Thursday, September 25, 2008

Job interviews

Φεβρουάριος 2007.
Μετά από μία τηλεφωνική συνέντευξη μίας περίπου ώρας, μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον ενεργειακό τομέα παγκοσμίως με προσκαλεί για συνέντευξη στα κεντρικά τους, στη βόρεια Ευρώπη. Όλα τα έξοδα φυσικά πληρωμένα. Η συνέντευξη κρατάει μία ολόκληρη μέρα και περιλαμβάνει ατομικές και ομαδικές ασκήσεις και παρουσιάσεις και όλα αυτά μπροστά σε μία επιτροπή 6 ατόμων που κρατάει διαρκώς σημειώσεις. Πριν φύγουμε μας ενημερώνουν πως την επόμενη μέρα το πρωί θα μας τηλεφωνήσουν για να μας ανακοινώσουν αν θα μας προσλάβουν ή όχι. Όντως το επόμενο πρωί, τη συμφωνημένη ώρα, χτυπάει το τηλέφωνο και είναι η υπεύθυνη της συνέντευξης. Για περίπου 10 λεπτά μου αναλύει με κάθε λεπτομέρεια τι τους άρεσε και τι όχι στη συνέντευξή μου (έχω κρατήσει 2 σελίδες σημειώσεις!) και πως θέλουν να με προσλάβουν. Γνωρίζουν πως σκέφτομαι να επιστρέψω μόνιμα στην Ελλάδα και μου λένε πως θα περιμένουνε, αν θέλω, να τελειώσω με το στρατό και να αποφασίσω. Η τελική μου απάντηση, 1 χρόνο αργότερα, ήταν πως για προσωπικούς λόγους αποφάσισα να μείνω στην Ελλάδα.

Καλοκαίρι 2008.
Έχω πλέον ξεμπερδέψει με τις υποχρεώσεις μου προς τη μαμά πατρίδα, έχω ξεκινήσει να εργάζομαι σε κάποιο ερευνητικό πρόγραμμα στο ΕΜΠ (το οποίο το έφερα εγώ στο ΕΜΠ, αλλά το ΕΜΠ με αντιμετωπίζει ως ελεύθερο επαγγελματία και ο κ. Αλογοσκούφης ως φοροφυγά -αυτό είναι αντικείμενο άλλου ποστ) και ψάχνω τι μπορώ να κάνω παράλληλα για να αυξήσω το χαμηλό μου εισόδημα. Βρίσκω μία προκήρυξη για ωρομίσθιους διδάσκοντες σε στρατιωτικές σχολές, σε αντικείμενο που μοιάζει να φωτογραφίζει τις σπουδές και την επαγγελματική μου εμπειρία. Μαζεύω μπόλικη χαρτούρα, κάνω αίτηση και μία βδομάδα αργότερα με καλούν για συνέντευξη. Φτάνω εκεί στις 8.30 το πρωί, όπως είχαμε συμφωνήσει. Μέχρι τις 10 συνεχίζει να έρχεται κόσμος και μας έχουν σε ένα δωμάτιο και μας ποτίζουν πορτοκαλάδες. Στις 10, αφού έχουμε μαζευτεί καμιά 40-ρια άτομα όλων των ειδικοτήτων, αρχίζουν να μας φωνάζουν, όχι με τη σειρά που πήγαμε το πρωί, αλλά βάση ειδικότητας. Ευτυχώς η σειρά μου έρχεται νωρίς. Μπαίνω σε ένα δωμάτιο με ένα μεγάλο τραπέζι που γύρω-γύρω κάθονται αξιωματικοί με τις γιορταστικές στολές τους και ένας καθηγητής, πολιτικό προσωπικό, ο ακαδημαϊκός υπεύθυνος. Η σεμνή τελετή διαρκεί 3-4 λεπτά και μου κάνουνε μόνο 2 ερωτήσεις σχετικές με το βιογραφικό μου. Με ευχαριστούν για το χρόνο μου και φωνάζουν τον επόμενο. Πριν φύγω, ο γραμματέας μου λέει πως σε 1-2 βδομάδες θα έχουν βγει τα αποτελέσματα.
Ένα μήνα αργότερα παίρνω τηλέφωνο και μου λένε πως "τα έχουμε στείλει στο υπουργείο, θα ανακοινωθουν μόλις υπογράψει ο κ. υπουργός". Κάτι αρχίζει να μυρίζει άσχημα... Ενάμιση μήνα μετά τη συνέντευξη ανακοινώνονται τελικά τα αποτελέσματα. Ενώ υπήρχανε 2 θέσεις γίνονται 3 προσλήψεις και δεν είμαι ένας από τους τυχερούς. Οι 2 από τους 3 που προσλαμβάνονται είναι αρκετά σχετικοί με το αντικείμενο, ο τρίτος μάλλον άσχετος... Όσο για την εμπειρία τους? Εκτός από τα ελληνικά ΑΕΙ δεν έχουν δει κανένα άλλο σοβαρό πανεπιστήμιο ή εταιρεία του εξωτερικού.

Ο λόγος που απογοητεύομαι δεν είναι ότι έχασα ένα μικρό συμπλήρωμα του μισθού μου ούτε ότι δεν ένιωσα την ηθική ικανοποίηση πως οι κόποι μου ανταμείβονται. Γνωρίζω μάλιστα προσωπικά γνωστό καθηγητή του εξωτερικού που πριν λίγα χρόνια "έφαγε πόρτα" σε ένα από τα μεγαλύτερα ΑΕΙ μας... Αναρωτιέμαι, κανέναν δεν ενδιαφέρει σ'αυτή τη χώρα να δει τι μπορεί να ξέρει ένας άνθρωπος που έχει δει 5 πράγματα παραπάνω στη ζωή του???

5 Comments:

Blogger athinovio said...

το θέμα είναι ότι έξω από την επιτροπή όλοι πολλά τραγούδια ξέρουμε.
μόλις όμωε μπούμε σε μία θέση ευθύνης κάνουμε τα ίδια και χειρότερα.όλοι θέλουν να βολέψουν τα παιδιά τους και κανείς δε θέλει να βγάλει το φίδι από την τρύπα.

όταν είσαι το θύμα φωνάζεις κι όταν είσαι θύτης παίρνεις τη λεία και φεύγεις σφυρίζοντας αδιάφορα.

εσύ τί θα έκανες οδυσσέα αν σου ερχόταν εντολή από "πάνω"?
θα έδινες τη θέση σε αυτόν που άξιζε? θα δάγκωνες το σύστημα που σε ταϊζει?

September 26, 2008 12:36 PM  
Blogger athinovio said...

το ξέρω ότι έτσι είναι η ζωή και κάπως πρέπει να επιζήσει ο καθένας μας, αλλά με πικραίνει που κάνουμε ότι κάνουμε όχι από άγνοια αλλά με πλήρη επίγνωση του κακού που γίνεται.

δίνοντας τις θέσεις σε ανάξιους που αντί να παράγουν έργο έχουν απαιτήσεις και λουφάρουν, διαλύουμε το σύστημα, το καθιστούμε μη-παραγωγικό και ασύμφορο. χώρια που χάνεται η πίστη στους νόμους....

ξέρω με βεβαιότητα απόλυτη ότι ο κάθε ένας που ίσως διαβάσει την ανάρτηση και το σχόλιο, και ενδεχομένως φωνάζει και αγανακτεί, κλείνοντας τον υπολογιστή θα κάνει ακριβώς τα ίδια. και εγώ.

εγώ όμως σαν ελεύθερος επαγγελματίας το λάθος μου το πληρώνω καθημερινά και πολύ ακριβά, ενώ οι διορισμένοι παίρνουν προαγωγές και αυξήσεις.
Σταματάω εδώ γιατί συγχίστηκα.

September 26, 2008 12:54 PM  
Blogger ΙωάννηςΚ (πρώην ioannisk) said...

Φυσικά και δεν θέλουν. Λογικό γιατί αν προσλαμβάνουν ανθρώπους με προσόντα ίσως (ΙΣΩΣ) αλλάξουν τα πράγματα...

Ο παππούς με τις ιστορίες του: Κάποτε δούλευα σε μία εταιρία πληροφορικής και 6 από τους 13 -14 υπαλλήλους έδωσαν ΑΣΕΠ για να γίνουν καθηγητές... Πέρασαν μόνο 2 κοπέλες που ήταν και αστέρια στη δουλειά. Η μία δέχτηκε τη θέση αμέσως η άλλη όχι. Ευτυχώς και για αυτή και για την εταιρία μιας και είναι αστέρι στη δουλειά της.

September 26, 2008 2:37 PM  
Blogger Odysseas said...

athinovio, ioannisk,
δεν ισχυρίζομαι πως αυτοί που πήραν τις θέσεις είναι ανάξιοι. Ούτε θέλω να δω το θέμα προσωπικά. Με εκπλήσσει όμως το ότι ακόμα κι αυτές οι θέσεις (μιλάμε για δουλειά 5-6 ωρών/βδομάδα, για λίγους μήνες) δίνονται με κριτήριο "ποιον ξέρουμε", "τι μας βολεύει", κλπ. Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί κανείς δε θέλει να αλλάξει κάτι ή έστω γιατί δεν ενδιαφέρεται κανείς να δει τι μπορεί να ξέρει κάποιος που έρχεται από αλλού. Το βλέπω και στο χώρο που δουλεύω. Είχε έρθει αυτή την εβδομάδα κάποιος επισκέπτης από τις ΗΠΑ και του ζήτησα να μας κάνει μία παρουσίαση. Ενώ το θέμα που παρουσίασε ενδιαφέρει αρκετούς στο τμήμα, εμφανίστηκαν ελάχιστοι.

Τώρα το τι θα έκανα εγώ αν ήμουνα στην επιτροπή δεν το ξέρω. Αλλά δε μου αρέσει που είναι τα πράγματα έτσι.

Όσο για τους διορισμένους vs. ελεύθερους επαγγελματίες, ας μην το πιάσουμε τώρα. Είναι άλλη μεγάλη και πονεμένη ιστορία.

Και ένα update: σήμερα με πήραν τηλέφωνο από μία άλλη στρατιωτική σχολή που είχα κάνει αίτηση για να με ενημερώσουν πως θα με πάρουν να διδάξω ένα μάθημα με το οποίο έχω ελάχιστη σχέση. Ενώ για αυτό στο οποίο έχω ειδικευτεί προφανώς πήραν κάποιον άλλο. Είμαι περίεργος να τους γνωρίσω από κοντά και να δω πώς (και αν...) σκέφτεται κανείς εκεί μέσα...

September 26, 2008 4:05 PM  
Blogger Meropi said...

Τι λες Οδυσσέα μου?? Μπορεί εσύ να γύρισες στην Ιθάκη σου, αλλά οι εδώ Άρχοντες δεν ενδιαφέρονται για τις πολύτιμες γνώσεις και εμπειρία που απέκτησες έξω. Ενδιαφέρονται μόνο να ικανοποιήσουν τα ρουσφέτια τους. Δυστυχώς......

October 06, 2008 4:27 PM  

Post a Comment

<< Home