτά ηλεκτρονικά.</span><br /><span style="font-family: verdana;"></span><br /><span style="font-family: verdana;">Στη συνέχεια, αν κρίνουν πως το βιογραφικό σου παρουσιάζει ενδιαφέρον σε καλούνε για συνέντευξη, όπου έχεις προσωπικές συναντήσεις με καθηγητές του τομέα σου, με την επιτροπή που έχει αναλάβει την επιλογή του υποψηφίου, ενώ καλείσαι να κάνεις και μία παρουσίαση ανοιχτή στο κοινό (φοιτητές). Στην Ελλάδα συνέντευξη δεν υπάρχει και μπορεί θεωρητικά να επιλεγεί ένας υποψήφιος που η εισηγητική επιτροπή δεν τον έχει δει ποτέ. Συνήθως βέβαια συμβαίνει το αντίθετο και επιλέγεται κάποιος που γνωρίζουν καλά. Εάν μάλιστα αυτό είναι προαποφασισμένο (συχνό κι αυτό...), δε μπαίνουν καν στον κόπο να γνωρίσουν τον άγνωστο υποψήφιο.<br /><br />Όταν με το καλό η διαδικασία τελειώσει (στην Αμερική μπορεί να κρατήσει μερικές βδομάδες, μέχρι να κανονιστούν συνεντεύξεις με όλους τους αξιόλογους υποψηφίους, ενώ εδώ μπορεί να πάρει άνετα 6 μήνες με συνεχείς συνεδριάσεις), γίνεται έλεγχος νομιμότητας (τι είναι αυτό δεν ξέρω) και στη συνέχεια η πρόσληψη πάει στο Υπουργείο Παιδείας για υπογραφή. Αυτή η υπογραφή του υπουργείου μπορεί επίσης να καθυστερήσει πολλούς μήνες.<br /><br />Μήπως έχουμε μείνει αιώνες πίσω?<br /></span><span style="font-family: verdana;"></span></div><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-8282048381794321330?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-14478646272765280892009-12-15T16:27:00.003+02:002009-12-15T16:37:53.347+02:00<div style="text-align: justify; font-family: verdana;">Το τελευταίο διάστημα παρατήρησα πως σε εστιατόρια/μπαρ και γενικά κλειστούς χώρους, όπου θεωρητικά απαγορεύεται το κάπνισμα, όλοι καπνίζουν και τα τασάκια είναι και επίσημα πάνω στα τραπέζια. Τους πρώτους 1-2 μήνες μετά την ψήφιση του νόμου πολλοί κράταγαν τα προσχήματα, αλλά όταν είδαν πως κανείς δεν τους τιμωρεί, όλα επανήλθαν στην προηγούμενη κατάσταση. Ψάχνοντας πληροφορίες online για το τι συμβαίνει, έπεσα πάνω σε<br /><a href="http://www.sportime.gr/ArticleDetail.aspx?nodeSerial=001001&amp;nodeId=2&amp;articleId=17267"> αυτό</a>: ο κ. Πάγκαλος αντιδρά στην απαγόρευση του καπνίσματος γιατί ο κόσμος είναι "πιεσμένος". Θέλω να πιστεύω πως η πηγή δεν είναι αξιόπιστη, αλλά πολύ φοβάμαι πως είναι...<br /><br />Πριν λίγη ώρα πήρα τηλέφωνο στη γραμμή 1142, για να κάνω καταγγελία για έναν χώρο που βρέθηκα πρόσφατα. Τους ρώτησα τι θα γίνει με την καταγγελία μου και μου απάντησαν πως έχουνε πάρα πολλές, τις μαζεύουνε, και θα τις στείλουνε στα "ελεγκτικά όργανα", αλλά κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει, γιατί περιμένουνε και να δούνε αν θα γίνει πλήρης απαγόρευση...<br />Τους έστειλα και γραπτό μήνυμα, ελπίζοντας σε πιο σοβαρή απάντηση. Θα δούμε...<br /><br />Μιλάμε για μεγάλη ανικανότητα. Ο νόμος έχει ψηφιστεί εδώ και 5.5 μήνες και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Στην Ιταλία δηλαδή, πώς τα καταφέρανε? Μεσογειακό ταμπεραμέντο δεν έχουν κι αυτοί? Σε όλα δηλαδή τελευταίοι πρέπει να είμαστε??<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-1447864627276528089?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-63377030464946686312009-12-10T10:07:00.002+02:002009-12-10T10:12:41.709+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SyCsVF-BQuI/AAAAAAAAABc/5X3gidHSwP8/s1600-h/katalipsi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SyCsVF-BQuI/AAAAAAAAABc/5X3gidHSwP8/s320/katalipsi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413516230478873314" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify; font-family: verdana;">Αντικρύσαμε αυτή την εικόνα. Ο πρύτανης ενός από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας βρέθηκε στο νοσοκομείο. Και εμείς ακόμα αναρωτιόμαστε αν καταλύθηκε το άσυλο και εάν έπρεπε να μπει η αστυνομία μέσα στο χώρο της πρυτανείας για να αναζητήσει τους δράστες.<br /><br />Νομίζω η εικόνα τα λέει όλα, εγώ πλέον δεν έχω λόγια...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-6337703046494668631?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-17071644674064442562009-11-23T17:46:00.004+02:002009-11-23T18:32:23.875+02:00<a style="font-family: verdana;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/Swq3QixWcWI/AAAAAAAAABU/NFf5MhGA_20/s1600/DSCN0690.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/Swq3QixWcWI/AAAAAAAAABU/NFf5MhGA_20/s320/DSCN0690.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407335797451288930" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify; font-family: verdana;">Πέρυσι τα Χριστούγεννα αποφάσισα να βγάλω ετήσια κάρτα απεριορίστων διαδρομών για τις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας. Για όσους δε γνωρίζουν, την κάρτα αυτή μπορεί να τη βγάλει κανείς μόνο στην αρχή της χρονιάς (και όχι π.χ. από 1 Σεπτεμβρίου), και κοστίζει περίπου όσο 10 μηνιαίες κάρτες. Η τιμή της πέρυσι ήτανε 350 ευρώ και περιλαμβάνει απεριόριστες μετακινήσεις με όλα τα μέσα εκτός της γραμμής μετρό που πηγαίνει στο αεροδρόμιο (νομίζω μπορεί κανείς να πάει μέχρι Παλλήνη). Κοστίζει δηλαδή περίπου 1 ευρώ τη μέρα. Κάτι που μου έκανε καλή εντύπωση από την αρχή είναι πως όταν αγοράζεις την κάρτα κρατάνε τα στοιχεία σου, οπότε σε περίπτωση απώλειας μπορεί να ξαναβγεί χωρίς κόστος.<br /><br />Οι λόγοι που έβγαλα την κάρτα πολλοί: πηγαίνω συχνά στο κέντρο της Αθήνας, βρίσκω την οδήγηση στην Αθήνα από κουραστική έως επικίνδυνη για το νευρικό μου σύστημα, είμαι υπέρ της χρήσης των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ) για μείωση της ρύπανσης, και τέλος, είναι πολύ πιο οικονομικό να χρησιμοποιεί κανείς ΜΜΜ παρά ΙΧ αυτοκίνητο.<br /><br />Ας αρχίσουμε λοιπόν από τα καλά της κάρτας:<br />- μπαινοβγαίνεις σε μετρό, λεωφορεία, τρόλλεϋ, τραμ, χωρίς να σκέφτεσαι ούτε το 1 Ευρώ του εισιτηρίου ούτε αν έχεις εισιτήριο μαζί σου.<br />-γλιτώνεις το μπελά του παρκαρίσματος, ειδικά στο κέντρο της Αθήνας.<br />-αν βολεύει το βραδυνό μετρό ή το τραμ, μπορείς να βγεις έξω χωρίς να ανησυχείς αν θα πιείς ένα ποτηράκι παραπάνω.<br />-έχεις μία αίσθηση ικανοποίησης, πως συμβάλλεις λίγο στην αποσυμφόρηση των δρόμων της πόλης σου και στη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.<br /><br />Και τώρα τα στραβά:<br />-για να μπαινοβγαίνεις στα λεωφορεία και τα τρόλλεϋ, πρέπει αυτά να έρχονται κιόλας. Κατά προτίμηση χωρίς να χρειάζεται να περιμένεις 20 λεπτά, όταν τα προγραμματισμένα δρομολόγια είναι ανά 10 λεπτά.<br />-με εξαίρεση το μετρό, όλα τα υπόλοιπα μέσα είναι πολύ πιο αργά από ΙΧ αυτοκίνητο.<br />-δεν καλύπτονται όλες οι περιοχές από συγκοινωνία (π.χ. την άνοιξη πήγαινα στον Σκαραμαγκά μια φορά την εβδομάδα -αναγκαστικά με αυτοκίνητο).<br />-η συχνότητα των δρομολογίων σε όλα τα μέσα (και στο μετρό!) τις ώρες αιχμής δεν είναι επαρκής, με αποτέλεσμα τη δημιουργία συνθηκών σαρδελοκονσέρβας σε καθημερινή βάση.<br />-μπορεί να είμαι εγώ περίεργος, αλλά όταν υπάρχει πρόγραμμα δρομολογίων, θέλω να τηρείται...<br />-μπορεί να είμαι πολύ περίεργος, αλλά θεωρώ τριτοκοσμικό να καπνίζει οδηγός κατά τη διάρκεια δρομολογίου...<br /><br />Επειδή λοιπόν είμαι περίεργος και όταν πληρώνω για κάτι θέλω οι υπηρεσίες που μου προσφέρονται να είναι στοιχειωδώς ποιοτικές, έχω στείλει αρκετές καταγγελίες στον ΟΑΣΑ τους τελευταίους μήνες. Η ευχάριστη έκπληξη ήταν πως ορισμένες έπιασαν τόπο!<br />-τα ρολόγια στις στάσεις των τραμ που έδειχνε το καθένα δική του ώρα, συγχρονίστηκαν.<br />-στην αφετηρία της Άνω Κυψέλης τοποθετήθηκε πρόγραμμα δρομολογίων για τα τρόλλεϋ και καθαρίστηκε το πρόγραμμα που υπήρχε για τα λεωφορεία. Δυστυχώς δεν έμαθα ποτέ αν ήταν υπεύθυνος ο σταθμάρχης που για μήνες δεν υπήρχε πίνακας δρομολογίων εκεί. Επίσης το ότι υπάρχει πίνακας δε σημαίνει και ότι τα δρομολόγια τηρούνται.<br />-στη γραμμή 242, μεταξύ του σταθμού μετρό Κατεχάκη και της Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου, μπήκανε διπλά λεωφορεία το πρωί. Το γιατί έπρεπε να περάσει ένας μήνας, 3 τηλεφωνικές και 1 γραπτή καταγγελία από εμένα, δεν το έμαθα ποτέ.<br />-ένας οδηγός της γραμμής 140 θα περάσει από πειθαρχικό έλεγχο διότι κάπνιζε κατά τη διάρκεια του δρομολογίου. Ελπίζω να περάσει σύντομα (έχει περάσει ήδη 1.5 μήνας από το συμβάν) και να τιμωρηθεί...<br /><br />Δυστυχώς, δεν έμαθα ποτέ ποιος φταίει όταν ακυρώνονται προγραμματισμένα δρομολόγια λόγω μη εμφάνισης οδηγών. Η στερεότυπη απάντηση του ΟΑΣΑ, σε συγκεκριμένες καταγγελίες (με ώρα, αριθμό γραμμής, κλπ) είναι πως τυχαίνει να μην εμφανιστούν οδηγοί για δρομολόγια. Γιατί δεν τιμωρούνται οι οδηγοί δεν έμαθα ποτέ. Η άποψη οδηγών που έχω ρωτήσει είναι πως δεν υπάρχουνε αρκετοί για όλα τα δρομολόγια. Άκρη δεν έχω βγάλει.<br /><br />Το αν θα πάρω κάρτα και για του χρόνου δεν το έχω αποφασίσει ακόμα. Πολύ συχνά βολεύει, αλλά τουλάχιστον 1 φορά κάθε 10 μέρες μετανιώνω που χρησιμοποιώ ΜΜΜ. Το μόνο ευχάριστο είναι πως νιώθω πως κατάφερα, έστω και λίγο, να βελτιώσω τις (κακές) αστικές μας συγκοινωνίες.<br /></div><div style="text-align: justify; font-family: verdana;" id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div style="font-family: verdana;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-1707164467406444256?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-52291990638969380602009-11-13T23:28:00.005+02:002009-11-14T00:33:42.997+02:00<div style="text-align: justify;font-family:arial;">Τις τελευταίες εβδομάδες έζησα 2 παράλληλες ιστορίες γραφειοκρατικής τρέλλας.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ιστορία #1</span><br />Φίλος που μένει στην Αμερική θέλησε να καταθέσει αίτηση για θέση λέκτορα σε ελληνικό πανεπιστήμιο. Μου ζήτησε να τον βοηθήσω με επικυρώσεις και μεταφράσεις πτυχίων, φωτοτυπίες, κλπ. Έμαθα λοιπόν, πως για να κάνεις αίτηση σε ελληνικό πανεπιστήμιο πρέπει να καταθέσεις, εκτός των μεταφράσεων, και:<br />α) 3 αντίτυπα όλων των δημοσιεύσεών σου<br />β) 30-50 αντίτυπα του βιογραφικού σου σημειώματος και υπομνήματος εργασιών. Το υπόμνημα εργασιών έχει περιλήψεις στα ελληνικά κάθε δημοσίευσης.<br /><br />Όταν πήγα με την κούτα με τις φωτοτυπίες να καταθέσω την αίτηση, με πήγανε σε ένα δωματιάκι γεμάτο κούτες, με ονόματα γραμμένα πάνω με μαρκαδόρο, με αιτήσεις άλλων...<br /><br />Αναρωτιέμαι, είναι τόσο δύσκολο να ζητάνε το βιογραφικό και τις δημοσιεύσεις σε ηλεκτρονική μορφή, και μόνο αντίγραφα των πτυχίων μαζί με την αίτηση?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ιστορία #2</span><br />Το καλοκαίρι που μας πέρασε προκηρύχθηκαν για πρώτη φορά εδώ και 3 χρόνια ελληνικά ερευνητικά προγράμματα. Το κείμενο της πρόσκλησης και ο "Οδηγός Εφαρμογής" ήταν κακή αντιγραφή και μετάφραση των αντίστοιχων ευρωπαϊκών. Η ημερομηνία υποβολής είχε αρχικά οριστεί για τις 16 Οκτωβρίου και μόλις δύο ημέρες πριν την προθεσμία μεταφέρθηκε στις 13 Νοεμβρίου (σήμερα). Μαζί με την ερευνητική πρόταση, έπρεπε να κατατεθούν, μεταξύ άλλων:<br />-υπεύθυνες δηλώσεις του νόμιμου εκπρόσωπου κάθε φορέα πως όσα αναφέρονται στην πρόταση είναι ακριβή και αληθή<br />-συμβάσεις έργου με φυσικά πρόσωπα (για έργο που δεν έχει εγκριθεί!)<br />-υπογεγραμμένο συμφωνητικό συνεργασίας μεταξύ των συμμετεχόντων φορέων (για έργο που δεν έχει εγκριθεί!)<br />-κατάλογος των υποβληθέντων δικαιολογητικών, υπογεγραμμένος από τον νόμιμο εκπρόσωπο του συντονιστή φορέα.<br /><br />Ποιο είναι το πρόβλημα με όλα τα παραπάνω? Πρώτον, κανείς δε μπορεί να υπογράψει συμβάσεις ή συμφωνητικά για ένα έργο που κανείς δεν ξέρει αν και πότε θα χρηματοδοτηθεί. Το πρόβλημα αυτό λύθηκε με προσύμφωνα συνεργασίας και υπεύθυνες δηλώσεις των φυσικών προσώπων.<br /><br />Το δεύτερο πρόβλημα όμως ήταν σημαντικότερο και πιο χρονοβόρο: ο νόμιμος εκπρόσωπος για τα πανεπιστήμια είναι ο αντιπρύτανης οικονομικού. Που σημαίνει πως όλες οι υπογραφές, για όλες τις προτάσεις κάθε πανεπιστημίου, πρέπει να έχουν την υπογραφή του. Για το ΕΜΠ που γνωρίζω, ο αντιπρύτανης κ. Πολύζος πρέπει να υπέγραψε για δεκάδες προτάσεις ότι "έχοντας λάβει γνώση των συνεπειών του νόμου, δηλώνω ότι έλαβα γνώση της πρότασης και όσα αναγράφονται είναι ακριβή και αληθή". Εδώ να πούμε πως κανείς δεν του έδωσε την πρότασή του να τη διαβάσει. Αλλά ακόμα και αν ήθελε, δε θα είχε το χρόνο να διαβάσει τόσες προτάσεις. Κι ακόμα κι αν είχε το χρόνο, δε θα μπορούσε να καταλάβει προτάσεις άσχετες με το γνωστικό του αντικείμενο.<br />Το αστείο(?) είναι πως πριν υπογράψει, προφανώς για να έχει το κεφάλι του ήσυχο, ζήτησε από τον πρόεδρο της κάθε σχολής να υπογράψει πρώτα αυτός μία αντίστοιχη υπεύθυνη δήλωση! Τελικά οι μόνοι που δεν υπογράψανε τίποτα είναι αυτοί που γράψανε την πρόταση!<br />Φυσικά η συλλογή όλων αυτών των υπογραφών δημιούργησε καθυστερήσεις, και ήταν χάσιμο χρόνου για όποιον έπρεπε να τις μαζέψει.<br /><br />Όσο για την κατάθεση της πρότασης, απαιτούνταν δύο αντίτυπα της πρότασης, καθώς και 2 CD με το κείμενο της πρότασης σε μορφή Word 2003!!!<br /><br />Στις ευρωπαϊκές προτάσεις, δεν απαιτείται καμία υπογραφή και η όλη διαδικασία γίνεται online από το συντονιστή της πρότασης. Υπογραφές μπαίνουν μόνο μετά την έγκριση μιας πρότασης. Επίσης όλοι γνωρίζουν από την πρώτη στιγμή πότε θα αξιολογηθούν οι προτάσεις και πότε θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα.<br />Θα ήταν τόσο δύσκολο να δημιουργηθεί κι εδώ ένα παρόμοιο σύστημα?<br /><br />Ελπίζω τουλάχιστον τα λάθη που έγιναν να διορθωθούν σε επόμενες προκηρύξεις τα αμέσως επόμενα χρόνια. Ήταν δέσμευση της νέας κυβέρνησης να αυξηθεί η (εξαιρετικά χαμηλή) χρηματοδότηση για έρευνα στη χώρα μας. Ελπίζω να μην πρέπει να περιμένουμε άλλα 3 χρόνια για την επόμενη προκήρυξη.<br /><br />ΥΓ: Γιατί χρειάζονται τρεις (3) θυρωροί στο κτίριο της ΓΓΕΤ (Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας)???<br />ΥΓ2: Είπε κανένας τίποτα για ηλεκτρονική διακυβέρνηση???<br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="font-family: arial; text-align: justify;" id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-5229199063896938060?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-2916918254440655772009-11-08T20:16:00.007+02:002009-11-08T21:30:18.370+02:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Τον Thomas τον γνώρισα πριν 4 χρόνια, όταν ακόμα ζούσα στις ΗΠΑ. Το καλοκαίρι του 2005 βρήκα μία αγγελία στο τοπικό sailing club, που ζητούσε πλήρωμα για ένα ταξίδι στα Great Lakes, τις λίμνες μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο, συναντηθήκαμε και αποφάσισα να ταξιδέψω για μία εβδομάδα μαζί τους. Το ταξίδι εκείνο ήταν από τα πιο ωραία πράγματα που έχω ζήσει και ήταν και η αρχή της φιλίας μας.<br /><br />Πριν 10 μέρες, ο Thomas με ειδοποίησε πως την Κυριακή αυτή θα ήτανε για λίγες ώρες στην Αθήνα, ερχόμενος από Κρήτη. Ένας γνωστός του, συνταξιούχος εδώ και λίγα χρόνια, έχει ένα ιστιοπλοϊκό σκάφος και περνάει το χρόνο του γυρίζοντας τον κόσμο. Ο Thomas πήρε μία βδομάδα άδεια από τη δουλειά του, για να κάνει μαζί του τη διαδρομή Ρόδος-Κρήτη-Πειραιάς. Πριν 3 χρόνια, είχανε διασχίσει μαζί, με το ίδιο σκάφος, τον Ατλαντικό, από τη Βόρεια Αφρική έως τη Βραζιλία.<br /><br />Προχτές το βράδυ με ειδοποίησε πως τελικά μπορώ να τους συναντήσω Κυριακή πρωί στο λιμάνι του Λαυρίου. Παρά τη βροχή, έφυγα σήμερα το πρωί για Λαύριο. Στη διαδρομή έβρεχε λίγο, αλλά οι άδειοι δρόμοι ήταν απόλαυση. Κατά τις 10.30 έφτασα και τους βρήκα στο σκάφος τους: ένα Beneteau First 42, της δεκαετίας του '80. Το σκάφος, αν και η ηλικία του δεν κρυβόταν, ήταν σε πολύ καλή κατάσταση και όπως μου είπαν όλοι "απολαυστικό στο ταξίδι". Για να λέμε βέβαια και την αλήθεια, η απόλαυση στην ιστιοπλοΐα είναι κάτι πολύ σχετικό και ίσως να προϋποθέτει και μία δόση μαζοχισμού!<br /><br />Λίγη ώρα αργότερα φύγαμε με τον Thomas για περιήγηση στην ευρύτερη περιοχή, ενώ οι υπόλοιποι θα συνεχίζανε για Ύδρα και Ναύπλιο. Ξεκινήσαμε με πρωινή βόλτα στο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Εκεί έμαθα πως από 1/11 έως 31/3 η είσοδος σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους είναι δωρεάν τις Κυριακές. Λόγω της βραδυνής βροχής και του αέρα η ατμόσφαιρα ήταν πεντακάθαρη και η θέα καταπληκτική. Του άρεσε ιδιαίτερα η ιστορία του Αιγαία που έπεσε στη θάλασσα όταν είδε το πλοίο του Θησέα να επιστρέφει με μαύρα πανιά. Δυστυχώς αυτή η ιστορία δεν υπάρχει σε καμία από τις επιγραφές που βρίσκονται στο χώρο γύρω από το ναό.<br /><br />Συνεχίσαμε τη βόλτα παραλιακά μέχρι την Παλαιά Φώκαια, όπου κάναμε στάση για θαλασσινούς μεζέδες και καφέ. Οι μεζέδες και η θέα αξίζανε τον κόπο, αλλά δεν ξέρω αν αξίζανε τα 45 ευρώ που πληρώσαμε συνολικά... Κάπου εκεί το έφερε η κουβέντα και στην οικονομία. Μου είπε πως οι τιμές στην Ελλάδα του φανήκανε ιδιαίτερα υψηλές, και αναρωτιότανε πώς τα βγάζει πέρα ο κόσμος. Όταν μάλιστα του είπα πως το έλλειμα φέτος έφτασε το 12% του ΑΕΠ κόντεψε να πνιγεί!<br /><br />Η βόλτα μας τέλειωσε με επιστροφή στο Λαύριο μέσω του χωριού Άγιος Κωνσταντίνος και επίσκεψη στο χώρο αναψυχής "Χάος", στα όρια του εθνικού δρυμού Σουνίου. Ο χώρος αυτός είναι άγνωστος στον πολύ κόσμο, αλλά θα μπορούσαμε άνετα να τον είχαμε εκμεταλλευθεί τουριστικά, αν είχαμε λίγο μυαλό.<br /><br />Η ώρα πέρασε γρήγορα και χωρίσαμε στο αεροδρόμιο. Σκεφτόμουνα πόσο πολύ μπορεί να δεθείς με έναν άνθρωπο μέσα από μία δυνατή εμπειρία, όπως ήταν εκείνο το ταξίδι μας στον Καναδά. Φυσικά έχουμε και άλλα κοινά, όπως η δουλειά σε κοντινούς τομείς, παρόμοια ενδιαφέροντα και ίσως και κοινή τρέλλα! Μου έφτιαξε όμως τη διάθεση η συνάντηση με ένα φίλο που τον τελευταίο χρόνο τον είχα δει μόνο 2 ώρες για καφέ στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης.<br /><br />Κλείνω με μερικές φωτογραφίες από το ταξίδι της γνωριμίας μας.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SvcXVyGuRQI/AAAAAAAAAA8/RCqGK6nfqU0/s1600-h/ALEGRIA-Crew.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 209px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SvcXVyGuRQI/AAAAAAAAAA8/RCqGK6nfqU0/s320/ALEGRIA-Crew.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401811941048861954" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SvcZnwae2PI/AAAAAAAAABM/xHVIO12yvKY/s1600-h/IMG_1352.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SvcZnwae2PI/AAAAAAAAABM/xHVIO12yvKY/s320/IMG_1352.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401814448855767282" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SvcZJGhct5I/AAAAAAAAABE/x7kspUWb0w8/s1600-h/T2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 209px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SvcZJGhct5I/AAAAAAAAABE/x7kspUWb0w8/s320/T2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401813922214623122" border="0" /></a><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-291691825444065577?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-62650258804922557562009-11-04T20:50:00.003+02:002009-11-04T21:41:03.752+02:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;">Κατατέθηκε σήμερα ο προϋπολογισμός της Βουλής για το 2010. Γράφουνε οι εφημερίδες και λένε τα κανάλια πως είναι πρώτη φορά που μειώνεται ο προϋπολογισμός αυτός, και μάλιστα κατά 3.9 εκατομμύρια ευρώ. Οι 657.000 βέβαια προέρχονται από τη μείωση του αριθμού των ευρωβουλευτών, άρα θα γινότανε ούτως ή άλλως. Από την άλλη, αυξάνονται τα έξοδα κατά 425.000 ευρώ, λόγω "μισθολογικής ωρίμανσης" των υπαλλήλων...<br /><br />Επίσης, θα μειωθούν τα έξοδα προμήθειας έργων τέχνης και κειμηλίων κατά 215.000 ευρώ... Δε μας λέει το ρεπορτάζ πόσα θα ξοδευτούν. Άκουσα επίσης πως για υπερωρίες των υπαλλήλων θα ξοδευτούν γύρω στα 5 εκατομμύρια (δυστυχώς δε συγκράτησα το ακριβές νούμερο).<br /><br />Εγώ πάντως, μισθολογικά δεν έχω ωριμάσει καθόλου τα τελευταία χρόνια, εκτός από τις περιόδους που κάνω δεύτερη δουλειά, ενώ και τις υπερωρίες δεν τις πληρώνομαι, αφού πληρώνομαι με δελτίο παροχής υπηρεσιών (που ως γνωστόν θα σταματήσει να γίνεται, αλλά γίνεται μέχρι να σταματήσει).<br /><br />Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι πως ο προϋπολογισμός ανέρχεται τελικά στα 218 εκατομμύρια ευρώ! Δηλαδή η μείωση που έγινε είναι 1.75%!!!<br /><br />Με άλλα λόγια: ζούμε σε μια χώρα που το έλλειμα είναι φέτος γύρω στο 12%. Θέλουμε υποτίθεται να το μειώσουμε κατά 3% του χρόνου, ώστε να πέσει σε μονοψήφιο νούμερο. Και αυτοί που υποτίθεται πως θα το μειώσουν, δε μπορούν να μειώσουν τα έξοδα του δικού τους "μαγαζιού" παρά μόνο κατά 1.75%.<br /><br />Η ΕΕ ετοιμάζεται να μας στέλνει τη Eurostat 2 φορές το χρόνο για έλεγχο, αλλά εμείς πρέπει ακόμα να αγοράζουμε έργα τέχνης για τη Βουλή και συνεχίζουμε να "ωριμάζουμε μισθολογικά".<br /></span><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-6265025880492255756?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-23124579762458915142009-10-22T23:24:00.003+03:002009-10-22T23:40:37.359+03:00<div style="text-align: justify; font-family: arial;">Αυτές τις μέρες γίνεται σε εκθεσιακό χώρο του αεροδρομίου της Αθήνας η ετήσια έκθεση Ναυτικό Σαλόνι 2009. Σαν Οδυσσέας που σέβεται τον εαυτό του έχω μια ιδιαίτερη σχέση με τη θάλασσα και είπα να πάω μια βόλτα, αν και από το περσινό έμεινα απόλυτα απογοητευμένος. Εδώ να σημειώσω πως είχα την τύχη να πάω 2 φορές στο Ναυτικό Σαλόνι του Παρισίου πριν λίγα χρόνια, οπότε η σύγκριση είναι αναπόφευκτη.<br /><br />Στο Παρίσι (και σε όλα τα μεγάλα Ναυτικά Σαλόνια της Ευρώπης), αφιερώνεται ένα μεγάλο, το μεγαλύτερο ίσως, τμήμα της έκθεσης, σε ιστιοπλοϊκά σκάφη. Υπάρχουνε σκάφη για όλα τα γούστα και όλα τα πορτοφόλια. Από βαρκάκια των 2.000 ευρώ και μικρά ιστιοπλοϊκά των 20.000 ευρώ έως πανάκριβα σκάφη των 400.000 ευρώ, και κάποια καταμαράν που ξεκινάνε από 1.000.000 ευρώ και μπορείς να τα επισκεφθείς μόνο με ραντεβού ή πρόσκληση. Και φυσικά υπάρχει κάποιο τμήμα της έκθεσης με μηχανοκίνητα, ταχύπλοα, κλπ.<br /><br />Αντίθετα, στην Αθήνα, το 75% τουλάχιστον της έκθεσης (που είναι πολύ μικρότερη), είναι αφιερωμένο σε μηχανοκίνητα σκάφη. Από αρκετά φτηνά έως αρκετά ακριβά. Στη φετινή έκθεση υπήρχανε τρία (3!) μόνο ιστιοπλοϊκά σκάφη! Το μικρότερο, το Hanse 350, κοστίζει αρκετά πάνω από 100.000 ευρώ, ενώ τα μεγαλύτερα είχανε τιμή χωρίς ΦΠΑ 350.000 ευρώ!<br /><br />Αναρωτιέμαι, σε ποιον απευθύνεται αυτή η έκθεση? Πόσοι άνθρωποι μπορούν να διαθέσουν τόσα χρήματα για ένα χόμπυ στην Ελλάδα? Και αυτό, τη στιγμή που υπάρχουν πολύ όμορφα μικρά σκάφη με πολύ χαμηλότερες τιμές. Ένας φίλος μού εξήγησε πως στην Ελλάδα η ιστιοπλοΐα δεν είναι άθλημα ή χόμπυ, αλλά lifestyle. Μάλλον έτσι εξηγείται. Γι'αυτό και τα περιοδικά του χώρου είναι περιοδικά lifestyle.<br /><br />Πριν 2-3 εβδομάδες βρέθηκα στη Λωζάννη της Ελβετίας. Η πόλη είναι πάνω στη λίμνη Leman και την Κυριακή το μεσημέρι-απόγευμα ήταν γεμάτη ιστιοπλοϊκά. Πολύ μικρότερα από αυτά που κυκλοφορούν εδώ, αλλά οι άνθρωποι τα χαιρόντουσαν. Ενώ εδώ μπορεί να νοικιάσουμε ένα σκάφος το καλοκαίρι για μια βδομάδα, για να είμαστε in... Ναυτικός λαός!<br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify; font-family: arial;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-2312457976245891514?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-86028187771314643812009-10-17T15:10:00.006+03:002009-10-17T16:23:52.224+03:00<div style="text-align: justify; font-family: arial;">Σε μία από τις πρώτες μου αναρτήσεις, το Σεπτέμβριο του 2006, έγραφα για τους λόγους που κρατάνε νέους επιστήμονες μακριά από την Ελλάδα. Το θέμα με απασχολούσε ιδιαίτερα εκείνη την περίοδο, γιατί προσπαθούσα να αποφασίσω κι εγώ αν θα επιστρέψω ή όχι, μετά από 8 χρόνια σε Αμερική και Ευρώπη. Τελικά επέστρεψα.<br /><br />Ήταν μία απόφαση που πήρα για καθαρά προσωπικούς λόγους (όπως το 99.99% όσων επιστρέφουν) και δεν έχω μετανιώσει. Συχνά όμως φίλοι και γνωστοί με ρωτάνε "Τι ήθελες και γύρισες?". Είναι κάτι που σκέφτομαι κι εγώ κάθε φορά που απογοητεύομαι από αυτά που βλέπω γύρω μου. Ποιος είναι λοιπόν ο απολογισμός των τελευταίων 2.5 χρόνων?<br /><br />Τους 4 πρώτους μήνες εργάστηκα σε μεγάλο ευρωπαϊκό ερευνητικό πρόγραμμα. Ήμουνα ανασφάλιστος και έπαιρνα λεφτά μαύρα (τα έπαιρνε άλλος και μου έδινε ένα μέρος...), γιατί μέχρι να δουλέψει η ασφάλισή μου εδώ και να κάνω έναρξη επαγγέλματος πέρασε καιρός. Έφταιγα κι εγώ για την καθυστέρηση, αλλά σε καμία άλλη χώρα δε μου είχε τύχει τίποτε απ'όλα αυτά. Η έναρξη επαγγέλματος στην εφορία, το μπλοκάκι και οι αποδείξεις που κόβω, για να πληρώνομαι από συμβάσεις με επιταγές (που πρέπει εγώ μετά να καταθέσω στην τράπεζα, αντί να γίνεται αυτόματη κατάθεση), μου φαίνονται ακόμα και σήμερα τριτοκοσμικά.<br /><br />Ακολούθησαν 12 μήνες στρατιωτική θητεία. Το απόλυτο τίποτα. Προσπαθούσα να δουλεύω σε κάποιες άδειες, για να εξασφαλίσω χρηματοδότηση για μετά. Παράλληλα με περίμενε θέση σε μεγάλη ιδιωτική εταιρεία στην Αγγλία.<br /><br />Λίγο πριν το τέλος της θητείας μου, εγκρίθηκε ευρωπαϊκή χρηματοδότηση για τη δουλειά μου, για 4 χρόνια. Αποφάσισα λοιπόν να παραμείνω, ελπίζοντας για το καλύτερο. Η χρηματοδότηση αυτή ήρθε ως "συμπλήρωμα του εισοδήματός μου" (το οποίο ήταν μηδέν...), με αποτέλεσμα να είναι αρκετά χαμηλή για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, αλλά υποφερτή αν έχεις την τύχη να έχεις δικό σου σπίτι και δεν πληρώνεις νοίκι. Στην προσπάθειά μου να αυξήσω λίγο το εισόδημά μου, έκανα μία αίτηση για υποτροφία από το ΙΚΥ. Η αίτηση απορρίφθηκε, με πολύ χαμηλή βαθμολογία στο τελικό στάδιο, κάτω από συνθήκες πλήρους αδιαφάνειας, με διαδικασία όμως απόλυτα σύμφωνη με το νόμο. Έκανα καταγγελία στο Συνήγορο του Πολίτη για να πάρω απάντηση πως "η διαδικασία αυτή φαίνεται να είναι αντισυνταγματική, αλλά δεν έχουμε δικαιοδοσία να πούμε κάτι τέτοιο". Το ΙΚΥ και το Υπουργείο Παιδείας δεν απάντησαν ποτέ. Σημειώνω πως ο σχετικός νόμος έχει την υπογραφή του κ. Ευθυμίου του ΠΑΣΟΚ, από το 2004.<br /><br />Έκανα επίσης αίτηση για να διδάξω ως ωρομίσθιος σε στρατιωτικές σχολές. Με πήρανε την πρώτη χρονιά για μάθημα άσχετο με την ειδικότητά μου, αλλά πήγα. Πληρώνουνε αρκετά καλά, αλλά διαπίστωσα πως το επίπεδο των μαθητών τους, που έχουνε περάσει με πανελλήνιες εξετάσεις, είναι επίπεδο 2ας Γυμνασίου, και δυστυχώς δεν υπερβάλλω. Φέτος (δεύτερη χρονιά), δε με πήρανε στη σχολή που ήμουνα πέρυσι. Το "αστείο" είναι πως δεν σε ειδοποιούν πως δε σε παίρνουνε, και αυτό στην Ελλάδα θεωρείται φυσιολογικό. Σε άλλη σχολή που έκανα αίτηση, αναμένω ακόμα την απόφαση, που καθυστερεί λόγω αλλαγής της κυβέρνησης, καθώς πρέπει να υπογραφεί από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας!<br />Χελλόου!! Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας υπογράφει ΚΑΘΕ χρόνο ένα χαρτί που λέει ποιος θα διδάξει στους πρωτοετείς υπαξιωματικούς μαθηματικά, φυσική, αγγλικά, γυμναστική και ιστιοπλοΐα!!! Σόρρυ, αλλά δυσκολεύομαι να το κατανοήσω.<br /><br />Παράλληλα, μέσα στην προηγούμενη χρονιά, άνοιξε θέση, σε βαθμό λέκτορα, ακριβώς στο αντικείμενό μου, σε στρατιωτική σχολή και πάλι. Η ιδέα της μόνιμης θέσης σε στρατιωτική σχολή δε με ενθουσίαζε, αλλά αποφάσισα να κάνω αίτηση. Για 3 θέσεις ήμασταν 5 υποψήφιοι. Κατά διαβολική σύμπτωση, οι 2 που προερχόμασταν από το εξωτερικό ήμασταν άτυχοι. Από την Ελλάδα δεν υπήρχαν άλλοι υποψήφιοι εκτός των 3 που πήραν τις θέσεις. Οι συνεντεύξεις είχαν διάρκεια 7-8 λεπτών (με το ρολόι), παρουσιάσεις δεν έγιναν, και συστατικές επιστολές δε ζητήθηκαν. Σε σχετικό υπόμνημά μου μάλιστα, έλαβα την απάντηση πως "δεν είναι δουλειά της εισηγητικής επιτροπής να αναζητήσει συστατικές επιστολές"!!! Σωστά, είναι δουλειά της γιαγιάς μου, αλλά ξέχασε να το κάνει.<br /><br />Κάτι άλλο που με εντυπωσίασε είναι το γεγονός πως εδώ και 3 χρόνια τουλάχιστον, δεν είχε προκηρυχθεί ούτε ένα εθνικό ερευνητικό πρόγραμμα! Εδώ κάνω παρένθεση, και λέω πως είμαστε με διαφορά τελευταίοι στη χρηματοδότηση της έρευνας στην ΕΕ-27 με 0.5% του ΑΕΠ, ενώ ο μέσος όρος της ΕΕ έχει περίπου 1.5%, οι ΗΠΑ περίπου 3%, και χώρες όπως η Σουηδία και η Γερμανία κοντά στο 4%. Η πολυαναμενόμενη προκήρυξη έγινε φέτος, μέσω των προγραμμάτων ΕΣΠΑ 2007-2013. Τη στιγμή που έγινε η προκήρυξη, στη Γερμανία ετοίμαζαν τα Midterm reports για τα προγράμματα που είχαν ξεκινήσει το 2007... Η προκήρυξη έγινε αρχές Αυγούστου, με ημερομηνία υποβολής των προτάσεων 16 Οκτωβρίου. Είναι υποχρεωτική μάλιστα η συμμετοχή επιχειρήσεων σε όλες τις προτάσεις. Με άλλα λόγια υπήρχε χρόνος 1.5 μόνο μήνα για να στηθεί μία πρόταση. Όποιος έχει στοιχειώδη εμπειρία από αυτά τα θέματα, γνωρίζει πως ο χρόνος αυτός είναι πολύ λίγος. Τελικά δόθηκε παράταση, 3 μόλις μέρες πριν την λήξη της προθεσμίας. Πολλοί είχαν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν τις προτάσεις τους λόγω έλλειψης χρόους, ενώ άλλοι ήταν έτοιμοι να υποβάλουν προχειρογραμμένες προτάσεις.<br />Στα γραφειοκρατικά του θέματος: για την υποβολή κάθε πρότασης απαιτούνται 2 αντίτυπα σε χαρτί και ένα CD! Επίσης, για πανεπιστήμια, υπογραφές του πρύτανη που βεβαιώνουν ότι έχει λάβει γνώση της πρότασης και την εγκρίνει, καθώς και υπογραφές πολλών άλλων υπεύθυνων δηλώσεων. Μόνο και μόνο η συλλογή αυτών των υπογραφών μπορούσε να πάρει μία εβδομάδα. Αντίθετα, σε ευρωπαϊκές προτάσεις απαιτείται μόνο η online υποβολή της πρότασης, χωρίς καμία υπογραφή.<br /><br />Σχετικά πρόσφατα, προκηρύχθηκε και άλλη μία κατηγορία προγραμμάτων. Για αυτά ακούγεται από διάφορους πως ήδη έχει αποφασιστεί ποιοι θα πάρουν τη χρηματοδότηση. Ασχετα με το αν αυτό ισχύει ή όχι, μόνο και μόνο το γεγονός ότι κυκλοφορεί η φήμη σημαίνει πως κάποιοι την έχουν πατήσει στο παρελθόν.<br /><br />Μετά από όλα αυτά, η μόνη μου ελπίδα εξακολουθούν να είναι τα ευρωπαϊκά προγράμματα και κάποιες λίγες πηγές του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα. Με ρωτάνε φίλοι αν θα ξαναφύγω, και τους λέω πως ελπίζω να μη χρειαστεί. Αν χρειαστεί, αμφιβάλλω αν θα ξαναέρθω ακόμα και για διακοπές...<br /><br />Δεν τα γράφω όλα αυτά για να γκρινιάξω. Αισθάνομαι τυχερός που έχω δουλειά εδώ, πάνω στο αντικείμενό μου. Ξέρω κόσμο που ήρθε, είδε και... δυστυχώς ξαναέφυγε. Ελπίζω η νέα κυβέρνηση να κάνει πράξη τα όσα λέει περί μείωσης γραφειοκρατίας (έχω υπολογίσει πως χάνω τουλάχιστον μία εργάσιμη βδομάδα το χρόνο λόγω γραφειοκρατίας!), και περί αξιοκρατίας. Σε προεκλογικές δηλώσεις είχε ακουστεί μάλιστα και μεγάλη αύξηση της χρηματοδότησης για έρευνα. Σε εποχές όμως που το έλλειμα του προϋπολογισμού είναι 12%, αυτό είναι μάλλον δευτερεύον...<br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify; font-family: arial;" id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-8602818777131464381?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-10036748020022239052009-09-23T09:01:00.004+03:002009-09-23T09:04:19.396+03:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/Srm5sbYcagI/AAAAAAAAAA0/Bia1lSWDWRk/s1600-h/18-09-09_329801_1.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 232px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/Srm5sbYcagI/AAAAAAAAAA0/Bia1lSWDWRk/s320/18-09-09_329801_1.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384539002413804034" border="0" /></a><br /></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Τελικά μάλλον δεν είμαι ο μόνος που πιστεύει πως ο Κωστάκης προκήρυξε εκλογές για να πίνει με την ησυχία του ουζάκια στη Ραφήνα...<br />(Σκίτσο του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή της Παρασκευής 18/9/2009)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-1003674802002223905?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-53381953774415265372009-09-14T11:19:00.004+03:002009-09-14T11:32:01.410+03:00<div style="text-align: justify;">Πριν λίγη ώρα ήρθε μήνυμα στο κινητό μου τηλέφωνο, που έλεγε τα εξής:<br /><br />"Ο ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΑΡΧΙΣΕ ΚΑΙ ΖΗΤΩ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΣΟΥ. ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΧΡΟΝΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΕ ΣΤΟ 210-9249487-9. ΝΤΟΡΑ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ. ΞΕΚΑΘΑΡΑ. Α ΑΘΗΝΩΝ."<br /><br />Έψαξα το νούμερο στον κατάλογο του ΟΤΕ, και είναι πράγματι από το πολιτικό γραφείο της κας. Μπακογιάννη.<br />Και αναρωτιέμαι εγώ τώρα:<br />1. Πού βρήκε η κα. Μπακογιάννη (ή μάλλον οι βοηθοί της) το τηλέφωνό μου? Το βρήκε από κάποιον γνωστό μου στη ΝΔ ή στέλνει μηνύματα σε όποιο νούμερο πέσει στα χέρια τους?<br />2. Δεν έχει σκεφτεί ποτέ η κα. Μπακογιάννη πόσο ενοχλητικά είναι τα μηνύματα αυτά για τον περισσότερο κόσμο?<br />3. Το "Ξεκάθαρα" τι ακριβώς σημαίνει? Μήπως θα έπρεπε να μου το εξηγήσουν λίγο παραπάνω? Γιατί δε μου είναι ξεκάθαρο τι σημαίνει ξεκάθαρα...<br /><br />ΥΓ: Σήμερα το πρωί με το που μπήκα στο χώρο της Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου είδα ομάδα φοιτητών(?) να κολλάνε αφίσες του ΚΚΕ σε όποιον τοίχο βρίσκανε άδειο. Τους ρώτησα αν θα τις κατεβάσουνε μετά τις εκλογές και απαντήσανε πως θα κολλήσουνε από πάνω άλλες αφίσες σχετικές με την επικαιρότητα...<br />Είμαστε τριτοκοσμικοί... Και αυτοί που κολλάνε αφίσες και εμείς που τους ανεχόμαστε...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-5338195377441526537?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-23703598282668545902009-09-07T14:17:00.001+03:002009-09-07T14:18:40.803+03:00Είπε ένας φίλος: "Κάποιος πρέπει να εξηγήσει στον Κωστάκη πως το να προκηρύσσεις εκλογές δεν είναι σα να ξαναρχίζεις την ίδια πίστα στο PlayStation 3!".<br /><br />Χωρίς άλλα σχόλια δικά μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-2370359828266854590?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-2396254358267009782009-07-27T15:44:00.001+03:002009-07-27T15:47:14.570+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε έπεσε στα χέρια μου το τελευταίο τεύχος του </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">Newsweek</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">. Ξεφυλλίζοντάς το, το μάτι μου έπεσε σε ένα άρθρο με τίτλο “</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">Brain</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;"> </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">Drain</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">”, στο κομμάτι που αφορά τη Λατινική Αμερική. Το διάβασα με ενδιαφέρον, μια που το θέμα απασχολεί έντονα και την Ευρώπη (αλλά προφανώς όχι την Ελλάδα).<o:p></o:p></span></p> <br /> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">Το άρθρο μιλάει κυρίως για τη Βενεζουέλα, όπου την τελευταία δεκαετία (μετά την άνοδο του </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">Hugo</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;"> </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">Chavez</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;"> <span lang="EL">στην εξουσία) παρατηρείται έντονο κύμα φυγής νέων, μορφωμένων ανθρώπων από τη χώρα, κυρίως προς τις ΗΠΑ αλλά και προς άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης. Πολλοί από αυτούς που βρίσκονταν ήδη στο εξωτερικό δε σκέφτονταί πλέον την επιστροφή τους, ενώ όσοι έχουν ευρωπαϊκή καταγωγή προσπαθούν να εξασφαλίσουν ευρωπαϊκό διαβατήριο. Σύμφωνα με μία εκτίμηση 1 εκατομμύριο άνθρωποι έφυγαν από τη χώρα από τότε που ο </span></span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">Chavez</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL"> πήρε την εξουσία. Σύμφωνα με το περιοδικό, παρόμοια τάση παρατηρείται και σε άλλες χώρες που ακολουθούν πολιτική παρόμοια με της Βενεζουέλας, όπως η Βολιβία, ο Ισημερινός και η Νικαράγουα.<o:p><br /></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL"><o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">Μία πρόσφατη έρευνα του ινστιτούτου </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="DE">Latin</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="DE"> </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="DE">American</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="DE"> </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="DE">Economic</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="DE"> </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="DE">system</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="DE"> </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">διαπίστωσε πως ο αριθμός των “</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">highly</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;"> </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">skilled</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;"> </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">workers</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">” που φεύγουν από τη χώρα αυξήθηκε κατά 216% από το 1990 μέχρι το 2007. Πολλοί από αυτους που έφυγαν <span style=""> </span>το έκαναν διότι έχασαν τις δουλειές τους όταν τόλμησαν να μιλήσουν κατά της κυβέρνησης ή να απεργήσουν αντιδρώντας σε επιλογές της κυβέρνησης. Π.χ. 22,000 άτομα απολύθηκαν όταν τόλμησαν να απεργήσουν<span style=""> </span>για να διαμαρτυρηθούν για το διορισμό στη θέση του διοικητή της </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">Petroleos</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;"> </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">de</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;"> </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">Venezuela</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL"> (</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">PDVSA</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">), μίας από τις μεγαλύτερες ενεργειακές εταιρείες στον κόσμο, ενός καθηγητή πανεπιστημίου χωρίς καθόλου πείρα στο χώρο. 4,000 από αυτούς τώρα δουλεύουν στο εξωτερικό. Ένας καθηγητής πανεπιστημίου εξαναγκάστηκε σε παραίτηση όταν δημοσίευσε έρενα με το συμπέρασμα πως η επιστημονική έρευνα στη χώρα βρίσκεται σε χαμηλό 30 χρόνων. <o:p><br /></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL"><o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">Υπολογίζεται πως περίπου 9,000 επιστήμονες από τη Βενεζουέλα εργάζονται μόνο στις ΗΠΑ. Κάποιοι από αυτούς έχουν επιχειρήσει να επιστρέψουν, αλλά διαπίστωσαν πως αν δεν υποστηρίζεις το κόμμα, δεν έχεις ελπίδες για τίποτα. Άλλες χώρες της περιοχής, όπως η Κολομβία, που είχαν παρόμοιο πρόβλημα στο παρελθόν, διαπιστώνουν τώρα πόσο δύσκολο είναι να προσελκύσουν πάλι τους επιστήμονες που έχουν ήδη φύγει.<o:p><br /></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL"><o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">Διαβάζοντας όλα αυτά διαπίστωσα τρομακτικές ομοιότητες με τη χώρα μας. Σίγουρα, οι δικές μας κυβερνήσεις δε μπορούν να συγκριθούν με του </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">Hugo</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;"> </span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;">Chavez</span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">, αλλά η φυγή και δυσκολία επιστροφής νέων επιστημόνων είναι υπαρκτή και (φοβάμαι) με ανοδική πορεία. Και εμείς πώς αντιδρούμε?<o:p></o:p></span></p> <ul style="margin-top: 0mm;" type="disc"><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">Η χρηματοδότηση για την έρευνα στη χώρα μας είναι περίπου στο 1/3 του μέσου όρου της ΕΕ (και μειώνεται!).<o:p></o:p></span></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">Τα τελευταία 3 χρόνια δεν έχουν προκηρυχθεί εθνικά ερευνητικά προγράμματα! <o:p></o:p></span></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">Όταν επιστήμονες από το εξωτερικό προσπαθούν να μπουν σε ελληνικά πανεπιστήμια, οι αιτήσεις τους απορρίπτονται, πολύ συχνά με γελοίες δικαιολογίες. <o:p></o:p></span></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">Οι εκλογές προέδρων σχολών και πρυτανικών αρχών στα πανεπιστήμια γίνονται με βάση κομματικά κριτήρια, μέσω των κομματικών νεολαιών.<o:p></o:p></span></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">Μεταπτυχιακοί φοιτητές μονιμοποιούνται στα πανεπιστήμια με συμβάσεις αορίστου χρόνου!<o:p></o:p></span></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">Οι διαγωνισμοί για τις ελάχιστες κρατικές υποτροφίες (ΙΚΥ) είναι πολύ συχνά στημένοι. <o:p></o:p></span><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL"><o:p><br /></o:p></span></li></ul> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 11pt; font-family: Arial;" lang="EL">Δυστυχώς όλα δείχνουν πως αν δεν αλλάξει κάτι ΑΜΕΣΑ, τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα. Γνωρίζω ανθρώπους που στα 30 τους αποφάσισαν να φύγουν από την Ελλάδα προς αναζήτηση καλύτερης τύχης (τη βρήκανε πολύ γρήγορα και μάλιστα εν μέσω κρίσης...). Γνωρίζω επίσης πάρα πολλούς που ενώ θέλουνε πολύ να γυρίσουν πίσω, δεν το τολμάνε. Και προσπαθώ να αποφασίσω για τον εαυτό μου, που αν δε βρεθεί κάποια νέα πηγή χρηματοδότησης, σε ένα περίπου χρόνο θα πρέπει να αποφασίσω τι θα κάνω στο μέλλον...<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-239625435826700978?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-90386948730162346372009-03-27T22:23:00.004+02:002009-03-27T23:58:43.649+02:00<div style="text-align: justify;">Την εβδομάδα που μας πέρασε πήγα ένα ταξίδι αναψυχής στη βόρεια Ευρώπη. Το είχα κανονίσει εδώ και καιρό και το είχα πολύ ανάγκη μετά το τελευταίο εξάμηνο, που ακόμα και τα ελεύθερα Σαββατοκύριακα ήταν μετρημένα στα δάχτυλα. Ο κύριος προορισμός ήταν το Παρίσι, όπου είχα δουλέψει για ένα χρόνο πριν επιστρέψω στην Ελλάδα, και όπου μένει μόνιμα η αδερφή μου. Ενδιάμεσα είχα κανονίσει μία σύντομη επίσκεψη στην Ολλανδία για να δω φίλους.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Είχα την "τύχη" να φτάσω στο Παρίσι την Πέμπτη, μέρα γενικής απεργίας. Αρχικά με φόβιζε αυτό, αν και υπήρχαν διαβεβαιώσεις πως τουλάχιστον 1 στα 4 τραίνα από το αεροδρόμιο προς το κέντρο της πόλης θα κυκλοφορούσε κανονικά. Πρέπει να ήμουνα πολύ τυχερός γιατί με το που έφτασα στο σταθμό είδα πως το επόμενο τραίνο θα έφτανε σε 5 λεπτά. Πήγα να βγάλω εισιτήριο, αλλά κάποιος, πιο έμπειρος, συνεπιβάτης μου είπε πως λόγω απεργίας ήταν δωρεάν! Μέσα στο τραίνο κάθισαν απέναντί μου 2 κοπέλες από τη Νορβηγία, γύρω στα 20. Με πέρασαν για Γάλλο στην αρχή και χάρηκαν που ήξερα τόσο καλά αγγλικά. Πήγαιναν πρώτη φορά στο Παρίσι και ρωτούσανε ποιος ήταν ο καλύτερος τρόπος να φτάσουνε στο ξενοδοχείο τους, αφού λόγω της απεργίας κάποιες γραμμές δε λειτουργούσαν κανονικά. Πάνω στην κουβέντα μου είπανε πως είναι αδερφές και ήρθαν για 4 μέρες να δουν το Παρίσι -το εισιτήριο και τα ξενοδοχεία ήταν το χριστουγεννιάτικο δώρο του παππού τους! Κάπου εκεί θυμήθηκα τη blogoφίλη Μερόπη, που έγραφε λίγες μέρες νωρίτερα για το πώς είναι τα πράγματα στη Νορβηγία και έκανα συγκρίσεις με την Ελλάδα... Δεν ξέρω κανέναν παππού/γιαγιά που να κάνει τέτοια δώρα στα εγγόνια του! (αν και πλέον υπάρχουν μερικοί γονείς, κάτι είναι κι αυτό!)<br /><br />Τις πρώτες 2 μέρες στο Παρίσι τις πέρασα κάνοντας βόλτες, πιο πολύ για να δω μέρη που συνήθιζα να πηγαίνω. Πέρασα από την παλιά μου γειτονιά για μια δουλειά και στη συνέχεια πήγα στην αψίδα του Θριάμβου, Ηλύσια Πεδία, φαγητό με καφέ στον ήλιο σε ένα bistrot δίπλα στο Σηκουάνα, και βόλτα κατά μήκος του ποταμού. Ο καιρός ήτανε θαυμάσιος, λες και ήθελε να μου δείξει το καλύτερό του πρόσωπο. Εκείνη τη μέρα έτυχε να μάθω πως άλλη μία αίτησή μου για θέση σε ελληνικό πανεπιστήμιο είχε άδοξο τέλος, και άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί έφυγα από το Παρίσι πριν 2 χρόνια...<br /><br />Το Σαββατο το πρωί πήρα το τραίνο για Άμστερνταμ. Ο καιρός κι εκεί ηλιόλουστος. Στο σταθμό με περίμεναν φίλοι από τα φοιτητικά χρόνια στην Αμερική, που τώρα δουλεύουν στην Ολλανδία. Περάσαμε τη μέρα με ιστορίες από τα παλιά και σχέδια για το μέλλον. Θυμηθήκαμε την πρώτη μέρα που είχε φτάσει ο Alex στην Αμερική και τον είχα πάρει από το αεροδρόμιο. Και τη μέρα που έφευγα εγώ οριστικά και πήγαμε για καφέ μαζί πριν φύγω για το αεροδρόμιο. Μου άρεσε ο τρόπος που βλέπει τα πράγματα:<br />-Αν κρατήσει πολύ ακόμα η κρίση, μπορεί να με διώξουνε, είμαι από τους πιο ακριβοπληρωμένους στην εταιρεία. Αλλά δε θα με πειράξει, ίσως να είναι μια ευκαιρία να επιστρέψω τελικά στην Αυστρία και να αρχίσω κάτι καινούριο.<br /><br />Το βράδυ με τη φίλη που με φιλοξενούσε πήγαμε σε πάρτυ, που με αφορμή την πρώτη μέρα της άνοιξης είχε θέμα την εποχή των λουλουδιών. Ήτανε ένα από αυτά τα international party που μου έχουν λείψει πολύ τα τελευταία χρόνια.<br /><br />Την Κυριακή πήγαμε στην Ουτρέχτη, όπου συναντήσαμε άλλο ένα ζευγάρι φίλων, Έλληνες αυτοί, που αφού κουράστηκαν από τις συνθήκες εργασίας στην Ελλάδα, αναζήτησαν την τύχη τους σε ένα πιο πολιτισμένο περιβάλλον...<br /><br />Τη Δευτέρα το πρωί επέστρεψα Παρίσι. Κάποια στιγμή θυμήθηκα ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη με το Intercity, πριν λίγους μήνες, που για 2 ώρες ήμασταν αναγκασμένοι να ακούμε σε όλο το βαγόνι τη "συζήτηση" 2 παππούδων σχετικά με το αν υπάρχει θεός. Κοίταξα τους γύρω μου που διαβάζαν ένα βιβλίο, λύνανε σταυρόλεξα, δουλεύανε στους υπολογιστές τους ή συζητούσανε χαμηλόφωνα. Είμαστε τελικά διαφορετικοί! (αν και έχει τύχει να ταξιδέψω και σε βραδυνό τραίνο γεμάτο μεθυσμένους γερμανούς οπαδούς της Rostock και δε μπορώ να πω ότι ήταν το καλύτερο ταξίδι μου!)<br /><br />Οι υπόλοιπες μέρες στο Παρίσι πέρασαν με συναντήσεις με παλιούς γνωστούς και φίλους, βόλτες στην πόλη, και μια επίσκεψη στην παλιά δουλειά μου. Μιλήσαμε για προοπτικές μελλοντικής συνεργασίας και σκεφτόμουνα πόσο θλιβερό είναι να σε αναγνωρίζουν παντού εκτός από τη χώρα σου...<br />Χάρηκα που είδα τον Julien, που συνεχίζει τα μαθήματα οινογνωσίας που είχαμε ξεκινήσει μαζί, και μου έλεγε πως πρόσφατα δοκιμάσανε και ελληνικά κρασία. Και τον Stephane που έχει για χόμπυ τα αεροπλάνα. Είχε δίπλωμα πιλότου μονοκινητήριου και κάποτε είχαμε πετάξει μαζί με ένα Cessna μέχρι τις ακτές της Νορμανδίας. Πλέον έχει γίνει εκπαιδευτής και τα Σαββατοκύριακα διδάσκει.<br /><br />Εκτός από την ξεκούραση, το ταξίδι αυτό μου θύμισε πολλές παλιές καλές στιγμές, αλλά και το ότι οι άνθρωποι στις χώρες που επισκέφθηκα έχουνε και άλλες ασχολίες και ενδιαφέροντα εκτός από τη δουλειά τους. Και λέω για όσο μπορέσω να προσπαθήσω να το εφαρμόσω κι εγώ από εδώ και μπρος!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-9038694873016234637?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-71056936128256722162009-03-04T20:10:00.003+02:002009-03-04T20:30:16.076+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:arial;">Πριν λίγες εβδομάδες άρχισα να διδάσκω ως ωρομίσθιος σε στρατιωτική σχολή. Στην πρώτη μου επίσκεψη εκεί μου είπανε πως για να με πληρώσουνε πρέπει να ανοίξω μητρώο στο ΙΚΑ, αν και είμαι ασφαλισμένος στο ΤΣΜΕΔΕ, διαφορετικά δε μπορούν ούτε να με πληρώσουν ούτε θα είναι καλυμένοι σε περίπτωση που μου συμβεί κάτι στο χώρο εργασίας. Μου εξήγησαν όμως πως αν και θα έχω κρατήσεις από το ΙΚΑ, θα εξακολουθώ να είμαι ασφαλισμένος στο ΤΣΜΕΔΕ και το ΙΚΑ δε θα μου παρέχει τίποτα απολύτως. Τα ακριβή λόγια του υπεύθυνου μισθοδοσίας ήτανε:</span><br /><span style="font-family:arial;">-Είναι κερατιάτικα και για σένα και για μας. Δεν κερδίζει κανείς μας τίποτα, εκτός από το ΙΚΑ.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Το συνολικό ποσό που θα δώσω στο ΙΚΑ είναι αρκετά μικρό (4.18% του μισθού), αλλά κάτι μου λέει πως είναι κοροϊδία... Για να μην πω για την ώρα που έχασα σήμερα το πρωί για να πάω στο υποκατάστημα του ΙΚΑ όπου ανήκω (καμία σχέση με το πού μένω...) και να γραφτώ στα μητρώα τους...</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Είχε χρειαστεί κάποτε, πριν 3 περίπου χρόνια, να πάω στο γραφείο της αντίστοιχης γαλλικής κοινωνικής ασφάλισης. Όχι για να γραφτώ, αφού αυτό είχε γίνει αυτόματα από τη δουλειά μου, αλλά για να λύσω ένα πρόβλημα που προέκυψε. Εδώ γιατί να μη μπορεί να με γράψει ο εργοδότης μου, για να γλιτώσω το τρέξιμο και το χάσιμο χρόνου? </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Επίσης γιατί να μην έχουμε ένα μοναδικό αριθμό κοινωνικής ασφάλισης/ταυτότητας όπως στις ΗΠΑ ή τη Σουηδία και να έχουμε Αριθμό Ταυτότητας, Αριθμό Φορολογικού Μητρώου, Αριθμό Μητρώου Ασφαλισμένου, κλπ, κλπ, κλπ???</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Έχω δουλέψει σε 3 ξένες χώρες (Γερμανία, Γαλλία, ΗΠΑ) και πουθενά δε δυσκολεύτηκα γραφειοκρατικά όσο εδώ!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-7105693612825672216?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-8782252322832347282009-01-25T10:10:00.002+02:002009-01-25T10:35:20.791+02:00Την εβδομάδα που μας πέρασε έγινε κάτι που μας απασχόλησε για λιγότερο από ένα 24ωρο και μετά το ξεχάσαμε, με τη βοήθεια και της ορκωμοσίας Ομπάμα.<br /><br />Τη Δευτέρα έγινε στη βουλή συζήτηση για σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τη διερεύνηση της υπόθεσης του Βατοπεδίου, ώστε να εξεταστεί εάν υπάρχουν τυχόν ποινικές ευθύνες στελεχών της κυβέρνησης. Η Νέα Δημοκρατία αρνήθηκε(!!!) να λάβει μέρος στη διαδικασία και αποχώρησε!!! Έτσι δε θα μπορούσε να συγκεντρωθεί η απαραίτητη πλειοψηφία, και αν υπάρχουν ποινικές ευθύνες θα παραγραφούν μέσα σε λίγους μήνες.<br /><br />Σε απλά ελληνικά: κλέβω εγώ 100 εκατομμύρια ευρώ, με φωνάζουν στο δικαστήριο, αρνούμαι να πάω, και μου λένε, "εντάξει, δεν πειράζει, θα παραγραφεί το αδίκημα".<br /><br />Και εμείς που είμαστε τόσο ευαίσθητος λαός και κάνουμε διαδηλώσεις και πορείες για ψύλλου πήδημα, μέσα σε 24 ώρες είχαμε ξεχάσει όλη αυτή την ιστορία (και μερικοί, από συζητήσεις που έκανα, δεν την πληροφορήθηκαν ποτέ...). Η αλήθεια είναι πως αδυνατώ να συλλάβω το τι έγινε. Προφανώς στην Ελλάδα δεν έχουμε όλοι ίσα δικαιώματα. Αντί να κατέβουμε και να κάτσουμε στην πλατεία Συντάγματος μια, δυο, τρεις μέρες, μέχρι να ψηφιστεί η σύσταση προανακριτικής επιτροπής (για να μην πω μέχρι να αλλάξει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών), κάτσαμε άνετα στο ζεστό καναπέ μας. Και οι συνδικαλιστές μας που κόπτονται τόσο πολύ για τα δικαιώματά μας, μάλλον ήταν busy με τους συναδέλφους αγρότες...<br /><br />Αναρωτιέμαι πόσο πολύ πρέπει να ταρακουνηθούμε ακόμη μέχρι να ξυπνήσουμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-878225232283234728?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-2617132041448579042009-01-17T17:34:00.003+02:002009-01-17T18:50:27.364+02:00<div style="text-align: justify;">Όπως όλοι οι Έλληνες μηχανικοί που αποφασίζουν να δουλέψουν στην Ελλάδα, έτσι κι εγώ, είμαι γραμμένος υποχρεωτικά στο ΤΕΕ (Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας). Για να γραφτείς στο ΤΕΕ περνάς κάτι αστείες εξετάσεις πάνω στη διπλωματική σου εργασία και αποκτάς άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Οι εξετάσεις αυτές δυσκολεύουν λίγο μόνο αν έχεις κάνει σπουδές σε άλλη χώρα (εξ'ορισμού κατώτερου επιπέδου από τις ελληνικές) ή αν τύχει να έχεις πάρει πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Ξάνθης και τολμήσεις να δώσεις εξετάσεις στην Αθήνα, όπου κυριαρχούν οι απόφοιτοι ΕΜΠ (ίσως κάτι αντίστοιχο γίνεται στη Θεσσαλονίκη με το ΑΠΘ, αλλά δεν το γνωρίζω από πρώτο χέρι). Οι εξετάσεις που έδωσα εγώ, πριν 10 περίπου χρόνια είχαν διάρκεια περίπου 3 λεπτά:<br />-Γειά σας.<br />-Γειά σας.<br />-Βλέπω έχετε κάνει διπλωματική με τον κο. Τάδε.<br />-Ναι.<br />-Καλά είναι? Να του δώσετε χαιρετίσματα.<br />-Ευχαρίστως.<br />-Πείτε μας τι εφαρμογή έχουν αυτά που κάνατε στην ελληνική πραγματικότητα.<br />-Μπλα, μπλα, μπλα.<br />-Ωραία. Βλέπω εδώ, στη σελίδα 27 έχετε γράψει τις τάδε εξισώσεις. Τις καταλαβαίνετε?<br />-Φυσικά.<br />-Ωραία, συγχαρητήρια, περάσατε.<br />΄Ισως μου είχαν κάνει 1-2 ερωτήσεις παραπάνω, αλλά αυτά μου έμειναν από εκείνη την εξέταση, και απ'όσο ξέρω, με παρόμοιο τρόπο πέρασαν και οι περισσότεροι συμφοιτητές μου. Από εκείνη τη μέρα απέκτησα επαγγελματικά δικαιώματα μηχανικού και δικαίωμα υπογραφής (...). Εδώ να κάνω μια παρένθεση και να πω ότι αν δεν περάσεις αυτές τις τυπικές εξετάσεις ουσιαστικά δε μπορείς να εργαστείς στην Ελλάδα. Αντίθετα, σε πιο σοβαρές χώρες, όπως π.χ. οι ΗΠΑ, μπορείς άνετα να εργαστείς με το πτυχίο του πανεπιστημίου. Αν χρειαστεί να γίνεις υπεύθυνος κάποιων έργων και να βάζεις υπογραφή πρέπει να περάσεις τα Professional Exams που δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση. Κλείνει η παρένθεση.<br /><br />Εκτός λοιπόν του προνομίου να εργάζεσαι στην ωραία μας χώρα, αποκτάς την υποχρέωση να πληρώνεις γύρω στα 50 ευρώ/χρόνο συνδρομή στο ΤΕΕ, αλλά απολαμβάνεις και το εβδομαδιαίο "Ενημερωτικό Δελτίο" που λαμβάνεις κάθε βδομάδα στο ταχυδρομείο είτε το θέλεις είτε όχι. Αυτό το ενημερωτικό δελτίο θυμίζει έντονα κομματική φυλλάδα, ενώ και οι τελευταίες 20 (από τις 80, ποσοστό 25%) σελίδες κάθε τεύχους είναι αφιερωμένες και επίσημα στις κομματικές παρατάξεις του ΤΕΕ, οι οποίες πολύ συχνά δεν αναφέρονται σε τεχνικά θέματα, αλλά σε κοινωνικά, πολιτικά, κλπ. Απ'όσο γνωρίζω, το περιοδικό αυτό οι περισσότεροι το πετάνε στα σκουπίδια χωρίς να το ανοίξουν, ενώ όσοι έχουν οικολογική συνείδηση βγάζουν το πλαστικό περιτύλιγμα και το βάζουν στον κάδο της ανακύκλωσης.<br /><br />Εγώ πάλι, επειδή κλαίω αυτά τα 50 ευρώ που δίνω χωρίς αντίκρυσμα, το ξεφυλλίζω μπας και βρω κάτι ενδιαφέρον να διαβάσω. Και βρήκα κάτι στο τεύχος της 22ας Δεκεμβρίου. Έχει ένα άρθρο σχετικό με τα επαγγελματικά δικαιώματα των μηχανικών και τη διάρθρωση της τεχνικής παιδείας. Στην πρώτη παράγραφο αναφέρει πως στην Ελλάδα υπάρχουν 102.000 ενεργοί διπλωματούχοι μηχανικοί, ποσοστό 0.89% του πληθυσμού. Το νούμερο αυτό είναι διπλάσιο και τριπλάσιο από πολλές άλλες χώρες της ΕΕ:<br />-Ιταλία 0.33%<br />-Ισπανία 0.15%<br />-Πορτογαλία 0.28%<br />-Γαλλία 0.25%<br />-Γερμανία 0.30%<br />-Μεγάλη Βρετανία 0.44%<br />Και να σκεφτεί κανείς πως οι χώρες αυτές (με εξαίρεση την Πορτογαλία) διαθέτουν μεγάλη βιομηχανία, σε αντίθεση με εμάς. Στη συνέχεια του άρθρου γίνεται προσπάθεια να βρεθούν οι αιτίες της ανεργίας των μηχανικών, αλλά το εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό τους δεν αναφέρεται πουθενά!<br />Άλλα ενδιαφέρονται στοιχεία από το ίδιο άρθρο είναι πως η ελληνική οικονομία, ως προς την ανταγωνιστικότητα έπεσε από την 33η θέση στην 65η στην παγκόσμια κατάταξη, τα τελευταία 5 χρόνια! Και επίσης πως στην παραγωγικότητα ανά εργαζόμενο και ώρα εργασίας είμαστε προτελευταίοι στην ΕΕ. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς πως εγώ προσωπικά χάνω 3-4 εργάσιμες μέρες το χρόνο μόνο για να πληρωθώ...<br /><br />Το άρθρο καταλήγει προτείνοντας "να αντιμετωπιστεί ενιαία ο χώρος της τεχνικής παιδείας. Να υπάρχει μια κοινή ομάδα παραγωγικών υπουργείων, ΥΠΕΠΘ, ΤΕΕ και επροσώπων των παραγωγών, που θα εισηγείται για τη δομή της, η οποία θα πρέπει να έχει δυναμικά χαρακτηριστικά."<br /><br />Αν κάποιος κατάλαβε κάτι από αυτή την πρόταση, παρακαλώ να το εξηγήσει και σε μένα...<br />Για μένα η λύση είναι πολύ πιο απλή. Προφανώς τα πανεπιστήμιά μας βγάζουνε πολύ περισσότερους μηχανικούς απ'όσους χρειαζόμαστε (τουλάχιστον διπλάσιους αν κρίνουμε από τα παραπάνω νούμερα). Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να μειωθεί ο αριθμός των εισακτέων στις πολυτεχνικές σχολές? Εδώ να πούμε κιόλας πως ο αριθμός των εισακτέων σε ΑΕΙ/ΤΕΙ έχει υπερδιπλασιαστεί τα τελευταία 15 χρόνια... (για λόγους προφανώς ψηφοθηρικούς)<br />Μήπως επίσης θα έπρεπε να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας προσελκύοντας ξένες επενδύσεις αντί να τις διώχνουμε βάζοντας γραφειοκρατικά εμπόδια?<br /><br />Δυστυχώς διαπιστώνω για άλλη μια φορά πως δε μας αρέσει να βλέπουμε τα προβλήματα στις πραγματικές τους διαστάσεις και να παίρνουμε δύσκολες αποφάσεις. Αυτό όμως μόνο χειρότερα μπορεί να κάνει τα πράγματα... Είναι προτιμότερο δηλαδή να έχουμε τόσους και τόσους μηχανικούς να ετεροαπασχολούνται (ξέρω πως ειδικά στους χημικούς μηχανικούς το πρόβλημα είναι τεράστιο) από το να τους πούμε από την αρχή ότι δεν τους χρειαζόμαστε? Είναι, φοβάμαι, κι αυτό, αποτέλεσμα της κομματικοποίησης των πάντων στη χώρα μας...<br /><br />ΥΓ: 102.000 μηχανικοί * 52 εβδομάδες * 40 φύλλα=212 εκατομμύρια φύλλα χαρτί πεταμένα κάθε χρόνο. Θεωρητικά υπάρχει δυνατότητα να λαμβάνεις το δελτίο ηλεκτρονικά, αλλά σε email που έστειλα πριν αρκετούς μήνες ακόμα δεν έχω λάβει απάντηση...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-261713204144857904?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-23048838346058254382008-12-20T20:19:00.010+02:002008-12-29T10:27:08.338+02:00<div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"><span style=";font-size:100%;" >Αφορμή για αυτή την ανάρτηση είναι το ποστ του blog-όφιλου ioannisk που με χτύπησε εκεί που πονάω!</span><br /><br /><span style=";font-size:100%;" >Το Φεβρουάριο που μας πέρασε έκανα μία αίτηση στο ΙΚΥ για μια υποτροφία μεταδιδακτορικής έρευνας. Η διαδικασία έχει δύο φάσεις και διαρκεί συνολικά 10 μήνες (τώρα τι κάνουνε 10 μήνες μη με ρωτήσετε...). Σε πρώτη φάση τους στέλνεις το βιογραφικό σου και μία ερευνητική πρόταση για την επόμενη χρονιά. Αυτό βαθμολογείται και αν περάσεις τη βάση σου ζητάνε να τους πας αντίγραφα δημοσιεύσεων, βρεαβείων, υποτροφιών, κλπ, για να τα βαθμολογήσουνε κι αυτά. Και κάποια στιγμή το Νοέμβριο ανακοινώνονται τα αποτελέσματα. <o:p></o:p></span></div> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:arial;"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Την υποτροφία δεν την πήρα, οπότε, τι πιο φυσιολογικό, θέλησα να δω τις βαθμολογίες. Με πληροφορήσανε πως μπορώ να πάω από εκεί με την ταυτότητά μου για να δω μόνο τη δική μου βαθμολογία. Πήγα λοιπόν και είδα πως ενώ στην ερευνητική πρόταση πήρα 85/100, από βαθμολογητές που ασχολούνται με το ίδιο ερευνητικό αντικείμενο, στις δημοσιεύσεις, βραβεία, κλπ, πήρα ... 28.5/100! Και μάλιστα από βαθμολογητές σε εντελώς διαφορετικά γνωστικά αντικείμενα! Δεν ισχυρίζομαι πως έχω τις καλύτερες δημοσιεύσεις στον κόσμο, αλλά <span style=""> </span>το 28.5/100 σημαίνει πως είσαι μάλλον άχρηστος! Ζήτησα να δω τις βαθμολογίες των επιτυχόντων αλλά μου απαντήσανε πως είναι «προσωπικά δεδομένα». <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Έφυγα και αποφάσισα να το ψάξω λίγο το θέμα. Μετά από αρκετή αναζήτηση στο </span><span style="font-size:100%;">google</span><span lang="EL" style="font-size:100%;"> βρήκα πως ο ένας από τους 6 που πήρανε την υποτροφία δουλεύει στο ίδιο εργαστήριο με τον ένα από τους βαθμολογητές που μου έβαλε 28/100! Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται ύποπτα πλέον, και η αλήθεια είναι πως για το ΙΚΥ δεν είχα ακούσει τα καλύτερα λόγια, αλλά προσπαθούσα να μην επηρεάζομαι. Επικοινώνησα με το συήγορο του πολίτη και με πληροφόρησαν πως είναι δικαίωμά μου να δω τις βαθμολογίες και πως προσωπικά δεδομένα είναι μόνο έγγραφα όπως π.χ. πιστοποιητικά υγείας. Με συμβούλεψαν μάλιστα να κάνω γραπτή αίτηση.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Ξαναπηγαίνω λοιπόν στο ΙΚΥ με έτοιμη την αίτησή μου. Ζητάω και πάλι προφορικά από την κοπέλα στο τμήμα διαγωνισμών να δω τις βαθμολογίες των επιτυχόντων.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">- Δε γίνεται αυτό κύριε.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">- Εγώ όμως έμαθα ότι γίνεται.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">- Από πού το μάθατε?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">- Από το συνήγορο του πολίτη.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Αυτή πρέπει να ήταν η μαγική λέξη. Η κοπέλα πετάχτηκε από την καρέκλα της και ζήτησε συγγνώμη για να πάει να μιλήσει με τη διευθύντριά της!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Μετά από λίγα λεπτά ήρθανε μαζί και η διευθύντρια με ύφος αρκετά ενοχλημένο με ξαναρώτησε τι θέλω. Της το επανέλαβα και μου έδειξε ένα ΦΕΚ που γράφει πως για τη συγκεκριμένη υποτροφία απαγορεύεται να γνωστοποιούνται οι βαθμολογίες σε τρίτους, όπως και τα πρακτικά των συνεδριάσεων που καθορίζουν τις επιτροπές αξιολόγησης!!! Παρ’όλα αυτά κατέθεσα την αίτησή μου και έφυγα.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Σε επόμενη επικοινωνία μου με το συνήγορο του πολίτη έμαθα πως η συγκεκριμένη διάταξη πέρασε (για την ιστορία: από τον κ. Ευθυμίου του ΠΑΣΟΚ, το 2003) μετά από αντίστοιχη απόφαση του συνηγόρου που ζητούσε από το ΙΚΥ να κοινοποιεί βαθμολογίες. Η κοπέλα μου είπε πως ο νόμος αυτός είναι αντισυνταγματικός, αλλά ο μόνος αρμόδιος να το πει αυτό είναι τα δικαστήρια, όπου μπορεί να χάσω πολύ χρόνο και χρήμα χωρίς αποτέλεσμα...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Για την ώρα περιμένω επίσημη γραπτή απάντηση από το ΙΚΥ για να τους κάνω αναφορά στο συνήγορο του πολίτη. Πολύ θα ήθελα να το συνεχίσω στα δικαστήρια, αλλά δεν ξέρω ακόμα αν θα το κάνω...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Αυτό που δεν έχω καταλάβει ακόμα σ’αυτή τη χώρα είναι γιατί τα πάντα πρέπει να είναι στημένα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δε λέω πως έπρεπε να πάρω εγώ την υποτροφία. Αλλά έπρεπε τις βαθμολογίες και όλα τα δικαιολογητικά των υποψηφίων να μπορεί να τα δει ο καθένας. Άλλωστε οι δημοσιεύσεις δεν είναι προσωπικό δεδομένο απ’όσο γνωρίζω, το αντίθετο μάλιστα... Και το ακόμα χειρότερο είναι πως έχουμε διατάξεις, μέσα σε άσχετους νόμους (όποιος νομικός ενδιαφέρεται, το ΦΕΚ στο οποίο αναφέρομαι είναι το Ν. 3149/141, 10/6/2003), που ενισχύουν την αδιαφάνεια.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Και αναρωτιόμαστε μετά γιατί υπάρχει αυτή η απογοήτευση στους νέους (δε συμφωνώ καθόλου με τον τρόπο αντίδρασης, αλλά καταλαβαίνω απόλυτα τους λόγους της απογοήτευσης). Για επίλογο αντιγράφω από τον </span><span lang="DE" style="font-size:100%;">Economist </span><span lang="EL" style="font-size:100%;">της περασμένης εβδομάδας:</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span lang="EL" style="font-size:100%;">"...But far more important are problems that no Greek government has tackled. To find out what they are, ask any of the Greek-born scholars, entrepreneurs, artists and other talented types who flourish all over the world but recoil at working in their homeland, much as they love it.<br /></span></p><p style="text-align: justify; font-family: times new roman;font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">As any homesick Hellene can tell you, their country can be a maddening place for people with drive and flair. The world’s universities are full of Greek academics, but the country’s own campuses are dogged by poor administration, strikes and a state monopoly on higher education. In its university system <st1:country-region st="on">Greece</st1:country-region> hews closer to the worst aspects of the Ottoman past (such as bureaucracies that block innovation) than does <st1:place st="on"><st1:country-region st="on">Turkey</st1:country-region></st1:place>, with its fine range of public and private campuses.</span><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span> </p><div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: times new roman;font-family:times new roman;font-size:100%;" > In health, schooling and other public services, bad state provision fuels a huge under-the-counter market—creating in turn vested interests opposed to any change. Life is tough for youngsters with energy and talent but no cash or connections. To get anywhere, they spend all day in rotten state classrooms, then trek off to private night schools where the same teachers do a slightly better job in return for money. Anybody who negotiates those hurdles must then face a dismal job market—either a dreary, dysfunctional public sector or a private sector crimped by crooked tax inspectors and crazed regulators..."</span><span style="font-family: times new roman;font-size:100%;" ><br /><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-2304883834605825438?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-77270899503513432092008-10-15T19:32:00.008+03:002008-10-20T22:05:09.048+03:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><div style="text-align: justify;"><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Υπάρχει ένα μικρό αεροδρόμιο κάπου στο </span>Midwest<span style="" lang="EL">, τις λεγόμενες μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ, που το ξέρει πολύ λίγος κόσμος. Το σημάδι για να το βρεις από το δρόμο είναι ένα διώροφο πράσινο σπίτι. Παρκάρεις πίσω από το σπίτι και λίγο πιο πίσω, μέσα στα δέντρα, βλέπεις ένα παλιό τροχόσπιτο και πιο πίσω ένα ξύλινο κτίριο που είναι το υπόστεγο με τα αεροπλάνα. Λίγο πιο πίσω βρίσκεται ένα μικρότερο υπόστεγο, που χρησιμοποιείται ως αποθήκη και λίγα μέτρα πιο πέρα ο διάδρομος προσγείωσης/απογείωσης.<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style="" lang="EL"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Σε αντίθεση με τα αεροδρόμια που ξέρουμε, ο διάδρομος εκεί είναι από γρασίδι και ελαφρά ανηφορικός (ή κατηφορικός, ανάλογα πως το βλέπει κανείς). Το</span><span style="" lang="EL"> όνομα του αεροδρομίου είναι το επίθετο του ιδιοκτήτη, ο οποίος είναι αγρότης, πρώην πιλότος του αμερικάνικου ναυτικού. Αρκετά κοντά στο διάδρομο υπάρχει και μία έκταση που έχει φυτέψει με καλαμπόκια (και όποιος τα πειράξει έστω και κατά λάθος έχει να κάνει με τον καλόκαρδο αλλά γκρινιάρη </span>Mike<span style="" lang="EL">!). Μέσα στο υπόστεγο υπάρχουν δύο μικρά μονοκινητήρια αεροπλάνα (ένα μονοθέσιο κι ένα διθέσιο) και μερικά ανεμόπτερα, άλλα σε καλή κατάσταση και άλλα όχι. Ο λόγος ύπαρξης του αεροδρομίου είναι ακριβώς αυτός: να στεγάζει μία από τις τοπικές λέσχες ανεμοπορίας. Για όσους δε γνωρίζουνε, τα ανεμόπτερα είναι μικρά μονοθέσια ή δ</span><span style="" lang="EL">ιθέσια αεροσκάφη χωρίς κινητήρα, αλλά εκμεταλλευόμενα τα ανοδικά ρεύματα θερμού αέρα μπορούν να μείνουν στον αέρα για πολλές ώρες και να διανύσουν αποστάσεις εκατοντάδων χιλιομέτρων.</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SPzTyJtNSgI/AAAAAAAAAAM/S5LVQXZBCHo/s1600-h/glid_01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SPzTyJtNSgI/AAAAAAAAAAM/S5LVQXZBCHo/s320/glid_01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259311323414350338" border="0" /></a></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SPzTybeEWOI/AAAAAAAAAAU/WOLSdEk9kBI/s1600-h/glid_02.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SPzTybeEWOI/AAAAAAAAAAU/WOLSdEk9kBI/s320/glid_02.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259311328182687970" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL"><o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Ο </span>Mike<span style="" lang="EL"> πετάει με τα μονοκινητήριά του και ρυμουλκεί τα ανεμόπτερα σε κάποιο προκαθορισμένο ύψος. Η ψυχή της λέσχης είναι ο </span>Kerry<span style="" lang="EL">, επαγγελματίας πιλότος σε εταιρείες </span>cargo<span style="" lang="EL">. Ο </span>Kerry<span style="" lang="EL"> έχει πατέρα και αδερφό πιλότους και πετάει από τα 16 του. Είναι μάλιστα περήφανος για το ότι έχει άδεια να πετάξει από αερόστατο και ανεμόπτερο έως ελικόπτερο και </span>Boeing<span style="" lang="EL"> 737. Μοναδικός του καημός είναι πως δεν έχει πετάξει ακόμα με μαχητικό! ‘Οπως λένε οι φίλοι του, πετάει πιο πολλές ώρες απ’όσες οδηγεί ένας μέσος άνθρωπος. Ο </span>Kerry<span style="" lang="EL"> είναι ο πρόεδρος και κύριος εκπαιδευτής της λέσχης. Περνάει σχεδόν όλο τον ελεύθερό του χρόνο διδάσκοντας τη θεωρία και την τέχνη της πτήσης. Οι καλύτερες στιγμές του είναι όταν ένας μαθητής του πετάξει πρώτη φορά </span>solo<span style="" lang="EL"> ή όταν κάποιος περάσει με επιτυχία τις εξετάσεις.</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL"><o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Στη λέσχη αυτή έμαθα να πετάω ανεμόπτερο και δέθηκα με τους ανθρώπους. Η εμπειρία των πρώτων </span>solo<span style="" lang="EL"> πτήσεων θα μου μείνει αξέχαστη. Είναι οι στιγμές που είσαι μόνος με τον εαυτό σου και ξέρεις πως τα πάντα εξαρτώνται από σένα. Ακούγεται τρομακτικό, αλλά για να φτάσεις σε αυτό το στάδιο έχεις περάσει τέτοια εκπαίδευση ώστε να μπορείς να αντιδράσεις σωστά σε κάθε ενδεχόμενο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο </span>Kerry<span style="" lang="EL"> έκανε εκπαίδευση σε καταστάσεις </span>emergency<span style="" lang="EL"> χωρίς καμία προειδοποίηση στην πρώτη πτήση της ημέρας για να σε "ξυπνήσει".</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL"><o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Τα τελευταία χρόνια, όποτε επέστρεφα στην Αμερική προσπαθούσα πάντα να πάω να πετάξω με τον </span>Kerry<span style=""> <span lang="EL">και τον </span></span>Mike<span style="" lang="EL">. Δυστυχώς κάποιες φορές ο καιρός ή τεχνικά προβλήματα δεν το επέτρεπαν. Πριν λίγες μέρες ήρθε και το νέο που όλοι περιμέναμε εδώ και καιρό: ο </span>Mike<span style="" lang="EL">, λόγω προχωρημένης ηλικίας, αποφάσισε να σταματήσει τις πτήσεις και να κρατήσει το αεροδρόμιο μόνο για ιδιωτική χρήση. Τι σημαίνει αυτό? Η λέσχη πρέπει να βρει καινούριο "σπίτι". Υπάρχουν ήδη συζητήσεις με γειτονικές λέσχες για μεταφορά του εξοπλισμού κάπου αλλού. Για μένα όμως (όπως και για όλους όσους έχουν περάσει από εκεί) ένα μεγάλο κεφάλαιο κλείνει. Το </span>Rosettie<span style=""> </span>Airport<span style=""> <span lang="EL">θα υπάρχει πλέον στους χάρτες ως ιδιωτικό μέχρι και ο ίδιος ο </span></span>Mike<span style="" lang="EL"> να σταματήσει να το χρησιμοποι</span><span style="" lang="EL">εί.</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SPzVWAWf52I/AAAAAAAAAAc/ft7QzQAQZt4/s1600-h/takeoff2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JU2aDmSxSOU/SPzVWAWf52I/AAAAAAAAAAc/ft7QzQAQZt4/s320/takeoff2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259313038890100578" border="0" /></a></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Αυτή η ιστορία σίγουρα ενδιαφέρει πολύ λίγο κόσμο, αλλά όσοι έχουμε περάσει από εκεί έχουμε δεθεί με το μέρος και αυτούς τους "περίεργους" ανθρώπους. Ελπίζω στην επόμενη επίσκεψή μου να τους βρω όλους καλά και να καταφέρουμε να περάσουμε μερικές ώρες "χορεύοντας με τα σύννεφα".<br /><span style="" lang="EL"><o:p></o:p></span></p> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-7727089950351343209?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-86294221772421051632008-10-06T22:19:00.003+03:002008-10-06T22:41:39.408+03:00<div style="text-align: justify;">Μια φορά τη βδομάδα ο δρόμος με φέρνει κατά τις 8-8.30 το βράδυ από την Ομόνοια. Φτάνω εκεί με το λεωφορείο και παίρνω μετρό για το σπίτι. Το λεωφορείο σταματάει στο τελευταίο κομμάτι της Πανεπιστημίου, μεταξύ Πατησίων και της πλατείας, μπροστά από το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας. Ακριβώς στο απέναντι πεζοδρόμιο έχει ανοίξει εδώ και 1.5-2 χρόνια ένα βιβλιοπωλείο-πρακτορείο ξένου τύπου. Ο ιδιοκτήτης είναι ένας νεαρός, γύρω στα 30-35, πάντα καλοντυμένος, ευγενέστατος, χαμογελαστός και εξυπηρετικός. Εκεί μπορεί να βρει κανείς όλα τα μεγάλα περιοδικά στα αγγλικά-γαλλικά-γερμανικά. Πιθανώς και σε άλλες γλώσσες αλλά δεν έχω κοιτάξει. Βρίσκεις από ενημερωτικά περιοδικά έως ταξιδιωτικά, για χόμπυ, για αθλήματα, κλπ, ενώ έχει και μερικά ελληνικά βιβλία. Στα θέματα που με ενδιαφέρουνε έχει σίγουρα μεγαλύτερη ποικιλία από τα Newstand του Ελευθερουδάκη, ένω έχεις και τη χαρά να σε εξυπηρετούν πάντα με το χαμόγελο. Α, και φυσικά κόβει πάντα απόδειξη.<br /><br />Το θεωρώ μία όαση πολιτισμού μέσα στο κέντρο της Αθήνας και όποτε περνάω από εκεί και έχω λίγα λεπτά χρόνο κάνω μια στάση ακόμα και όταν δε θέλω να αγοράσω κάτι. Και σχεδόν πάντα αγοράζω!<br />Πέρασα από εκεί απόψε και μου έφτιαξε τη διάθεση. Αν έχει κανείς να προτείνει παρόμοιους πολιτισμένους επαγγελματίες σε οποιονδήποτε τομέα, please let me know!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-8629422177242105163?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-40568319678729211732008-09-25T23:08:00.003+03:002008-09-25T23:41:46.046+03:00<div style="text-align: justify; font-family: arial;">Φεβρουάριος 2007.<br />Μετά από μία τηλεφωνική συνέντευξη μίας περίπου ώρας, μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον ενεργειακό τομέα παγκοσμίως με προσκαλεί για συνέντευξη στα κεντρικά τους, στη βόρεια Ευρώπη. Όλα τα έξοδα φυσικά πληρωμένα. Η συνέντευξη κρατάει μία ολόκληρη μέρα και περιλαμβάνει ατομικές και ομαδικές ασκήσεις και παρουσιάσεις και όλα αυτά μπροστά σε μία επιτροπή 6 ατόμων που κρατάει διαρκώς σημειώσεις. Πριν φύγουμε μας ενημερώνουν πως την επόμενη μέρα το πρωί θα μας τηλεφωνήσουν για να μας ανακοινώσουν αν θα μας προσλάβουν ή όχι. Όντως το επόμενο πρωί, τη συμφωνημένη ώρα, χτυπάει το τηλέφωνο και είναι η υπεύθυνη της συνέντευξης. Για περίπου 10 λεπτά μου αναλύει με κάθε λεπτομέρεια τι τους άρεσε και τι όχι στη συνέντευξή μου (έχω κρατήσει 2 σελίδες σημειώσεις!) και πως θέλουν να με προσλάβουν. Γνωρίζουν πως σκέφτομαι να επιστρέψω μόνιμα στην Ελλάδα και μου λένε πως θα περιμένουνε, αν θέλω, να τελειώσω με το στρατό και να αποφασίσω. Η τελική μου απάντηση, 1 χρόνο αργότερα, ήταν πως για προσωπικούς λόγους αποφάσισα να μείνω στην Ελλάδα.<br /><br />Καλοκαίρι 2008.<br />Έχω πλέον ξεμπερδέψει με τις υποχρεώσεις μου προς τη μαμά πατρίδα, έχω ξεκινήσει να εργάζομαι σε κάποιο ερευνητικό πρόγραμμα στο ΕΜΠ (το οποίο το έφερα εγώ στο ΕΜΠ, αλλά το ΕΜΠ με αντιμετωπίζει ως ελεύθερο επαγγελματία και ο κ. Αλογοσκούφης ως φοροφυγά -αυτό είναι αντικείμενο άλλου ποστ) και ψάχνω τι μπορώ να κάνω παράλληλα για να αυξήσω το χαμηλό μου εισόδημα. Βρίσκω μία προκήρυξη για ωρομίσθιους διδάσκοντες σε στρατιωτικές σχολές, σε αντικείμενο που μοιάζει να φωτογραφίζει τις σπουδές και την επαγγελματική μου εμπειρία. Μαζεύω μπόλικη χαρτούρα, κάνω αίτηση και μία βδομάδα αργότερα με καλούν για συνέντευξη. Φτάνω εκεί στις 8.30 το πρωί, όπως είχαμε συμφωνήσει. Μέχρι τις 10 συνεχίζει να έρχεται κόσμος και μας έχουν σε ένα δωμάτιο και μας ποτίζουν πορτοκαλάδες. Στις 10, αφού έχουμε μαζευτεί καμιά 40-ρια άτομα όλων των ειδικοτήτων, αρχίζουν να μας φωνάζουν, όχι με τη σειρά που πήγαμε το πρωί, αλλά βάση ειδικότητας. Ευτυχώς η σειρά μου έρχεται νωρίς. Μπαίνω σε ένα δωμάτιο με ένα μεγάλο τραπέζι που γύρω-γύρω κάθονται αξιωματικοί με τις γιορταστικές στολές τους και ένας καθηγητής, πολιτικό προσωπικό, ο ακαδημαϊκός υπεύθυνος. Η σεμνή τελετή διαρκεί 3-4 λεπτά και μου κάνουνε μόνο 2 ερωτήσεις σχετικές με το βιογραφικό μου. Με ευχαριστούν για το χρόνο μου και φωνάζουν τον επόμενο. Πριν φύγω, ο γραμματέας μου λέει πως σε 1-2 βδομάδες θα έχουν βγει τα αποτελέσματα.<br />Ένα μήνα αργότερα παίρνω τηλέφωνο και μου λένε πως "τα έχουμε στείλει στο υπουργείο, θα ανακοινωθουν μόλις υπογράψει ο κ. υπουργός". Κάτι αρχίζει να μυρίζει άσχημα... Ενάμιση μήνα μετά τη συνέντευξη ανακοινώνονται τελικά τα αποτελέσματα. Ενώ υπήρχανε 2 θέσεις γίνονται 3 προσλήψεις και δεν είμαι ένας από τους τυχερούς. Οι 2 από τους 3 που προσλαμβάνονται είναι αρκετά σχετικοί με το αντικείμενο, ο τρίτος μάλλον άσχετος... Όσο για την εμπειρία τους? Εκτός από τα ελληνικά ΑΕΙ δεν έχουν δει κανένα άλλο σοβαρό πανεπιστήμιο ή εταιρεία του εξωτερικού.<br /><br />Ο λόγος που απογοητεύομαι δεν είναι ότι έχασα ένα μικρό συμπλήρωμα του μισθού μου ούτε ότι δεν ένιωσα την ηθική ικανοποίηση πως οι κόποι μου ανταμείβονται. Γνωρίζω μάλιστα προσωπικά γνωστό καθηγητή του εξωτερικού που πριν λίγα χρόνια "έφαγε πόρτα" σε ένα από τα μεγαλύτερα ΑΕΙ μας... Αναρωτιέμαι, κανέναν δεν ενδιαφέρει σ'αυτή τη χώρα να δει τι μπορεί να ξέρει ένας άνθρωπος που έχει δει 5 πράγματα παραπάνω στη ζωή του???<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-4056831967872921173?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-42500476673978583212008-09-19T21:56:00.006+03:002008-09-19T22:49:01.399+03:00<div style="text-align: justify; font-family: arial;">Είναι η πρώτη φορά εδώ και περίπου 1.5 χρόνο που έχω ταυτόχρονα τα εξής τρία πράγματα:<br />1) λίγο ελεύθερο χρόνο και σπίτι με ησυχία<br />2) υπολογιστή στο σπίτι που να δουλεύει χωρίς προβλήματα (μη τον ματιάσω κιόλας! :-))<br />3) γρήγορη σύνδεση στο σπίτι που να δουλεύει επίσης καλά (αυτή είναι ακόμα πιο επιρρεπής στο μάτιασμα!)<br /><br />Και μια που κατάφερα να θυμηθώ και το username και password του blogger, νομίζω πως είναι ιδανική ευκαιρία να επανέλθω στο χώρο! Και τι καλύτερο θέμα, από μία καλοκαιρινή ιστορία, που θέλω να τη διηγηθώ πιο πολύ για να μην την ξεχάσω.<br /><br />Ανήμερα Δεκαπενταύγουστος. Είμαστε οικογενειακά καλεσμένοι σε μια θεία για μεσημεριανό. Δεν καίγομαι ιδιαίτερα να πάω, αλλά μια που έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να προσπαθήσω να περάσω 2 βδομάδες οικογενειακά (whatever that means!) υπόσχομαι πως μετά το πρωινό-μεσημεριανό μπάνιο θα πάω, με όσο μικρότερη καθυστέρηση γίνεται. Πράγματι, φτάνω την ώρα που οι υπόλοιποι τελειώναν με το κύριο πιάτο και αρχίζανε φρούτα και γλυκά. Κοιτάζω τη συντροφιά και κατά την προσφιλή μου συνήθεια προσπαθώ να "κόψω" τους άγνωστους με την πρώτη ματιά. Έχω μια θεωρία που λέει πως από τα πρώτα 30'' μπορείς να κρίνεις σε μεγάλο βαθμό τους άλλους και είναι ένα παιχνίδι που μου αρέσει να παίζω με τον εαυτό μου συχνά. Εκτός από τους γονείς μου, το θείο και τη θεία και τον αδερφό του θείου, βρίσκονται εκεί ένα ζευγάρι γύρω στα 60, και μία τύπισσα γύρω στα 50+ με το γιο της που κοντεύει τα 30. Με την πρώτη ματιά μυρίζομαι πως η μάζωξη θα είναι μάλλον βαρετή.<br /><br />Η πρώτη μισή ώρα είναι όντως βαρετή. Οι 4 άγνωστοι μονοπωλούν τη συζήτηση και αναλύουν τα πάντα και φυσικά έχουν άποψη για τα πάντα και προσωπική εμπειρία. Κάπου εκεί ο θείος μου φαίνεται να βαριέται, οπότε λέει στον άλλο τύπο:<br />-Πες μας την ιστορία με το διαστημόπλοιο!<br /><br />Πίστεψα πως πρόκειται για ανέκδοτο, αλλά έπεσα έξω. Τα πράγματα ξαφνικά αποκτήσανε ενδιαφέρον! Ο τύπος πήρε αμέσως σοβαρό ύφος και μας εξήγησε όλα όσα μας κρύβουν οι δυνατοί αυτού του κόσμου (ναι, οι αμερικάνοι). Που λέτε λοιπόν, ο κόσμος μας βαδίζει προς την καταστροφή. Μέχρι το 2012 περίπου θα αυτοκαταστραφεί ο πολιτισμός μας και θα είναι όλα ένα μπάχαλο. Ευτυχώς όμως υπάρχει ελπίδα: λίγο πριν την ολοκληρωτική καταστροφή, θα έρθει ένα διαστημόπλοιο στη γη, γεμάτο Έλληνες (now, that sounds scary!). Πώς και γιατί θα γίνει αυτό? Γιατί πριν πολλές χιλιάδες χρόνια (ο ακριβής αριθμός παραμένει αδιευκρίνιστος) οι Έλληνες είχαν τη θέση που τους αρμόζει, ήταν δηλαδή οι κυρίαρχοι του σύμπαντος. Ο πολιτισμός αυτός όμως αυτοκαταστράφηκε, όπως θα γίνει και το 2012. Οι Έλληνες όμως, ως πιο προχωρημένοι, έξυπνοι και ωραίοι, μπήκαν σε ένα διαστημόπλοιο και την κάνανε για μέρη μακρινά. Στη συνέχεια αναπτύχθηκε ο σημερινός πολιτισμός όπου (μάλλον από κάποιο bug στο software) οι αμερικάνοι κατάφεραν να αποκτήσουν μεγάλη δύναμη και δεν αφήνουν τους Έλληνες να προοδεύσουν. Ο πολιτισμός αυτός όμως βαδίζει στην καταστροφή και είναι οι Έλληνες και πάλι που θα έρθουν να δώσουν τη λύση και να ξαναγίνουν κυρίαρχοι του σύμπαντος.<br /><br />Σε αυτό το σημείο της ιστορίας ο αδερφός του θείου μου είχε μια απορία:<br />-Είπες το 2012 θα γίνουν αυτά?<br />-Ναι, τώρα μην το πάρεις και τοις μετρητοίς, όχι 1/1/2012. Μπορεί να είναι και το 2013, αλλά κάπου εκεί πάντως.<br />-Α, εντάξει. Γιατί έχω κάνει κάτι επενδύσεις στην ολυμπιάδα του Λονδίνου, μη χάσουμε και τα λεφτά μας!<br />-Όχι βρε, μην ανησυχείς. Άλλωστε Έλληνες θα έρθουνε.<br /><br />Κάπου εκεί η άλλη κυρία τόλμησε να ρωτήσει πώς αυτός ο σοφός άνθρωπος τα ήξερε όλα αυτά.<br />-Μα τα έχω διαβάσει. Υπάρχουν βιβλία που τα λένε, αλλά μας τα κρύβουνε. Το ξέρετε πως η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας δεν κάηκε? Όλα τα βιβλία που υπήρχαν εκεί τα φυλάνε τώρα στο Άγιο Όρος και στο Βατικανό και δεν αφήνουν κανέναν να τα δει για να μη διαδοθεί η γνώση. Τι νομίζετε, ο Γαλιλαίος ήταν έξυπνος που είπε πως η γη γυρίζει? Κατάφερε να το δει σε ένα από τα κρυφά βιβλία του Βατικανού και γιαυτό τον τιμώρησαν μετά. Ακόμα και σήμερα όμως οι Έλληνες είναι οι καλύτεροι σε όλα. Το ξέρετε πως τα αεροπλάνα με τεχνολογία stealthτα ανακάλυψε Έλληνας? Και ξέρετε πως τον τρόπο να ανιχνεύονται αυτά τα αεροπλάνα πάλι Έλληνας τον ανακάλυψε? (Τώρα γιατί αυτοί οι Έλληνες δεν έκαναν αυτές τις ανακαλύψεις στην Ελλάδα αλλά στις ΗΠΑ, δε μας το εξήγησε ο σοφός κύριος).<br /><br />Κάπου σε αυτό το σημείο της ιστορίας ζητήσαμε και δεύτερο κομμάτι γλυκό και ζητήσαμε και τη συνταγή από τη θεία, γιατί δε μπορούσαμε να απορροφήσουμε περισσότερη γνώση. Λίγο αργότερα ευτυχώς διαπιστώσαμε όλοι πως ήταν ήδη αργά και έπρεπε να μαζευτούμε σπίτια μας.<br /><br />Όλα τα παραπάνω είναι αληθινή ιστορία και ο σοφός κύριος μας τη διηγήθηκε με όλη του τη σοβαρότητα. Εκτός και με πείραξε ο ήλιος εκείνη τη μέρα και δε θυμάμαι καλά. Άλλη εξήγηση δε μπορώ να βρω!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-4250047667397858321?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-17915377776785094202008-06-07T11:19:00.002+03:002008-06-07T11:29:59.318+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="" lang="EL">Διάβασα χτες στη διαδικτυακή έκδοση της Καθημερινής ένα <a href="http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_1_04/06/2008_235719">άρθρο</a> σχετικά με το τέλος του πετρελαίου, βασισμένο και σε πληροφορίες του γερμανικού </span>Spiegel<span style="" lang="EL">. Τις τελευταίες εβδομάδες, με αφορμή την άνοδο της τιμής του πετρελαίου εμφανίστηκαν για πρώτη φορά παρόμοια άρθρα στο διεθνή τύπο.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="" lang="EL">Τι είναι όλη αυτή η ιστορία? Τελειώνει το πετρέλαιο? Και γιατί έχει ακριβύνει τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια και ακόμα περισσότερο τους τελευταίους μήνες?<o:p><br /></o:p><br />Η απάντηση σε όλα αυτά είναι ένα από τα πιο καλά κρατημένα μυστικά της πετρελαιοβιομηχανίας. Η ιστορία ξεκινάει πριν περίπου 50 χρόνια, το 1956, όταν ο Μ. </span>K<span style="" lang="EL">. </span>Hubbert<span style="" lang="EL">, γεωφυσικός που εργαζόταν για τη </span>Shell<span style=""> <span lang="EL">στις ΗΠΑ, έκανε μία ανάλυση και προέβλεψε πως μέσα στη δεκαετία του 1960 η παραγωγή πετρελαίου μέσα στις ΗΠΑ θα κορυφωνότανε (το λεγόμενο </span></span>peak<span style=""> </span>oil<span style="" lang="EL">), μετά σιγά-σιγά θα έπεφτε και τελικά δε θα έφτανε να καλύψει τη ζήτηση (που συνέχεια αυξανότανε, και συνέχισε να αυξάνεται μέχρι και πέρυσι). Μόλις έμαθε η </span>Shell<span style="" lang="EL"> για τη δημοσιοποίηση αυτής της μελέτης έκανε ό,τι μπορούσε να αποδείξει πως ήτανε λάθος. Λιγότερο από 10 χρόνια αργότερα όμως, αποδείχτηκε πως ο </span>Hubbert<span style="" lang="EL"> είχε πέσει μέσα στις προβλέψεις του και οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να ξεκινήσουν εισαγωγές πετρελαίου από τρίτες χώρες. Τα τελευταία χρόνια η εγχώρια παραγωγή στις ΗΠΑ είναι τόσο μικρή που καλύπτει ένα πολύ μικρό ποσοστό της ζήτησης και οι ανάγκες καλύπτονται με εισαγωγές κυρίως από τη Μέση Ανατολή.<o:p></o:p><br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="" lang="EL">Εδώ και 10-15 χρόνια, παρόμοιες αναλύσεις γίνονται πλέον σε παγκόσμιο επίπεδο, προσπαθώντας να προβλέψουν τη ζήτηση πετρελαίου και την προσφορά (παραγωγή). Ένα πρόβλημα με αυτές τις αναλύσεις είναι πως η μελλοντική ζήτηση είναι δύσκολο να προβλεφθεί και πως πολλές χώρες δε δίνουν ακριβή στοιχεία για τις δυνατότητες εξόρυξης, τα υπάρχοντα αποθέματα, κλπ. Λαμβάνοντας υπόψη όλους αυτούς τους παράγοντες, είναι δυνατό να προβλέψει κανείς κατά προσέγγιση περίπου πότε η παγκόσμια προσφορά δε θα φτάνει να καλύψει τη ζήτηση. Αυτό δε σημαίνει πως το πετρέλαιο θα τελειώσει, απλώς ότι όσο παράγεται θα καταναλώνεται αμέσως. Αποτέλεσμα? Σημαντική άνοδος των τιμών, ενώ κάποια στιγμή η παραγωγή θα αρχίσει να μειώνεται (για γεωλογικούς λόγους), καλύπτοντας όλο και μικρότερο μέρος της ζήτησης.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="" lang="EL"><o:p></o:p>Οι προβλέψεις, με βάση τις μελέτες που είχανε γίνει γύρω στο 2004-2005 λέγανε πως κάποια στιγμή μεταξύ 2010-2030 θα φτάσουμε αυτό το σημείο του </span>peak<span style=""> </span>oil<span style="" lang="EL">. Εκείνη τη χρονιά δημοσιεύτηκαν και τα πρώτα βιβλία σχετικά με το θέμα (π.χ. </span>Out<span style=""> </span>of<span style=""> </span>Gas<span style="" lang="EL">, </span>D<span style="" lang="EL">. </span>Go<span style="" lang="EL">ο</span>dstein<span style="" lang="EL">, και </span>The<span style=""> </span>End<span style=""> </span>of<span style=""> </span>Oil<span style="" lang="EL">, </span>P<span style="" lang="EL">. </span>Roberts<span style="" lang="EL">). Η πετρελαιοβιομηχανία προσπάθησε να τα διαψεύσει, παρουσιάζοντας στοιχεία για νέα κοιτάσματα και νέες τεχνολογίες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εξόρυξη πετρελαίου. Παράλληλα βέβαια, οι μεγάλες εταιρείες όπως </span>Shell<span style="" lang="EL">, ΒΡ και </span>Chevron<span style="" lang="EL"> έκαναν τεράστιες επενδύσεις σε... εναλλακτικές μορφές ενέργειας! Η βρεττανική ΒΡ μάλιστα, άλλαξε την επίσημη ονομασία της από </span>British<span style=""> </span>Petroleum<span style=""> <span lang="EL">σε </span></span>Beyond<span style=""> </span>Petroleum<span style="" lang="EL">! Ενώ η </span>Shell<span style="" lang="EL"> ισχυρίζεται (και ίσως σωστά) πως έχει τις μεγαλύτερες επενδύσεις σε εναλλακτικές μορφές ενέργειας παγκοσμίως και, παράλληλα, είναι πρωτοπόρος στην έρευνα για συνθετικά καύσιμα</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="" lang="EL"><o:p><br /></o:p>Την άνοιξη του 2006, είχα την τύχη να παρακολουθήσω μία παρουσίαση γαλλικής ερευνητικής ομάδας, σχετικά με το πρόβλημα. Ο ομιλητής είχε τολμήσει μάλιστα να κάνει και πρόβλεψη για την πορεία των τιμών. Η πρόβλεψη έλεγε πως το 2010 η τιμή του βαρελιού θα φτάσει τα $100 (τα πέρασε ήδη πριν λίγες εβδομάδες)<span style=""> </span>και πως πολύ σύντομα θα έφτανε και στα επίπεδα των $200, πριν αρχίσει να πέφτει λίγο, λόγω μείωσης της ζήτησης που θα προκαλούσαν οι πολύ υψηλές τιμές. Τα $200 δεν ξέρει κανείς αυτή τη στιγμή αν και πότε θα τα φτάσουμε, αλλά παρατηρήθηκε ήδη στην Αμερική, για πρώτη φορά, μικρή μείωση της ζήτησης σε σχέση με πέρυσι. Ανάλογη μείωση, της τάξης του 2.5%, παρατηρήθηκε τους τελευταίους μήνες και στην Ελλάδα, σε σχέση με τους αντίστοιχους περσινούς.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p>Tι σημαίνουν όλα αυτά? Πως η εποχή του πετρελαίου φτάνει σιγά-σιγά στο τέλος της. Αυτό δε σημαίνει πως σε 10, 20 ή 30 χρόνια δε θα έχουμε πετρέλαιο. Θα έχουμε, και πολύ μάλιστα. Απλώς θα είναι όλο και πιο δυσεύρετο και πιο ακριβό, διότι θα είναι πιο δύσκολο να γίνει η εξόρυξη από τα κοιτάσματα που θα έχουν απομείνει. Όσο μπορούσε να βγει εύκολα έχει ήδη βγει και θα βγει στα επόμενα λίγα χρόνια. Έχουμε καταφέρει να κάψουμε μέσα σε 100 περίπου χρόνια το 1/3 του πετρελαίου που υπάρχει στη γη, το οποίο χρειάστηκε εκατομμύρια χρόνια για να σχηματιστεί.<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="" lang="EL">Αυτός είναι και ένας λόγος (ο άλλος είναι το πρόβλημαμε το φαινόμενο του θερμοκηπίου) που ακούμε τελευταία να λέγονται πολλά για βιοκαύσιμα, εναλλακτικές μορφές ενέργειας, τεχνολογίες υδρογόνου και, κυρίως, για πυρηνική ενέργεια.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p>Τι θα γίνει στο μέλλον? Κανείς δε μπορεί ακόμα να πει με σιγουριά ποιες λύσεις θα αποδειχθούν οι καλύτερες.<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-1791537777678509420?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-42584976236928765102008-05-31T19:00:00.003+03:002008-05-31T19:07:06.973+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Διαβάζω τις τελευταίες αναρτήσεις πριν από περίπου 12 μήνες, λίγο πριν πάω να υπηρετήσω τη μαμά πατρίδα, και δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω. Έλεγα τότε για «αστείες ιστορίες». Ήταν όντως αστείες? Δεν ξέρω! Η αλήθεια είναι πως κατά καιρούς γελάς πολύ. Αλλά γελάς είτε γιατί βλέπεις πραγματικά γελοία πράγματα ή για να μην κλάψεις... Κι όταν τα θυμάσαι εκ των υστέρων μπορεί όντως να φαίνονται αστεία, αλλά όταν τα ζεις είναι τραγικά...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p>Πώς πέρασα? Τους πρώτους 8 μήνες μάλλον καλά. Το μοναδικό μου κριτήριο για αυτό το «καλά» είναι το πόσο μπορούσα να συνεννοηθώ με τους γύρω μου, αξιωματικούς και στρατιώτες, και το πόσο συχνά έβγαινα έξω. Το τελευταίο τετράμηνο όμως, και ενώ είχα επιστρέψει με μετάθεση στην Αθήνα, ήταν άσχημο. Ήμασταν λίγα άτομα, σε μία μονάδα με κανένα λόγο ύπαρξης, με πολύ λίγες ώρες ύπνου για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Και τι κάναμε? Φυλάγαμε το... τίποτα! Και το φυλάγαμε είναι τρόπος του λέγειν, αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα. Αποτέλεσμα? Από τον Απρίλιο και μετά αρχίσαμε να πέφτουμε κάτω ο ένας μετά τον άλλο, άλλοι με πυρετούς λόγω εξάντλησης και άλλοι με προβλήματα στα πόδια ή στη μέση (αμέτρητες ώρες ορθοστασίας). Ευτυχώς, τουλάχιστον, όλα πλέον τέλειωσαν και μένουν μερικές αναμνήσεις σαν ένα κακό όνειρο που πέρασε.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL"><o:p></o:p>Τι κέρδισα από αυτή την ιστορία? </span></p> <ul style="margin-top: 0in;" type="disc"><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">2-3 φίλους. <o:p></o:p></span></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Το ότι έκανα το γύρο της Λέσβου και της Χίου (δε γνώρισα ακόμη Χιώτη που να έχει πάει σε όσα μέρη πήγα στους 3.5 μήνες που έμεινα στο νησί!). <o:p></o:p></span></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Το ότι κατάλαβα λίγο πώς δουλεύει(?) η ελληνική γραφειοκρατία από μέσα (τώρα αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό, αλλά τέλος πάντων!). <o:p></o:p></span></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Και βασικά, κέρδισα το στοίχημα με τον εαυτό μου, να πάω 10 μέρες Αμερική κατά τη διάρκεια της θητείας μου!</span></li></ul><span style="" lang="EL">Παράληλλα με τη θητεία κατάφερα να οργανώσω τα επαγγελματικά μου και με το που απολύθηκα έπιασα δουλειά. Σιγά-σιγά ξαναμπήκα σε κανονικούς ρυθμούς και απολαμβάνω τώρα τη χαρά του να δουλεύεις σε ελληνικό πανεπιστήμιο! Και επίσης, πλέον όχι μόνο απολαμβάνω, αλλά και εκτιμώ την ελευθερία μου!<o:p></o:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL"><o:p></o:p>Περισσότερα σύντομα! <o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-4258497623692876510?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-453831794465198902007-05-04T11:11:00.000+03:002007-05-04T11:13:02.780+03:00Σε λίγες μέρες την κάνω για να υπηρετήσω τη μαμά πατρίδα.<br /><br />Για περισσότερα νέα και αστείες ιστορίες:<br /><br /><a href="http://mamapatrida.blogspot.com/">http://mamapatrida.blogspot.com/</a><br /><br />Καλή αντάμωση!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-45383179446519890?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-2896241197931658472007-03-16T00:11:00.000+02:002007-03-16T00:18:24.424+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL">Μια που αυτές τις μέρες κλείνω 8 χρόνια από τότε που ξεκίνησα την καριέρα μου σαν Οδυσσέας, νομίζω είναι μια καλή ευκαιρία για μια περίληψη. Όχι τίποτε άλλο, αλλά να δείτε πως ξεκινάνε οι λαμπρές καριέρες (το που καταλήγουνε έχει φανεί από το προηγούμενο ποστ...).<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL">Τις τελευταίες μέρες πριν φύγω είχα εξεταστική, αλλά προσπαθούσα ταυτόχρονα να δω όλους τους φίλους και γνωστούς για να τους χαιρετήσω. Ήταν άλλωστε πρώτη φορά που έφευγα για τόσο μεγάλο διάστημα. Αν και πήγαινα για </span>Erasmus<span style=""> <span lang="EL">για 4 μόνο μήνες, ήξερα πως δε θα γυρίσω πριν περάσουνε μερικά χρόνια. Μία από εκείνες τις μέρες η ζωή μάλλον θέλησε να κάνει και χιούμορ, οπότε γνώρισα τον μεγάλο έρωτα της ζωής μου! Ήμουνα όμως τόσο αποφασισμένος που ούτε αυτό δε μπορούσε να με κρατήσει, οπότε μία ωραία μέρα πήρα το αεροπλάνο για Γερμανία. <o:p></o:p></span></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL">Στο αεροδρόμιο θα με περίμενε ο </span>Eberhard<span style="" lang="EL">, με τον οποίο είχαμε κάνει όλη τη συνεννόηση για τη διαμονή μου εκεί. Δούλευε στο εργαστήριο που θα έκανα τη διπλωματική μου και προσφέρθηκε να με φιλοξενήσει σπίτι του για λίγες μέρες, γιατί όπως είπε το ένα από τα πέντε(!) παιδιά του θα έλειπε διακοπές για σκι. Είχαμε ανταλλάξει πολλά </span>email<span style=""> <span lang="EL">και προσπαθούσα να τον φανταστώ πριν φτάσω. Φανταζόμουνα μία τυπική γερμανική φυσιογνωμία. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο με περίμενε η πρώτη έκπληξη: ένας τύπος γύρω στο 1.90, πολύ αδύνατος, με αραιό μουσάκι, να κρατάει ένα χαρτί με το όνομά μου. Μου ήρθε αμέσως στο μυαλό η εικόνα του Δον Κιχώτη που βλέπουμε σε πίνακες! Στη διαδρομή για το σπίτι (ένα χωριό εντελώς έξω από την πόλη) μιλούσαμε γερμανικά και καταλάβαινα αρκετά καλά. Τώρα το πώς μίλαγα είναι μια πονεμένη ιστορία... Μόλις φτάσαμε σπίτι του συνειδητοποίησα πως δεν καταλάβαινα λέξη όταν μίλαγε με τη γυναίκα του και εκεί είναι που έμαθα για τις γερμανικές διαλέκτους. Η οικογένειά του ήταν αξιαγάπητη και με φιλοξενήσανε για 2 βράδια, μέχρι να μετακομίσω κάπου πιο μόνιμα και να αρχίσω την τρελλή ζωή του φοιτητή </span></span>Erasmus<span style="" lang="EL">. Τον </span>Eberhard<span style="" lang="EL"> τον έχασα μετά από μερικούς μήνες γιατί μετακόμισε λόγω καινούριας δουλειάς, αλλά τον ξανασυνάντησα σε ένα συνέδριο 3 χρόνια αργότερα, όταν ήμουνα πλέον στην Αμερική και αυτός στην Αυστρία!<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL">Οι επόμενοι 4-5 μήνες περάσανε με πολλά πάρτυ, μπύρες (τα πρώτα δύο άρθρα που έμαθα να λέω σωστά στα γερμανικά ήταν αυτά: </span>das<span style=""> </span>Bier<span style="" lang="EL">, </span>die<span style=""> </span>Party<span style="" lang="EL">, δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από τα ελληνικά!), ταξίδια και γνωριμία με κόσμο απ’όλες τις γωνιές της γης. Κοιτάζοντας καμιά φορά παλιές φωτογραφίες δεν είναι λίγα τα ονόματα που δε μπορώ να θυμηθώ, ειδικά σ’εκείνα τα πάρτυ των βραζιλιάνων που γινότανε χαμός! Τα καλύτερα ταξίδια ήτανε σε Λονδίνο και Βερολίνο σε διάστημα 10 ημερών. Κάπου εκεί αποφάσισα πως θα μείνω ένα χρόνο στη Γερμανία και άρχισα να ψάχνω για δουλειά. Τα Σαββατοκύριακα κανονίζαμε πολύ συχνά μονοήμερες κοντινές εκδρομές με το ημερήσιο εισιτήριο που κόστιζε 35 μάρκα (17 ευρώ) για 5 άτομα! Το Σεπτέμβριο ήρθα Ελλάδα για την τελευταία μου εξεταστική και επέστρεψα για να τελειώσω τη διπλωματική και να αρχίσω δουλειά. Τα ταξιδάκια συνεχίστηκαν με </span>weekends<span style=""> <span lang="EL">σε Παρίσι, Βρυξέλλες, Βιέννη, Μόναχο, Στρασβούργο, με αποτέλεσμα να μου βγει το όνομα πως ταξιδεύω πολύ! Από τις παρέες της εποχής εκείνης έχουνε μείνει μόνο κάποιοι από τους Έλληνες, με όλους τους υπόλοιπους με τον καιρό δυστυχώς χαθήκαμε.<o:p></o:p></span></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL">Προς το τέλος του χρόνου αποφάσισα πως το επόμενο βήμα ήτανε να δούμε και την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και άρχισα να ετοιμάζω αιτήσεις, χωρίς να έχω ιδέα τι είναι η Αμερική ή που είναι τα πανεπιστήμια στα οποία έστελνα αιτήσεις. Με εξαίρεση τη Νέα Υόρκη, την Καλιφόρνια και τη Φλόριντα, δεν ήξερα τίποτε άλλο! (και μετά λέμε πως οι Αμερικάνοι δεν ξέρουν ευρωπαϊκή γεωγραφία!). Λίγο πριν το καλοκαίρι ήρθα και στην Ελλάδα για τις τελευταίες μεγάλες διακοπές. Όταν ήρθε επιτέλους και θετική απάντηση από πανεπιστήμιο (το </span>plan<span style=""> </span>B<span style=""> <span lang="EL">ήτανε Σκανδιναβία!) άνοιξα και το χάρτη να δω που θα πήγαινα... Και μια ωραία μέρα του Αυγούστου πήρα ένα αεροπλάνο και αρκετές ώρες αργότερα προσγειώθηκα σε ένα μέρος με ψιλόβροχο, τεράστια αυτοκίνητα, ξύλινα σπιτάκια και σκιουράκια! <o:p></o:p></span></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL">Οι πρώτες 2 βδομάδες στην Αμερική μοιάζανε με ένα μεγάλο πάρτυ, μια που μαζευτήκαμε όλοι οι </span>international<span style=""> </span>students<span style=""> <span lang="EL">και χαιρόμασταν τις τελευταίες στιγμές ελευθερίας πριν τα μαθήματα. Η πρώτη χρονιά πέρασε με ΠΟΛΥ διάβασμα (στις πανελλήνιες δεν πρέπει να είχα διαβάσει τόσο!), αλλά και πολλά πάρτυ. Κάπου εκεί άρχισα και τα πολλά ταξίδια. Στην αρχή για διασκέδαση, αλλά χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα να ταξιδεύω και για δουλειά σε μέρη που δε θα φανταζόμουνα ούτε στα πιο τρελλά μου όνειρα, π.χ. Ιαπωνία και Κορέα! Επίσης πραγματοποίησα ένα παιδικό μου όνειρο: είχα δηλώσει πολλά χρόνια πριν πως με τα πρώτα μου λεφτά θα πάω Αυστραλία. Τελικά πήγα με την πρώτη μου πιστωτική! :-) Εδώ βέβαια να σημειώσω πως είναι πολύ πιο φτηνό απ΄όσο φαντάζεται κανείς να πας Αυστραλία, απλώς εγώ δεν είχα λεφτά εκείνη την περίοδο! <o:p></o:p></span></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL">Τον τελευταίο χρόνο στην Αμερική το έριξα στα </span>extreme<span style=""> </span>sports<span style="" lang="EL">, με πιο νορμάλ απ’όλα την ιστιοπλοΐα, που είχα ξεκινήσει αρκετά χρόνια πριν στην Ελλάδα. Σε ένα ταξίδι που πήγαμε το τελευταίο καλοκαίρι με βαφτίσανε Οδυσσέα. Την επόμενη μέρα παραλίγο να έχουμε και την τύχη του προγόνου μου, γιατί ο Ποσειδώνας με τον Αίολο μάλλον τσακωθήκανε κι εμείς δεν ξέραμε που να κρυφτούμε. Λίγες βδομάδες αργότερα παρουσίασα και το διδακτορικό μου, ενώ ο κόσμος απορούσε πότε έβρισκα χρόνο να κάτσω να γράψω. Αποκορύφωμα ήτανε το απόγευμα πριν την παρουσίαση που είχαν ανησυχήσει κάτι φίλοι γιατί δεν απαντούσα στο τηλέφωνο. Όταν τους είπα πως είχα πάει πάλι για ιστιοπλοΐα σε μια κοντινή λίμνη δεν το πιστεύανε!<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL">Το επόμενο μεγάλο βήμα ήτανε η επιστροφή στην Ευρώπη. Αλλά αυτή είναι πολύ πρόσφατη ιστορία για να την πούμε τώρα, πρέπει να αφήσω και λίγο μυστήριο για άλλη φορά.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL">Και επειδή μου αρέσουν οι αριθμοί: μέτρησα πως όλα αυτα τα χρόνια έβγαλα γύρω στις 3,000 φωτογραφίες (οι περισσότερες με φιλμ), πήγα σε 20 διαφορετικές χώρες, αγόρασα 2 αυτοκίνητα, άλλαξα 12 σπίτια, το μεγαλύτερο διάστημα που έμεινα σε ένα σπίτι ήταν 3 χρόνια και το μικρότερο 2 βδομάδες και, τέλος, πήγα στην Αμερική με $1,500 και έφυγα με ... $130!<o:p></o:p></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-289624119793165847?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-15162414544608978252007-03-07T16:01:00.000+02:002007-03-07T16:23:22.302+02:00<div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">Μόλις διάβασα μία καταπληκτική είδηση στο in.gr: η κυβέρνηση της Πορτογαλίας ετοιμάζεται να καταργήσει τη μονιμότητα στο δημόσιο τομέα της χώρας!</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">Αντιγράφω μερικά αποσπάσματα:</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">- "Την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων εφόσον έχουν παρέλθει δύο έτη αρνητικών αξιολογήσεων προωθεί η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Πορτογαλίας"</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">- "Η μεταρρύθμιση περιλαμβάνει επίσης το πάγωμα των αυτόματων προαγωγών και το κλείσιμο διαφόρων τμημάτων στο δημόσιο τομέα"</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">- "Ωστόσο, οι μεταρρυθμίσεις αυτές δεν έχουν μειώσει τη δημοτικότητα του πρωθυπουργού Ζοζέ Σόκρατες, η οποία παραμένει, όπως δείχνουν πρόσφατες δημοσκοπήσεις, στο υψηλότερο επίπεδο αφότου ανέλαβε την εξουσία, πριν από δύο χρόνια."</span></div><div align="justify"><br /> </div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">Να λοιπόν που η Πορτογαλία, η μόνη χώρα που έβγαινε χειρότερη από εμάς σε κάποιες στατιστικές της ΕΕ, καταργεί τη μονιμότητα στο δημόσιο! Εμείς βέβαια δεν ασχολούμαστε με τέτοια θέματα, ποιος θα τολμήσει να μιλήσει για άρση της μονιμότητας;</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;font-size:85%;"><br /></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">Και ας μιλήσω λίγο για την πραγματικότητα που ζω εδώ και μερικούς μήνες. Στα πανεπιστήμια προσλαμβάνονται ως μόνιμο προσωπικό όλοι όσοι έχουν συμπληρώσει ορισμένα χρόνια με συμβάσεις έργου (οι λεγόμενοι ΙΔΑΧ). Δεν προσλαμβάνονται όλοι, αλλά εκεί παίζονται ακόμα χειρότερα παιχνίδια -πολλές φορές πολιτικά... Τι σημαίνει αυτό; Πως άσχετα με το αν πράγματι προσφέρεις έργο και άσχετα με το αν το πανεπιστήμιο χρειάζεται ή όχι τις υπηρεσίες σου, αποκτάς μόνιμη θέση και δε μπορεί να σε κουνήσει κανείς από εκεί! Και να δεχτώ πως ανάμεσα σε αυτούς τους ανρθώπους υπάρχουν και κάποιοι που αξίζουν. Γιατί όμως αυτή η μονιμοποίηση άνευ όρων; Και μάλιστα για ανθρώπους που πολλές φορές η μοναδική εμπειρία που έχουν στη ζωή τους είναι οι προπτυχιακές σπουδές στο ίδιο τμήμα του ίδιου πανεπιστημίου... </span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><br /></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">Και έρχομαι μετά εγώ το κορόιδο, που έχω δουλέψει σε τρεις διαφορετικές χώρες, και μου λένε πάρε ένα γραφειάκι και προσπάθησε να βρεις χρηματοδότηση μόνος σου. Αν μας βρεθεί κι εμάς κανένα ψίχουλο θα στο δώσουμε, αλλά μην περιμένεις και πολλά. Και ενώ είμαι σχεδόν σίγουρος πως θα καταφέρω να βρω έστω και μικρή χρηματοδότηση και μόνος μου, σκέφτομαι ήδη να τα παρατήσω και να πάω σε πιο πολιτισμένα μέρη, όπου έχω ήδη πρόταση για δουλειά να με περιμένει... Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο είναι όχι η έλλειψη χρημάτων, αλλά η συμπεριφορά και η αντιμετώπιση.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:85%;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><br />Η άλλα επιλογή είναι να μείνω εδώ, να περάσω κι εγώ δεν ξέρω τι, για αρκετά χρόνια, μέχρι να καταφέρω να αλλάξω κάτι. Αλλά δεν ξέρω αν το θέλω...</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:85%;"></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-1516241454460897825?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-13684841591670260322007-02-21T10:29:00.000+02:002007-02-21T10:33:01.985+02:00<p align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">Τις τελευταίες μέρες σημείωσα αρκετές απουσίες από τη blogόσφαιρα και μόλις επέστρεψα είδα σε αρκετά posts το ίδιο θέμα: 5 πράγματα που δεν ξέραμε για τους ιδιοκτήτες των blog. Μερικά από αυτά ήταν ξεκαρδιστικά, αλλά το γέλιο πάγωσε στα χείλη μου(!) όταν είδα πως η zoi20 αποφάσισε να προσκαλέσει κι εμένα στη συνέχεια του παιχνιδιού! (και μετά είδα πως είχα προσκλήσεις και από αλλού –ευχαριστώ!) Τώρα βέβαια εγώ δεν είμαι το πιο κατάλληλο άτομο να σας μιλήσω για την αφεντιά μου, αλλά θα κάνω ό,τι μπορώ!<br /><br />Πέντε πράγματα λοιπόν που δεν ξέρετε για μένα...<br /><br />1. Όταν ήμουνα μικρός μία γειτόνισσα στο χωριό είχε πει πως επειδή διάβαζα πολύ όταν μεγαλώσω θα φτιάξω αυτοκίνητο. Αυτοκίνητο δεν έφτιαξα, αλλά δούλεψα μερικά χρόνια στην ευρωπαϊκή και αμερικάνικη αυτοκινητοβιομηχανία! Μήπως να πάω να τη βάλω να μου διαβάσει τον καφέ? Κάτι θα πετύχει, δε μπορεί!<br /><br />2. Έχω μια απίστευτη ικανότητα να βρίσκω γνωστούς όπου πάω. Ή ο κόσμος είναι πολύ μικρός ή εγώ πάω σε πολλά μέρη (για το δεύτερο κάνω ό,τι μπορώ!). Ακόμα και μέσα από το blog βρήκα ήδη 2 γνωστούς. Και κάτι μου λέει πως με τη zoi20 και τον ioannisk έχουμε σίγουρα κοινούς γνωστούς, η Βρυξέλλα δεν είναι και πολύ μεγάλος μέρος και έχει βρεθεί αρκετές φορές στο δρόμο μου!<br /><br />3. Κάθε φορά που γνωρίζω κάποιον προσπαθώ να τον ψυχολογήσω. Είναι εκπληκτικό το πόσο μέσα πέφτω από τα πρώτα λεπτά για το αν μου είναι συμπαθής, αντιπαθής ή αδιάφορος!<br /><br />4. Είμαι πολύ αισιόδοξος και δεν αντέχω τους μίζερους ανθρώπους. Δεν ανέχομαι να με κοροϊδεύουν και να μη με σέβονται. Είμαι γενικά ήρεμος, ψύχραιμος και νευριάζω δύσκολα. Αλλά τις λίγες φορές που νευριάζω καλύτερα να μην είστε μπροστά!<br /><br />5. Μου αρέσουν οι αλλαγές και προσαρμόζομαι εύκολα (σαν τις σαύρες ένα πράμα!).<br /><br />Επειδή το παιχνίδι πρέπει να συνεχιστεί, προσκαλώ τους johny b. Good, identitycafe, stefanos nasos, viola και rodia.<br /><br />Καλή διασκέδαση! Εγώ πάντως το ευχαριστήθηκα!<br /> </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-1368484159167026032?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-1169240140992062972007-01-19T22:50:00.000+02:002007-01-19T22:55:41.033+02:00<span style="font-size:100%;"><span style="font-family: arial;">Τελικά καλύτερα απ’όλους φαίνεται να το έχει πει ο Νίκος Πορτοκάλογλου σε ένα παλιό του τραγούδι:<br /><br /><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family: arial;">«Σε είχα δει και σένα<br /></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family: arial;">σαν τ’άλλα φοιτητάκια,<br /></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family: arial;">αντάρτες της πορδής<br /></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family: arial;">με τα λεφτά του μπαμπά»<br /><br /><br /></span></span></div><span style="font-size:100%;"><span style="font-family: arial;">Οι στίχοι αυτοί μου ήρθανε στο μυαλό με τις καταλήψεις των τελευταίων εβδομάδων. Δυστυχώς οι καταλήψεις και οι φοιτητικοί «αγώνες» έχουνε γίνει της μόδας τις τελευταίες δεκαετίες και κάθε χρόνο (ή μάλλον κάθε εξάμηνο) ψάχνουμε αφορμές για «αγωνιστικές κινητοποιήσεις». Τα αιτήματα συνήθως είναι εξίσου σοβαρά με το «περισσότερο τζατζίκι στο σουβλάκι»... Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι πιο ξύλινη και από αυτή που ακούει κανείς από μερικούς από τους χειρότερους πολιτικούς μας. Και το χειρότερο είναι πως οι καταλήψεις αυτές αποφασίζονται από μειοψηφίες του 10% επί του συνόλου των φοιτητών, μόνο και μόνο γιατί η μεγάλη πλειοψηφία απλώς αδιαφορεί.<br /><br /></span><span style="font-family: arial;">Επίσης ευθύνη φέρουν οι καθηγητές και οι διοικήσεις των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (πρυτάνεις) που σε πολλές περιπτώσεις δεν κάνουν απολύτως τίποτα για να σταματήσουν τα φαινόμενα αυτά. Θα μπορούσαν π.χ. να πάρουνε την απόφαση να χάνονται τα εξάμηνα στα οποία δε συμπληρώνονται 11 διδακτικές εβδομάδες εντός των ορίων του αρχικού προγράμματος (και όχι να προσθέτουν βδομάδες για να αναπληρώσουν τα μαθήματα). Κάποια στιγμή οι «αγωνιστές» αλλά και οι αδιαφορούντες πρέπει να μάθουνε πως οι αγώνες και η αδιαφορία έχουνε ένα τίμημα.<br /><br /></span><span style="font-family: arial;">Λυπάμαι που το λέω αλλά η εικόνα που παρουσιάζει το ΕΜΠ είναι τριτοκοσμικού ιδρύματος και σίγουρα όχι δυτικοευρωπαϊκού, για να μην κάνω σύγκριση με αμερικάνικο. Και είναι κρίμα γιατί εκεί μέσα υπάρχουνε αρκετοί επιστήμονες διεθνώς αναγνωρισμένοι που, για προσωπικούς λόγους τις περισσότερες φορές, αποφάσισαν να επιστρέψουν και να «ζήσουνε το μύθο τους στην Ελλάδα», που λέει και η διαφήμιση...<br /><br /></span><span style="font-family: arial;">Και εδώ είναι που βλέπει κανείς πως υπάρχουνε δύο Ελλάδες, που δεν έχουνε καμία σχέση μεταξύ τους, δε μπορούνε καν να επικοινωνήσουνε. Την Πέμπτη το πρωί, λίγες μόλις ώρες μετά τα επεισόδια στο Πολυτεχνείο και την ΑΣΟΕΕ που κλείσανε το κέντρο της Αθήνας για 12 ώρες, γινότανε μία εκδήλωση στο Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης για την παρουσίαση των νέων ευρωπαϊκών προγραμμάτων του 7ου Προγράμματος Πλαίσιο της ΕΕ. Η αίθουσα ήταν γεμάτη με νέο κόσμο με όρεξη για δημιουργία και όχι καταστροφή. Το βασικό προγράμμα που παρουσιάστηκε προσφέρει πάρα πολύ καλή χρηματοδότηση για νέους επιστήμονες ώστε να ξεκινήσουνε μία ερευνητική ομάδα, με δύο μόνο προϋποθέσεις: α) να έχουνε να προτείνουνε κάτι το οποίο θα αξιολογηθεί από ειδικούς κριτές ως «άριστο» (excellent) και β) να έχουνε γραπτή συμφωνία με το ίδρυμα που θα τους υποδεχθεί πως θα έχουνε πλήρη ανεξαρτησία στην εργασία τους.<br /><br /></span><span style="font-family: arial;">Η αγωνία των περισσότερων συμμετεχόντων ήτανε πώς θα καταφέρουνε να έχουνε τη δεύτερη προϋπόθεση μέσα στο χαώδες ελληνικό σύστημα. Και η απάντηση του (έλληνα) προέδρου του νεοσύστατου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας (ERC) ήταν αφοπλιστική: «Ακριβώς αυτή είναι η πρόκληση για τα ελληνικά πανεπιστήμια: να πετύχουν να προσελκύσουν αξιόλογους επιστήμονες και να τους δώσουν εγγυήσεις για τις συνθήκες εργασίας τους. Όποιος το καταφέρει έχει πολλά να κερδίσει.»<br /><br /></span><span style="font-family: arial;">Την ίδια ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι έτοιμη να μας προσφέρει χρηματοδότηση για έρευνα και θέσεις εργασίας για απόφοιτους πανεπιστημίων εμείς παίζουμε αμπάριζα με την αστυνομία: «Τώρα ακουμπάω το κάγκελο του Πολυτεχνείου, έχω άσυλο, δε μπορείς να με συλλάβεις. Πάρε και μια μολότωφ να με θυμάσαι.»<br /><br /><br /></span><span style="font-family: arial;">Υ.Γ.: Αν κάποιος ενδιαφέρεται για τα νέα ευρωπαϊκά προγράμματα, το ΕΚΤ έχει ένα πολύ κατατοπιστικό website με links στις επίσημες σελίδες της ΕΕ.</span><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-116924014099206297?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-1168182279045799242007-01-07T17:02:00.000+02:002007-01-07T17:04:39.076+02:00Αποφάσισα σήμερα να εκμεταλλευτώ τη μέρα για να ξεκαθαρίσω λίγο τα πράγματά μου στο σπίτι. Μετά από απουσία σχεδόν 8 χρόνων και μπόλικες μετακομίσεις, καλά-καλά δεν ξέρω τι έχω. Άρχισα από τον «εύκολο» στόχο που ήταν παλιά περιοδικά και στοίβες χαρτιά. Εκεί μέσα ανακάλυψα ολόκληρο θησαυρό, αναμνήσεις από μια άλλη ζωή που κόντευα να την ξεχάσω. <br /><br />Βρήκα πολλά παλιά τεύχη από το Δίφωνο, τα περισσότερα πριν το 2000. Παλιά τεύχη 4 Τροχών και AutoMotorSport. Σκόρπια τεύχη από περιοδικά ιστιοπλοΐας, ταξιδιωτικά και extreme sports, πολλά από τα οποία κλείσανε μετά από πολύ λίγα χρόνια λειτουργίας. Τα πιο παλιά από αυτά ήτανε από το 1993 και θυμόμουνα μάλιστα πολλά από τα εξώφυλά τους. Ξέθαψα παλιά τεύχη του γερμανικού Spiegel, τα περισσότερα από ταξίδια που ήμουνα περαστικός από τη Γερμανία. Έχω κάπου αλλού συλλογή με όλα τα τεύχη που αγόρασα όσο έμενα εκεί. Βρήκα λίγα τεύχη από φωτογραφικά περιοδικά που έφερα μαζί από την Αμερική. Τα περισσότερα από αυτά τα πέταξα και κράτησα μόνο όσα νομίζω πως ίσως τους ξαναρίξω μια ματιά, κυρίως τα φωτογραφικά περιοδικά που είναι και πιο πρόσφατα, όπως και κάποια τεύχη Spiegel και Economist από σημαντικά γεγονότα. <br /><br />Κάτι άλλο που κράτησα ήταν τα 3 πρώτα τεύχη του περιοδικού «Ο κόσμος του Ιντερνετ», από την Άνοιξη του 1995. Δεν ξέρω πότε σταμάτησε να εκδίδεται. Έριξα μια ματιά στην προσφορά σύνδεσης της Compulink της εποχής: Μodem 14.4kbps και 6-μηνη σύνδεση με 2 ώρες χρήσης ημερησίως: 89,000 δρχ., δηλαδή περίπου 270 ευρώ! Απίστευτο ε? Και έχουν περάσει μόλις 11 χρόνια από τότε!!<br /><br />Ο πραγματικός θησαυρός ήταν όταν έφτασα σε διάφορα σκόρπια χαρτιά. Τυπωμένα email από την εποχή που προσπαθούσα να «δραπετεύσω» προς Γερμανία. Χαρτιά από το πανεπιστήμιο, orientation, εκδηλώσεις και εκδρομές για ξένους φοιτητές, το συμβόλαιο από την εστία που έμενα, η λίστα με τις θέσεις εργασίας που είχα βρει όταν έψαχνα για δουλειά εκεί, μερικά cover letters στα γερμανικά, διορθωμένα από την Isabelle (ποιος ξέρει που βρίσκεται και τι κάνει τώρα...) με στυλό, σημειώσεις από μάθημα γερμανικών και τα τηλέφωνα των συμμαθητών, ο τελευταίος λογαριασμός της Deutsche Telekom και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Τα περισσότερα τα πέταξα. Μου θύμισαν όμως τη ζωή μου μερικά χρόνια νωρίτερα, τότε που είχα πει σε ένα φίλο «Φεύγω για 4 μήνες για τη Γερμανία, αλλά ξέρω πως δε θα γυρίσω πριν περάσουν μερικά χρόνια. Δεν ξέρω που θα πάω, αλλά ξέρω πως δε θα γυρίσω σύντομα». Και σε μια φίλη είχα πει, πίνοντας μπύρα στο «Καλλιδρόμιο»: «Μετά τη Γερμανία θέλω να πάω στην Αμερική και την Ιαπωνία, και μετά μπορώ να επιστρέψω». Που να φανταζόμουνα τότε πως θα πήγαινα σε πολύ περισσότερα μέρη!<br /><br />Και το συμμάζεμα ακόμα δεν έχει τελειώσει!<br />Καλή χρονιά και πάλι σε όλους!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-116818227904579924?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-1167719084000264592007-01-02T08:19:00.000+02:002007-01-02T08:24:44.013+02:00Καλή χρονιά σε όλους!<br /><br />Επιστρέφω σε λίγες μέρες.<br /><br />Για την ώρα... κλειστό λόγω διακοπών!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-116771908400026459?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-1166564900225185942006-12-19T23:44:00.001+02:002006-12-19T23:48:20.226+02:00Μαζεύω σιγά-σιγά τις πρώτες μου εμπειρίες και εντυπώσεις από την Ελλάδα και έχω ήδη ανάμικτα συναισθήματα!<br /><br />Καταρχήν δεν αισθάνομαι ακόμα σπίτι μου, αλλά για αυτό μάλλον φταίει η μακρόχρονη απουσία μου. Που θα μου πάει όμως, θα το συνηθίσω!<br /><br />Η μεγάλη διαφορά σε σχέση με τις διακοπές που έκανα συνήθως, είναι πως τώρα έχω πάρε-δώσε με δημόσιες υπηρεσίες, ενώ πήγα και από την κανούρια μου δουλειά, στο ΕΜΠ. Μου κάνανε ήδη τον πρώτο γύρο στα γραφεία να με συστήσουν σε αυτούς που δουλεύουν στο εργαστήριο. Μου αρέσει όποτε γνωρίζω κάποιον να προσπαθώ να τον ψυχολογήσω με την πρώτη ματιά και τις πρώτες κουβέντες –συνήθως πέφτω μέσα για το αν θα τα πάω καλά μαζί του ή όχι. Το ευχάριστο ήταν πως υπήρχαν αρκετοί νέοι άνθρωποι, με όρεξη για δουλειά. Ο «συγκάτοικός» μου στο γραφείο φάνηκε αρκετά ήσυχος και μαζεμένος και μου έδωσε την εντύπωση πως θα τα πάμε καλά (αν και θα τον προτιμούσα ... όχι τόσο ήσυχο!). Μου έκανε εντύπωση πως κάποια γραφεία ήταν στολισμένα (με φωτογραφίες, ένα φυτό, ένα σουβενίρ, οτιδήποτε) ενώ άλλα μόνο με τα απολύτως απαραίτητα μέσα. Αυτοί που είχανε στολισμένα γραφεία ήταν και οι πιο χαμογελαστοί, πιο αισιόδοξοι θα έλεγα. Το δικό μου είναι ένα από τα πιο άδεια, αλλά αυτό θα αλλάξει σύντομα. Άλλωστε έχω ήδη αρκετές φωτογραφίες για να γεμίσω πολύ περισσότερους τοίχους!<br /><br />Το άσχημο από αυτή την πρώτη βόλτα ήτανε το περιβάλλον. Οι τοίχοι γεμάτοι «αναρχικά» συνθήματα, όπως και πριν κάμποσα χρόνια που ήμουνα εκεί. Πολλά σκουπίδια παντού. Αναρωτιέμαι αν ήταν έτσι πάντα και απλώς ήμουνα τόσο συνηθισμένος στη βρώμα που δεν τα έβλεπα... Το κυλικείο είναι πλέον κλειστό αφού πριν από ένα περίπου μήνα, μετά από ένα πάρτυ αποφασίσανε να σπάσουνε τα πάντα... Με συμβουλέψανε να μην αφήνω ούτε λεπτό ξεκλείδωτο το γραφείο αν δεν είναι κάποιος μέσα γιατί κλέβουνε πολύ... Όσο για τα κλειδιά, μου δώσανε τα 5-6 που χρειάζομαι να πάω να βγάλω αντίγραφα. Μου ζητήσανε μάλιστα και συγγνώμη που δεν υπάρχει υπηρεσία που να δίνει κλειδιά ασφαλείας όπως σε όλα τα πολιτισμένα μέρη αυτού του κόσμου. <br /><br />Το άλλο παράπονο που έχω είναι από τη συμπεριφορά των ανθρώπων, εκτός δουλειάς. Στο υπουργείο απασχόλησης που χρειάστηκε να πάω δεν είχα κανένα πρόβλημα, ήταν όλοι ευγενέστατοι. Όχι όμως και στην εφορία, όπου πήγα να ζητήσω μία πληροφορία και α) μου μίλησαν στον ενικό με το καλημέρα, β) γέλασαν όταν είδαν πως πήγα να σημειώσω αυτά που μου είπανε... Επίσης πρόσεξα πως σχεδόν οπουδήποτε μου μιλάνε όλοι στον ενικό χωρίς να με ξέρουνε. Ποτέ δε μου συνέβει αυτό στη Γερμανία, την Αυστρία, το Βέλγιο ή τη Γαλλία, όπου υπάρχει ο πληθυντικός ευγενείας όπως και στην Ελλάδα. Δεν καταλαβαίνουν όλοι αυτοί πως δε θέλω να είμαι φίλος τους, αλλά θέλω να κάνω τη δουλειά μου? Μοναδική φωτείνη εξαίρεση μέχρι στιγμής η Hellas On Line, με την οποία επικοινώνησα σήμερα για σύνδεση ίντερνετ. Ήταν ευγενέστατοι και μόνο και μόνο αυτό είναι λόγος να τους προτιμήσω.<br /><br />Αυτό όμως που πραγματικά με ενόχλησε ήταν η συμπεριφορά ενός οδηγού λεωφορείου σήμερα το βράδυ προς έναν αλλοδαπό που δεν κατάλαβε καλά κάτι. Μόνο που δεν τον έβρισε αλλά του μίλησε με απαράδεκτο τρόπο. <br /><br />Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν όντως αξίζει το «πείραμα» που πάω να κάνω. Άφησα τη δουλειά μου σε ένα πολύ πολιτισμένο περιβάλλον για να έρθω στους βάρβαρους? Θα δείξει... Για την ώρα είμαι ακόμα αισιόδοξος πως μπορώ να κάνω έστω κάτι λίγο για να αλλάξουν κάποια πράγματα στο χώρο της δουλειάς μου τουλάχιστον. Και χαίρομαι που είμαι κοντά με φίλους που μου είχανε λείψει. Αλλά αν δω πως δεν αλλάζει τίποτα, δεν αποκλείεται να τα μαζέψω και να ξαναφύγω, αυτή τη φορά οριστικά...<br />Για την ώρα όμως, αισιοδοξώ και προχωράω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-116656490022518594?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-1166366241544248542006-12-17T16:27:00.001+02:002006-12-17T16:37:21.546+02:00Επέστρεψα τελικά κι εγώ στην Ελλάδα. <br /><br />Πρώτο βράδυ χτες, είπαμε με ένα ζευγάρι φίλων να βγούμε έξω για ένα ποτό. Πήγαμε σε ένα μπαράκι στο Γκάζι, το Tapas bar. Στις 10 που φτάσαμε η κίνηση ήταν ακόμα φυσιολογική και έβρισκες εύκολα να παρκάρεις. Στις 12 και κάτι που φύγαμε είχε πλακώσει κόσμος για τα γύρω ξενυχτάδικα και δεν κουνιόταν τίποτα...<br /><br />Εκτός της κίνησης όμως που τη βρίσκει κανείς και σε άλλες μεγάλες πόλεις αυτού του κόσμου (ναι, και μετά τα μεσάνυχτα –δεν έχουμε το προνόμιο!), είχα την πρώτη μου εμπειρία νεοελληνικής «εξυπνάδας» και απατεωνιάς... Όταν ζητήσαμε να πληρώσουμε ήρθε η κοπέλα και μας ζήτησε 49.50 ευρώ, χωρίς να μας φέρει απόδειξη για τα επιπλέον ποτά που είχαμε πάρει. Πληρώσαμε, αλλά μετά ρίξαμε μια ματιά στην πρώτη απόδειξη που μας είχε φέρει και με απλά μαθηματικά έβγαινε πως είτε α) η απόδειξη έγραφε τιμές πολύ χαμηλότερες από αυτές που χρεώνανε ή β) μας χρέωσαν κάτι (αρκετά) παραπάνω. Ρωτήσαμε να μάθουμε τι είχε συμβεί και η κοπέλα μας ζήτησε συγγνώμη, λέγοντας πως χρέωσε «κατά λάθος» ένα ποτό παραπάνω και μας επέστρεψε λεφτά ενώ μας έφερε και την απόδειξη που της ζήτησα. <br /><br />Τώρα θα μπορούσε να πει κανείς πως βιάζομαι να την κατηγορήσω και πως ίσως όντως να έγινε λάθος. Έλα όμως που την απόδειξη την έκοψε μόλις εκείνη την ώρα, όπως φάνηκε από την ώρα που είναι τυπωμένη πάνω! <br /><br />Πολύ φοβάμαι πως η συγκεκριμένη κοπέλα βγάζει πολύ καλό χαρτζιλήκι κάθε φορά που έχει κόσμο το μαγαζί. Εγώ πάντως θα δυσκολευτώ πολύ να ξαναπατήσω το πόδι μου εκεί μέσα.<br /><br />Ωραία εισαγωγή στην ελληνική πραματικότητα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-116636624154424854?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-1164361384215584902006-11-24T11:38:00.000+02:002006-11-24T12:11:20.850+02:00Χαίρομαι όταν διαβάζω ευχάριστα νέα στις εφημερίδες. Στη σημερινή <a href="http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_27_22/11/2006_173423">Καθημερινή</a> (πρέπει να αρχίσω να τους ζητάω ποσοστά για τη διαφήμιση!) διάβασα για το πως ο διοικητής του Ιπποκράτειου κατάφερε με πολύ μικρό προϋπολογισμό να το ανακαινίσει και να αγοράσει καινούριο εξοπλισμό.<br /><br />Ποιο είναι όμως το πρόβλημα; Ο κ. Βανδώρος δημοσιοποίησε και το μισθό του. Βγάζει, καθαρά, κάτι παραπάνω από 1500 euro το μηνα!!! Δεν ξέρω και δε με ενδιαφέρει αν έχει έσοδα από κάποια άλλη δραστηριότητα. Ούτε αν όσα χρονια δούλευε ως γιατρός έγινε πλούσιος. Είναι δυνατόν όμως ένας άνθρωπος σε τέτοια θέση, να έχει τόσο χαμηλό μισθό;<br />Ο κ. Βανδώρος ίσως είναι μια εξαίρεση ενός τιμιου ανθρώπου που για δικούς του λόγους αποφάσισε να μείνει στην Ελλάδα και να δουλέψει όσο καλύτερα μπορεί. Οι περισσότεροι όμως τι θα έκαναν (κάνουν);<br />1) Θα πήγαιναν να δουλέψουν σε μια χωρα της Ευρώπης ή στην Αμερική με πολλαπλάσιο μισθό<br />2) Θα έπαιρναν προμήθειες (και φακελάκια) από τα οποιαδήποτε έργα κάνουνε για να συπληρώσουν το μισθό τους.<br /><br />Ποτε επιτέλους θα σταματήσουμε να βασιζόμαστε στο φιλότιμο του καθενός;<br />Ελπίζω τουλάχιστον να ακολουθήσουν κι άλλοι το παράδειγμα του, σε οποιον τομέα βρίσκεται ο καθένας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-116436138421558490?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-1163926496220537872006-11-19T10:18:00.000+02:002006-11-19T10:54:56.240+02:00<span style="" lang="EL">Διάβασα σήμερα στην <a href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_71001_19/11/2006_205900">Καθημερινή </a>για την ανακύκλωση απορριμάτων στην Ελλάδα και την Ε.Ε.<o:p><br /></o:p></span> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Αναρωτιέμαι γιατί είναι τόσο δύσκολο να δουλέψει ένα σωστό πρόγραμμα ανακύκλωσης και στη χώρα μας. Η αλήθεια είναι πως δε γνωρίζουμε καν την έννοια της ανακύκλωσης. Ίσως ήμουνα από τους </span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1984/3046/1600/skoupidia.0.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1984/3046/200/skoupidia.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="" lang="EL">λίγους τυχερους που στο γυμνάσιο κάναμε ανακύκλωση χαρτιού, με πρωτοβουλία μίας καθηγήτριας. Αργότερα, όταν πήγα στη Γερμανία (όπου η ανακύκλωση είναι επιστήμη) είδα παντού να υπάρχουν κάδοι για μέταλλα, γυαλιά, χαρτιά, και «υπόλοιπα σκουπίδια». Μου έκανε μάλιστα εντύπωση που κάποιοι Έλληνες συμφοιτητές μου βαριόντουσαν να σκεφτούν(!) που πάει τι και τα πετάγανε όλα στον ίδιο κ</span><span style="" lang="EL">άδο!<o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Ένα άλλο ωραίο σύστημα στη Γερμανία (πλέον και σε άλλες χώρες) είναι το ότι στο σούπερ μάρκετ πληρώνεις τις πλαστικές σακούλες. Η τιμή είναι πολύ χαμηλή, αλλά σε κάνει να σκεφτείς. Οι περισσότεροι πάνε για ψώνια με δικές τους σακούλες, πολλές φορές μάλιστα πάνινες, πολλών χρήσεων. Με αυτόν τον τρόπο γλιτώνουνε πολλούς τόνους πλαστικής σακούλας κάθε χρόνο που αλλιώς θα κατέληγαν στα σκουπίδια (ή στη... θάλασσα, σε κάποιες άλλες χώρες...) και θα έκαναν εκατοντάδες χρόνια να αποσυντεθούν. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Επίσης η επιστροφή μπουκαλιών. Σε πολλές χώρες μπορείς να επιστρέψεις μπουκάλια και κουτάκια μπύρας και αναψυκτικών με κάποιο αντίτιμο (που το έχεις πληρώσει ήδη στην αρχική τιμή). <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Πόσο απλό θα ήτανε να εφαρμοστούν αυτά και στην Ελλάδα; </span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;;" lang="EL">Τουλάχιστον ας κάνουμε εμείς ό,τι μπορούμε, πηγαίνοντας για ψώνια με δικές μας σακούλες!</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-116392649622053787?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-1163616018366635432006-11-15T20:31:00.000+02:002006-11-15T20:40:18.396+02:00Επέστρεψα πριν λίγες μέρες από την περιήγηση στη νότια Γερμανία, αλλά επειδή δε με βλέπω να προλαβαίνω να γράψω σύντομα, βάζω 2 φωτογραφίες. Η πρώτη από το σιδηροδρομικό σταθμό στο Μόναχο και η δεύτερη από το δάσος Taunus βορειοδυτικά της Φρανκφούρτης.<br />Δεν έχω και πολλές ακόμα φωτογραφίες γιατί πήγα σε μέρη που έχω ξαναεπισκεφτεί και ζήσει, κυρίως για να δω φίλους που είχα καιρό να συναντήσω. Ήταν το τελευταίο μάλλον ταξίδι πριν την επιστροφή μου στην Ελλάδα τα Χριστούγεννα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1984/3046/1600/muenchen-hauptbahnhof-2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1984/3046/320/muenchen-hauptbahnhof-2.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1984/3046/1600/taunus.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1984/3046/320/taunus.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-116361601836663543?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-1161795922729210532006-10-25T20:01:00.000+03:002006-10-25T20:05:22.753+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Ένα από τα καλά του να ζει κανείς στην κεντρική Ευρώπη είναι οι πολύ εύκολες μετακινήσεις με το τραίνο. Ετοιμάζομαι λοιπόν για δεκαήμερη περιήγηση στη νότια Γερμανία σε λίγες μέρες, αποκλειστικά με τραίνο.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Τα ταξίδια μου αρέσουν για 2 κυρίως λόγους: βλέπεις καινούρια μέρη (ή ξαναπηγαίνεις σε μέρη που σου άρεσαν) και γνωρίζεις καινούριους, διαφορετικούς ανθρώπους. Κάποιες φορές συναντάς άτομα που σου είναι αδιάφορα. Άλλοτε πάλι καταπληκτικούς ανθρώπους. Ή ανθρώπους που με μια λέξη ή χειρονομία σου αλλάζουν τη διάθεση. Και μετά εξαφανίζονται όπως εμφανίστηκαν και δεν ξέρεις ούτε το όνομά τους. Ή δεν το θυμάσαι. Δεν έχει και σημασία άλλωστε. Και άλλες φορές συναντάς φίλους ή γνωστούς. Τυχαία ή με πρόγραμμα. Σε κάποιο σταθμό ή αεροδρόμιο. Στα γρήγορα γιατί το τραίνο φεύγει!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Θυμάμαι εναν φαντάρο, πριν αρκετά χρόνια στο ΚΤΕΛ. Αυτός απολυότανε σε λίγες μέρες και ήτανε χαρούμενος. Εγώ επέστρεφα από το χωριό όπου είχα πάει για δουλειές –μόλις είχε πάθει εγκεφαλικό ο παππούς. Μου έφτιαξε τη διάθεση.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Θυμάμαι έναν ηλικιωμένο κύριο στο τραίνο Παρίσι-Μόναχο. Μίλαγε εξίσου καλά γαλλικά και γερμανικά. Μου είπε πως ζούσε στη Γαλλία και πήγαινε συχνά τα Σαββατοκύριακα βόλτα σε κοντινές γερμανικές πόλεις γιατί του άρεσαν τα βιβλιοπωλεία εκεί!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Τραίνο Μόναχο-Βιέννη, συζητούσαμε με τη φίλη μου ελληνικά. Απέναντι καθότανε ένα ζευγάρι Γερμανών, γύρω στα 60. Κάποια στιγμή μας πιάσανε την κουβέντα σε άπταιστα ελληνικά. Ιδιαίτερα ο άντρας, σε μισή περίπου ώρα δεν έκανε ούτε μία κατάληξη λάθος! Ήτανε αρχαιολόγοι και πηγαίνανε κάθε χρόνο για δουλειά και διακοπές στην Ελλάδα.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Πτήση Γερμανία-Αμερική, καθότανε δίπλα μια κοπέλα στην ίδια περίπου ηλικία. Πήγαινε πρώτη φορά στην Αμερική, για πρακτική εξάσκηση. Φοβότανε το αεροπλάνο και την καθυσήχαζε το ότι είχα κάνει την πτήση αρκετές φορές. Με την κουβέντα ξεχνιότανε. Ανταλλάξαμε </span><span style="font-size: 10pt;">email</span><span style="font-size: 10pt;"> <span lang="EL">και κρατήσαμε επαφή για αρκετούς μήνες, αλλά δεν ξανασυναντηθήκαμε.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Τραίνο Τόκυο-Κυότο, μόλις είχα φτάσει στην Ιαπωνία. Δίπλα μου καθότανε μία γιαπωνέζα γύρω στα 30. Μου είχανε πει πως οι γιαπωνέζοι δε μιλάνε αγγλικά και δε δοκίμασα να μιλήσω. Μου μίλησε όμως αυτή, μίλαγε πολύ καλά αγγλικά (ήτανε εξαίρεση όπως διαπίστωσα αργότερα!) και μου εξήγησε πολλά πράγματα για τη χώρα, τον τρόπο ζωής και τις παραδόσεις τους.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Λεωφορείο από την ανατολική ακτή της Κορέας προς τη Σεούλ. Ήταν η τελευταία μέρα ενός πολύ κουραστικού ταξιδιού και το μόνο που ήθελα ήτανε να φτάσω στο ξενοδοχείο και να πέσω για ύπνο. Δίπλα μου καθότανε μία κοπέλα γύρω στα 25. Μιλήσαμε λίγο, τα αγγλικά της ήτανε αρκετά καλά. Στη στάση που κάναμε στη μέση της διαδρομής μου αγόρασε ένα σακουλάκι με παραδοσιακά κορεάτικα γλυκά.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Πτήση </span><span style="font-size: 10pt;">Sydney</span><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">-</span><span style="font-size: 10pt;">Auckland</span><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">. Δίπλα μου κάθεται ένας Νεοζηλανδός (ο </span><span style="font-size: 10pt;">James</span><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">, από τα ελάχιστα ονόματα που θυμάμαι!). Μου λέει για τον παππού του που πολέμησε στην Κρήτη στο 2^ο ΠΠ! Όταν φτάσαμε προσφέρθηκε να πάμε μαζί στην πόλη με ταξί που ήταν πληρωμένο από την εταιρεία του.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Πτήση Αμερική-Ελλάδα με 4-ωρη στάση στη Φρανκφούρτη. Την ιδια μέρα μια φίλη πέταγε από Ελλάδα προς Αμερική με στάση εκεί. Συναντηθήκαμε για πρωινό στο αεροδρόμιο!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Τραίνο Μόναχο-Στρασβούργο, μετά από δουλειά, απόγευμα με βροχή. Μπορούσες με ακουστικά να ακούσεις κλασσική μουσική από το πρόγραμμα του τραίνου. Ταίριαζε απόλυτα με τον καιρό, από τις διαδρομές που δε θέλεις να τελειώσουνε.</span><span style="font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Μεσημεριανό φαγητό στο Λονδίνο. Στο διπλανό τραπέζι κάθονται 2 κοπέλες. Η μία μου φαίνεται γνωστή. Είχαμε γνωριστεί λίγα χρόνια νωρίτερα στην Αμερική!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Άλλες εικόνες που μου έχουν μείνει έντονα: Βρυξέλλες-Αμβέρσα σε χιονισμένο τοπίο. Προσγείωση στη Στοκχόλμη αρχές Ιανουαρίου και όλα γύρω να είναι άσπρα. Ένα ολόκληρο βράδυ στο σταθμό του τραίνου/λιμάνι της Οστάνδης, στο Βέλγιο, περιμένοντας το πρωινό πλοίο για </span><span style="font-size: 10pt;">Dover</span><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">: περίπου 20-30 παιδιά από σχολική εκδρομή να παίζουνε ποδόσφαιρο μέσα στο σταθμό για να περάσει η ώρα!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt;" lang="EL">Επιστρέφω σε λίγες μέρες με περισσότερες εικόνες και γεμάτες μπαταρίες!<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-116179592272921053?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-1161293491506756152006-10-20T00:18:00.000+03:002006-10-20T00:31:31.526+03:00<p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Είδα τελικά την <a href="http://www.climatecrisis.net/">ταινία του </a></span><a href="http://www.climatecrisis.net/">Al<span style=""> </span>Gore</a><span style="" lang="EL">. Παρουσιάζει μάλιστα το πρόβλημα σχεδόν όπως το προηγούμενο </span>post<span style="" lang="EL"> <span lang="EL">μου, μόνο με περισσότερο χιούμορ! Η αλήθεια είναι πως κάνει και την προσωπική του διαφήμιση. Δεν ήξερα όμως πως ήταν ο πρώτος πολιτικός που μίλησε για το θέμα, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’70! Το μόνο που δε μου άρεσε είναι πως αφιερώνει μικρό μόνο μέρος της ταινίας στις δυνατές λύσεις. <o:p></o:p></span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p></o:p>Ποιές είναι οι δυνατές λύσεις; Καταρχήν η παραγωγή ενέργειας με μικρότερη έκλυση </span>CO_{<span style="" lang="EL">2</span>}<span style="" lang="EL"> και δεύτερον το να μειώσουμε την ενέργεια που καταναλώνουμε. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p></o:p>Με το πρώτο δε θα ασχοληθώ εδώ, αφορά κυρίως τις κυβερνήσεις και την πολιτική ενέργειας κάθε χώρας. Με δυο λόγια, είναι ανάγκη να γίνουν επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (και εδώ η Ελλάδα είναι πολύ πίσω), ενώ και η πυρηνική ενέργεια θα είναι μεγάλο μέρος της λύσης για το μέλλον.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι το τι μπορούμε να κάνουμε οι ίδιοι, ως πολίτες, για το πρόβλημα. Πώς μπορούμε δηλαδή να μειώσουμε την ενέργεια που καταναλώνουμε. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Ας αρχίσουμε από την τετράτροχη ζωή μας. Οι μετακινήσεις είναι μία από τις βασικές πηγές </span>CO_{<span style="" lang="EL">2</span>}<span style="" lang="EL">. Χρησιμοποιώντας τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ειδικά μέσα στις πόλεις κάνουμε σημαντική οικονομία καυσίμου. Σίγουρα χάνουμε λίγη από την ευκολία μας, ειδικά σε μέρη όπως η Αθήνα, αλλά μπορούμε να μειώσουμε σημαντικά τις «προσωπικές» εκπομπές </span>CO_{<span style="" lang="EL">2</span>}<span style="" lang="EL">. Επίσης βοηθάμε το περιβάλλον (αλλά και την τσέπη μας!) διαλέγοντας αυτοκίνητο εξετάζοντας την κατανάλωση καυσίμου. Γενικά οι μικροί κινητήρες και τα μικρά αυτοκίνητα είναι πολύ πιο οικονομικά. Και, ανεξάρτητα απο τον τύπο του αυτοκινήτου, μπορούμε να κάνουμε προσπάθεια για οικονομική οδήγηση: αποφυγή απότομων επιταχύνσεων/επιβραδύνσεων (δηλαδή: κρατάμε τις αποστάσεις, βοηθάει και στην ασφάλειά μας!) και οδήγηση με ταχύτητες 90-120</span>km<span style="" lang="EL">/</span>h<span style=""> <span lang="EL">στον αυτοκινητόδρομο. Τέλος τα αεροπορικά ταξίδια (και αυτό με πονάει πολύ γιατί κάνω αρκετά!) είναι ότι χειρότερο για το περιβάλλον! Βέβαια κάποιες φορές δεν έχουμε επιλογή, αλλά μπορούμε τα σύντομα τουλάχιστον να τα κάνουμε με τραίνο/λεωφορείο, αν υπάρχει αυτή η επιλογή.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Ο δεύτερος τρόπος να μειώσουμε την κατανάλωση ενέργειας είναι μειώνοντας την κατανάλωση ηλεκτρικού και ενέργειας για θέρμανση. Αρκετές ιδέες για το τι μπορούμε να κάνουμε σε αυτόν τον τομέα εδώ:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><a href="http://ec.europa.eu/environment/climat/campaign/index_el.htm">http://ec.europa.eu/environment/climat/campaign/index_el.htm</a><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Υπολογίζεται πως στην Ευρώπη<span style=""> </span>η κατανάλωση ενέργειας θα μπορούσε να μειωθεί κατά περίπου 20% αν απλώς περιορίσουμε τις σπατάλες, αλλάζοντας ελάχιστα τις συνήθειές μας. Αν αλλάξουμε και λίγο τρόπο ζωής μπορούμε να καταφέρουμε πολύ περισσότερα. Το σημαντικό είναι να κάνει ο καθένας το λίγο που μπορεί, πριν να είναι πολύ αργά.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-116129349150675615?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-1160570163361832252006-10-11T15:28:00.000+03:002006-10-11T15:41:38.500+03:00<p align="justify">Ξεκίνησε σήμερα σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες η προβολή της ταινίας-ντοκιμαντέρ του Al Gore "An Inconvenient Truth". Η παγκόσμια πρεμιέρα είχε γίνει στο festival στις Cannes. Θέμα της ταινίας είναι οι κλιματικές αλλαγές, το φαινόμενο το θερμοκηπίου, ποσο ευθυνόμαστε γι' αυτό και τι μπορούμε να κάνουμε. Την ταινία δεν την έχω δει ακόμα (μάλλον το Σαββατοκύριακο θα τα καταφέρω), αλλα μου δίνει την αφορμή να γράψω μερικές σκέψεις για το θέμα, μια που με απασχολεί ιδιαιτερα. Τα βασικά ερωτήματα είναι: </p><ol><li>υπάρχει πράγματι φαινόμενο του θερμοκηπίου ή οι κλιματικές αλλαγές που παρατηρούμε είναι κάτι παροδικό, μέρος των φυσιολογικών κλιματικών αλλαγών στον πλανήτη? </li><li>ποιες είναι οι συνέπειες του φαινομενου του θερμοκηπίου (εφόσον υπάρχει)? </li><li>μπορούμε να κάνουμε κάτι? Τι και πότε? </li></ol><p align="justify">Είναι φανερό πως δε μπορούν σε ένα post να αναλυθούν σε βάθος αυτά τα θέματα, αλλα θα δώσω κάποιες σύντομες σκέψεις.<br /><br />Καταρχήν μία σύντομη εισαγωγή: τι είναι το φαινόμενο του θερμοκηπίου.<br />Τα καύσιμα που χρησιμοποιούμε για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, θέρμανση, μετακινήσεις είναι κυρίως ο άνθρακας (πχ λιγνίτης), το πετρέλαιο και παράγωγα του (diesel, βενζίνη, κλπ) και πρόσφατα το φυσικό αέριο. Το κοινό χαρακτηριστικό των καυσίμων αυτών είναι ότι βασίζονται στον άνθρακα και όταν καίγονται παράγουν διοξείδιο του άνθρακα (CO2). Το αέριο αυτό δεν είναι τοξικό, αλλα όταν βρίσκεται στην ατμόσφαιρα επιτρέπει στην ηλιακή ακτινοβολία να περάσει, να θερμάνει τη γη, αλλα όχι και να ξαναφύγει προς το το διάστημα. Λειτουργεί δηλαδή όπως ένα θερμοκήπιο και από εκεί πήρε το όνομά του το φαινόμενο. Το πόσο θερμαίνεται η γη εξαρτάται λοιπόν από τη συγκέντρωση του CO2. Αν αυξηθεί πολύ, μια μεγάλη ποσότητα θερμότητας παραμένει στη γη αυξάνοντας τη μέση θερμοκρασία του πλανήτη (global warming).<br /><br />Το βασικό ερώτημα είναι αν πράγματι υπάρχει το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Είναι πλέον αδιαμφισβήτητο πως κλιματικές αλλαγές υπάρχουν τα τελευταία χρονια, όπως και έντονα κλιματικά φαινόμενα με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα. Παραδείγματα: καύσωνες στην κεντρική/βόρεια Ευρώπη, πιο συχνές πλημμύρες, αύξηση κυκλώνων στον ατλαντικό, λιώσιμο των πάγκων στους πόλους της γης, και πολλά άλλα. Είναι αυτά από μονα τους απόδειξη? Όχι! Στην ιστορία του πλανήτη μας τέτοιες κλιματικές αλλαγές είναι συνηθισμένα φαινόμενα, άρα θα μπορούσαν να αποτελούν μέρος μιας φυσιολογικής διαδικασίας και εμείς απλώς να είμαστε οι άτυχοι που ζούμε αυτή την περίοδο.<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1984/3046/1600/Global_Carbon_Emission_by_Type.0.png"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1984/3046/320/Global_Carbon_Emission_by_Type.0.png" border="0" /></a>Φυσικά αυτή η εξήγηση από μόνη της δεν είναι αρκετή. Πρέπει να εξετάσουμε αν έχουμε ευθύνη και εμείς με την παραγωγή CO2 που αυξάνεται συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες (για την ακρίβεια τα τελευταία 150 χρονια), λόγω ανθρώπινης δραστηριότητας (τα δεδομένα στο σχήμα για τις εκπομπές CO2 είναι από το Oak Ridge National Lab., U.S.). Μας ενδιαφέρει λοιπόν να δούμε αν η συγκέντρωση του CO2 στην ατμόσφαιρα βρίσκεται μέσα σε κάποια φυσιολογικά όρια. </p><p align="justify"><br />Κλιματολόγοι κατάφεραν να μετρήσουν τη συγκέντρωση CO2 εξετάζοντας δείγματα πάγου από τους πόλους, όπου είναι "αποθηκευμένη" η ιστορία της ατμόσφαιρας εδώ και εκατοντάδες <a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1984/3046/1600/Carbon_Dioxide_400kyr.0.png"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1984/3046/320/Carbon_Dioxide_400kyr.0.png" border="0" /></a>χιλιάδες χρονια. Οι μετρήσεις για τα τελευταία 400,000 χρονια είναι αποκαλυπτικές: η συγκέντρωση του CO2 κυμαίνεται μεταξύ 180-300 ppm. Από το 1800 μ.X. άρχισαν να αυξάνονται δραματικά με αποτέλεσμα σήμερα να έχουν φτάσει περίπου στα 380 ppm και αυξάνονται συνεχώς (το σχήμα είναι από το U.S. National Oceanic and Atmospheric Administration). 'Aρα είναι σαφές πως έχουμε επιδράσει σημαντικά στα επίπεδα CO2 στην ατμόσφαιρα και πως το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι πραγματικότητα. Αμφιβολίες πλέον δεν υπάρχουν περί αυτού. </p><div align="justify"><br />Το δεύτερο ερώτημα είναι ποιες θα είναι οι συνέπειες και εκεί πράγματι υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα. Η πρόβλεψη του κλίματος είναι εξαιρετικά δύσκολη και βασίζεται σε παραδoχές που δεν ξέρουμε αν είναι σωστές. Αυτό στο οποίο συμφωνούν όλοι είναι πως θα υπάρξει αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας και κατά πασα πιθανότητα αύξηση της στάθμης της θάλασσας. Οι εκτιμήσεις μιλάνε για αύξηση θερμοκρασίας μεταξύ 1-5°C και αύξηση της στάθμης μεταξύ μερικών εκατοστών και αρκετών μέτρων. Όλα αυτά μπορεί να συνοδευτούν από ακραία καιρικά φαινόμενα, στην προσπάθεια της ατμόσφαιρας να βρει ένα νέο σημείο ισορροπίας. </div><div align="justify"><br />Οι συνέπειες αυτών των αλλαγών; Οι παραθαλάσσιες περιοχές θα επηρεαστούν σίγουρα, αλλα δε μπορούμε να ξέρουμε σε τι βαθμό. Επίσης σημαντικές αλλαγές (που ήδη φαίνονται σε κάποια σημεία του πλανήτη) θα έχουμε στη γεωργία, λόγω αλλαγών στη θερμοκρασία και στις βροχοπτώσεις. Το μέγεθος των αλλαγών δεν το ξέρουμε και είναι πολύ δύσκολο να το προβλέψουμε. Αν δεν κάνουμε κάτι όμως είναι πολύ πιθανό να βρεθούμε προ εκπλήξεως και μάλιστα πολύ πιο σύντομα απ'όσο νομίζουμε.<br /><br />Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν; Και πότε; Πρέπει να αντιδράσουμε αμέσως ή να περιμένουμε να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα?<br />Η απάντηση είναι απλή, η εφαρμογή της όμως όχι. Πρέπει να αρχίσουμε αμέσως, διαφορετικά θα τρέχουμε πίσω από το πρόβλημα, προσπαθώντας π.χ. να σώσουμε περιοχές και ανθρώπους από φυσικές καταστροφές. Είναι άμεση ανάγκη να μειώσουμε πολύ τη χρήση καυσίμων που βασίζονται στον άνθρακα. Αυτό μπορεί να γίνει με 2 τρόπους: είτε μειώνοντας κάποιες δραστηριότητες μας (π.χ. βιομηχανική παραγωγή, μετακινήσεις, κατανάλωση ενέργειας στην καθημερινή ζωή) είτε χρησιμοποιώντας άλλες πηγές ενέργειας. Επειδή το θέμα αυτό είναι τεράστιο και πολύ σημαντικό θα επανέλθω σύντομα με νέο post. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-116057016336183225?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-1158864878179311652006-09-21T21:48:00.000+03:002006-10-02T22:12:41.270+03:00<p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Προτάσεις λοιπόν για να επιστρέψουν κάποιοι από τους «ξενιτεμένους» νέους επιστήμονες στην Ελλάδα. Είναι προσωπικές απόψεις, βασισμένες σε προσωπικές εμπειρίες και σε αυτές φίλων και γνωστών που αντιμετωπίζουν το ίδιο δίλημμα: επιστροφή ή όχι;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Τι συνθήκες θα έπρεπε να δημιουργηθούν για να γίνει αυτό; Θα ξεκινήσω με ένα θέμα που απασχολεί αρκετούς, το θέμα της στρατιωτικής θητείας για τους άντρες. Εκεί έχουν γίνει πολλά βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση, με ρυθμίσεις που διευκολύνουν αρκετούς, π.χ. με δυνατότητα εξαγοράς της θητείας ή μειωμένη θητεία για πολλούς. Η ριζική λύση σε αυτό το πρόβλημα θα ήτανε υποχρεωτική θητεία στα 18-19 για όλους, όπως γίνεται σε αρκετά άλλα κράτη. Έτσι οι κανόνες θα ήταν ίδιο</span>i<span style="" lang="EL"> για όλους και θα υπήρχε και δυνατότητα περαιτέρω μείωσης της διάρκεις της θητείας, μια που θα υπηρετούσαν περισσότεροι. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι πως πολλοί νέοι, ακόμα και κάτω των 30, διστάζουν να επιστρέψουν γνωρίζοντας πως τους πρώτους 12 μήνες θα τους περάσουνε κάνοντας... τίποτα! Όπως είχε γράψει και το </span>Economist<span style=""> <span lang="EL">σε ένα αφιέρωμα για την Ελλάδα πριν λίγα χρόνια, όπου ανέφερε το πρόβλημα, για έναν απόφοιτο των καλύτερων αμερικάνικων πανεπιστημίων δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστικό να τον στέλνεις 12 μήνες στα βόρεια σύνορα με την Τουρκία... Δύο μέτρα και δύο σταθμά θα μου πείτε; Ναι, γιαυτό και προτείνω υποχρεωτική στράτευση στα 18 (άντε τώρα να βρεθεί κυβέρνηση να το κάνει...).<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Κι ας υποθέσουμε λοιπόν πως κάποιος είναι σε ηλικία να εξαγοράσει τη θητεία του ή έχει υπηρετήσει μικρότερος ή έστω αποφασίζει να υπηρετήσει στα 30 του. Καταρχήν, ακριβώς λόγω του στρατού, δε μπορεί κάποιος να επιστρέψει έχοντας βρει ήδη δουλειά (εκτός και μπορεί να εξαγοράσει τη θητεία) γιατί για τον πρώτο χρόνο δε μπορεί να εργαστείς. Άρα υπάρχει η αβεβαιότητα για το αν τελικά θα βρει δουλειά... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Και ας πούμε πως βρίσκει. Δυστυχώς στη χώρα μας υπάρχουν ελάχιστες ευκαιρίες είτε στο δημόσιο (πανεπιστήμια) είτε στον ιδιωτικό τομέα που να έχουν ανάγκη εξειδικευμένους επιστήμονες (πολλοί από αυτούς που δεν επιστρέφουν έχουν διδακτορικά σε αντικείμενα που στην Ελλάδα δε χρειάζονται). Ο λόγος είναι πως τα λεφτά που δίνονται για έρευνα στην Ελλάδα είναι ελάχιστα σε σχέση με τις περισσότερες δυτικές (και όχι μόνο...) χώρες. Από το 2003 στο 2004 το ποσοστό μάλιστα έπεσε! Δίνουμε περίπου το 0.6% του ΑΕΠ μας για Έρευνα και ανάπτυξη (</span>R<span style="" lang="EL">&amp;</span>D<span style="" lang="EL">). Οι μόνες χώρες στην Ε.Ε. με μικρότερες δαπάνες το 2004 ήτανε η Κύπρος, η Λετονία και η Μάλτα, ενώ μαζί με μας ήτανε η Πολωνία και η Σλοβακία. Ο μέσος όρος της ΕΕ είναι περίπου 1.9% με στόχο να ανέβει στο 3% το 2010. Δηλαδή, κατά μέσο όρο, στην ΕΕ, δαπανώνται τριπλάσια ποσά για ερευνητικές δραστηριότητες (και σύντομα πενταπλάσια, αν δεν κάνουμε τίποτα). Αυτό από μόνο του κάτι λέει: άμεση ενίσχυση των ερευνητικών προγραμμάτων στη χώρα μας! Το 7^ο Πρόγραμμα Πλαίσιο, που θα ξεκινήσει από το 2007 θα είναι μία καλή βοήθεια –αν το εκμεταλλευτούμε σωστά- αλλά δε φτάνει αυτό.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Ένα ακόμη πρόβλημα είναι η δυσκολία του να ξεκινήσει κάποιος μία επιχείρηση. Υπήρχαν μάλιστα πρόσφατα άρθρα στον τύπο κατατάσσοντας μας σε μία από τις τελευταίες θέσεις του παγκόσμιου πίνακα στον τομέα αυτό. Είναι θέμα κυρίως γραφειοκρατείας που πρέπει να μειωθεί ούτως ή άλλως. Μέχρι να γίνει αυτό κανείς δε θα θέλει να επενδύσει σοβαρά στην Ελλάδα, είτε μιλάμε για μία νέα εταιρεία είτε για έναν μεγάλο ξένο όμιλο που ψάχνει μία χώρα με καλές συνθήκες για να επενδύσει (και να προσφέρει θέσεις εργασίας σε τομείς υψηλής τεχνολογίας).<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Ακόμα όμως κι αν κάποιος βρει μια δουλειά που τον ενδιαφέρει ή συμβιβαστεί να κάνει κάτι έξω από το αντικείμενό του, οι συνθήκες εργασίας στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα άσχημες. Πρώτον οι μισθοί: γνωρίζω άνθρωπο με διδακτορικό (στην Ελλάδα), εργασιακή εμπειρία στο εξωτερικό, που βρήκε δουλειά πάνω στο αντικείμενό του σε μεγάλη ελληνική εταιρεία. Χρειάστηκε βέβαια να συμβιβαστεί με το ότι δε θα κάνει πλέον ερευνητική εργασία, αλλά θα διεκπεραιώνει δουλειές που πρέπει να γίνουνε. Η μεγάλη απογοήτευση όμως ήρθε από το μισθό, αφού καθαρά παίρνει λιγότερα από άτομα χωρίς εμπειρία (πολλοί δουλεύουν εκεί επειδή είχανε γνωστούς...) και χωρίς μεταπτυχιακές σπουδές. Και ενώ ήθελε να μείνει στην Ελλάδα τώρα σκέφτεται να τα παρατήσει όλα και να ξαναφύγει. Γνωρίζω πως οι μισθοί στην Ελλάδα είναι αρκετά χαμηλότεροι των αντίστοιχων ευρωπαϊκών, αλλά όταν κοροϊδεύεις/εκμεταλλεύεσαι έναν άνθρωπο που έχει επιλογή να φύγει, αυτός θα φύγει. Ένα μόνο παράδειγμα: αρχικός μισθός επίκουρου καθηγητή πανεπιστημίου (καθαρά) στην Ελλάδα: 1400 ευρώ. Οι υποψήφιοι διδάκτορες στις περισσότερες χώρες της ΕΕ βγάζουνε τουλάχιστον τα ίδια! Σε ιδιωτική εταιρεία, κάτοχος διδακτορικού μπορεί να παίρνει ακόμα λιγότερα καθαρά...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Και μια που έπιασα τα πανεπιστήμια, ένα τελευταίο σχόλιο. Είναι αδιανόητο αυτό που συμβαίνει στα μεγάλα κυρίως πανεπιστήμια (και γνωρίζω την κατάσταση στο ΕΜΠ και το ΑΠΘ), όπου ένας μεγάλος αριθμός των νέων καθηγητών είναι πρώην φοιτητές, οι οποίοι έκαναν προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στο ίδιο πανεπιστήμιο, κατόπιν γίνανε λέκτορες και μετά καθηγητές. Όσο καλοί κι αν είναι σαν επιστήμονες (που δεν είναι όλοι), δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα καινούριο στο πανεπιστήμιο, γιατί απλώς δεν είχανε καμιά άλλη εμπειρία εκτός μερικών ίσως ταξιδιών για συνέδρια και συνεργασίες. Δε μαθαίνουνε καινούριες μεθόδους διδασκαλίας, δε φέρνουνε καινούρια νοοτροπία, μένουνε σε όσα ξέρανε σε όλη τους τη ζωή. Για να μη μιλήσω για τους λίγους που καταφέρνουν και βρίσκουν αξιοκρατικά θέση σε πανεπιστήμιο και τους παίρνει μερικά χρόνια να συνειδητοποιήσουν αυτά που συμβαίνουν γύρω τους, από ένα σύστημα που αντιστέκεται σε οτιδήποτε μπορεί να το αλλάξει.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Σταματάω εδώ. Όπως είπα είναι από προσωπικές εμπειρίες αυτά και ίσως δεν είναι ολοκληρωμένες προτάσεις. Και σίγουρα καμία από αυτές δε θα φέρει αποτελέσματα από τη μια μέρα στην άλλη. Όσο όμως καθυστερούμε μένουμε πολύ πίσω, ο κόσμος προχωράει!<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31300361-115886487817931165?l=odysseas-traveller.blogspot.com' alt='' /></div>Odysseashttp://www.blogger.com/profile/11504198691674893998noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-31300361.post-1158324739826762732006-09-15T15:50:00.000+03:002006-09-15T15:52:19.843+03:00Σε αρκετές σημερινές εφημερίδες γίνεται λόγος για μια πρωτιά τις Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτή της εξαγωγής φοιτητών στο εξωτερικό. Είχα γράψει στο προηγούμενο post πως το μονο που εξάγει η χωρα μας είναι άνθρωποι και μια που είμαι κι εγώ ένας από αυτούς, το θέμα με απασχολεί αρκετά.<br /><br />Τι είναι αυτό που ωθεί τους νέους να φύγουν;<br />Πόσοι από αυτούς επιστρέφουν;<br />Από όσους επιστρέφουν, πόσοι είναι αυτοί που φέρνουν μαζί τους κάτι καινούριο, που έχουν πάρει τα θετικά στοιχεια τις χώρας στην οποια οποια έζησαν και σπούδασαν;<br />Τι είναι αυτό που κρατάει τους υπολοιπους να μείνουνε έξω;<br />Είναι τελικά καλο ή κακό να υπάρχει τόσο μεγάλη φοιτητική μετανάστευση;<br /><br />Το κάθε ένα από αυτά τα ερωτήματα χρειάζεται μεγάλη ανάλυση, αλλα θα προσπαθήσω να δώσω εδώ κάποιες σκέψεις μου.<br /><br />Καταρχήν, υπάρχουνε δυο κατηγοριες ανθρώπων που φεύγουνε: αυτοί που το κάνουνε από ανάγκη και όσοι θα μπορούσανε να μείνουνε στην Ελλάδα για σπουδές, αλλα επιλέγουνε κάποια άλλη χωρα. Η πρώτη κατηγ