Friday, March 16, 2007

Τα ταξίδια

Μια που αυτές τις μέρες κλείνω 8 χρόνια από τότε που ξεκίνησα την καριέρα μου σαν Οδυσσέας, νομίζω είναι μια καλή ευκαιρία για μια περίληψη. Όχι τίποτε άλλο, αλλά να δείτε πως ξεκινάνε οι λαμπρές καριέρες (το που καταλήγουνε έχει φανεί από το προηγούμενο ποστ...).

Τις τελευταίες μέρες πριν φύγω είχα εξεταστική, αλλά προσπαθούσα ταυτόχρονα να δω όλους τους φίλους και γνωστούς για να τους χαιρετήσω. Ήταν άλλωστε πρώτη φορά που έφευγα για τόσο μεγάλο διάστημα. Αν και πήγαινα για Erasmus για 4 μόνο μήνες, ήξερα πως δε θα γυρίσω πριν περάσουνε μερικά χρόνια. Μία από εκείνες τις μέρες η ζωή μάλλον θέλησε να κάνει και χιούμορ, οπότε γνώρισα τον μεγάλο έρωτα της ζωής μου! Ήμουνα όμως τόσο αποφασισμένος που ούτε αυτό δε μπορούσε να με κρατήσει, οπότε μία ωραία μέρα πήρα το αεροπλάνο για Γερμανία.

Στο αεροδρόμιο θα με περίμενε ο Eberhard, με τον οποίο είχαμε κάνει όλη τη συνεννόηση για τη διαμονή μου εκεί. Δούλευε στο εργαστήριο που θα έκανα τη διπλωματική μου και προσφέρθηκε να με φιλοξενήσει σπίτι του για λίγες μέρες, γιατί όπως είπε το ένα από τα πέντε(!) παιδιά του θα έλειπε διακοπές για σκι. Είχαμε ανταλλάξει πολλά email και προσπαθούσα να τον φανταστώ πριν φτάσω. Φανταζόμουνα μία τυπική γερμανική φυσιογνωμία. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο με περίμενε η πρώτη έκπληξη: ένας τύπος γύρω στο 1.90, πολύ αδύνατος, με αραιό μουσάκι, να κρατάει ένα χαρτί με το όνομά μου. Μου ήρθε αμέσως στο μυαλό η εικόνα του Δον Κιχώτη που βλέπουμε σε πίνακες! Στη διαδρομή για το σπίτι (ένα χωριό εντελώς έξω από την πόλη) μιλούσαμε γερμανικά και καταλάβαινα αρκετά καλά. Τώρα το πώς μίλαγα είναι μια πονεμένη ιστορία... Μόλις φτάσαμε σπίτι του συνειδητοποίησα πως δεν καταλάβαινα λέξη όταν μίλαγε με τη γυναίκα του και εκεί είναι που έμαθα για τις γερμανικές διαλέκτους. Η οικογένειά του ήταν αξιαγάπητη και με φιλοξενήσανε για 2 βράδια, μέχρι να μετακομίσω κάπου πιο μόνιμα και να αρχίσω την τρελλή ζωή του φοιτητή Erasmus. Τον Eberhard τον έχασα μετά από μερικούς μήνες γιατί μετακόμισε λόγω καινούριας δουλειάς, αλλά τον ξανασυνάντησα σε ένα συνέδριο 3 χρόνια αργότερα, όταν ήμουνα πλέον στην Αμερική και αυτός στην Αυστρία!

Οι επόμενοι 4-5 μήνες περάσανε με πολλά πάρτυ, μπύρες (τα πρώτα δύο άρθρα που έμαθα να λέω σωστά στα γερμανικά ήταν αυτά: das Bier, die Party, δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από τα ελληνικά!), ταξίδια και γνωριμία με κόσμο απ’όλες τις γωνιές της γης. Κοιτάζοντας καμιά φορά παλιές φωτογραφίες δεν είναι λίγα τα ονόματα που δε μπορώ να θυμηθώ, ειδικά σ’εκείνα τα πάρτυ των βραζιλιάνων που γινότανε χαμός! Τα καλύτερα ταξίδια ήτανε σε Λονδίνο και Βερολίνο σε διάστημα 10 ημερών. Κάπου εκεί αποφάσισα πως θα μείνω ένα χρόνο στη Γερμανία και άρχισα να ψάχνω για δουλειά. Τα Σαββατοκύριακα κανονίζαμε πολύ συχνά μονοήμερες κοντινές εκδρομές με το ημερήσιο εισιτήριο που κόστιζε 35 μάρκα (17 ευρώ) για 5 άτομα! Το Σεπτέμβριο ήρθα Ελλάδα για την τελευταία μου εξεταστική και επέστρεψα για να τελειώσω τη διπλωματική και να αρχίσω δουλειά. Τα ταξιδάκια συνεχίστηκαν με weekends σε Παρίσι, Βρυξέλλες, Βιέννη, Μόναχο, Στρασβούργο, με αποτέλεσμα να μου βγει το όνομα πως ταξιδεύω πολύ! Από τις παρέες της εποχής εκείνης έχουνε μείνει μόνο κάποιοι από τους Έλληνες, με όλους τους υπόλοιπους με τον καιρό δυστυχώς χαθήκαμε.

Προς το τέλος του χρόνου αποφάσισα πως το επόμενο βήμα ήτανε να δούμε και την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και άρχισα να ετοιμάζω αιτήσεις, χωρίς να έχω ιδέα τι είναι η Αμερική ή που είναι τα πανεπιστήμια στα οποία έστελνα αιτήσεις. Με εξαίρεση τη Νέα Υόρκη, την Καλιφόρνια και τη Φλόριντα, δεν ήξερα τίποτε άλλο! (και μετά λέμε πως οι Αμερικάνοι δεν ξέρουν ευρωπαϊκή γεωγραφία!). Λίγο πριν το καλοκαίρι ήρθα και στην Ελλάδα για τις τελευταίες μεγάλες διακοπές. Όταν ήρθε επιτέλους και θετική απάντηση από πανεπιστήμιο (το plan B ήτανε Σκανδιναβία!) άνοιξα και το χάρτη να δω που θα πήγαινα... Και μια ωραία μέρα του Αυγούστου πήρα ένα αεροπλάνο και αρκετές ώρες αργότερα προσγειώθηκα σε ένα μέρος με ψιλόβροχο, τεράστια αυτοκίνητα, ξύλινα σπιτάκια και σκιουράκια!

Οι πρώτες 2 βδομάδες στην Αμερική μοιάζανε με ένα μεγάλο πάρτυ, μια που μαζευτήκαμε όλοι οι international students και χαιρόμασταν τις τελευταίες στιγμές ελευθερίας πριν τα μαθήματα. Η πρώτη χρονιά πέρασε με ΠΟΛΥ διάβασμα (στις πανελλήνιες δεν πρέπει να είχα διαβάσει τόσο!), αλλά και πολλά πάρτυ. Κάπου εκεί άρχισα και τα πολλά ταξίδια. Στην αρχή για διασκέδαση, αλλά χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα να ταξιδεύω και για δουλειά σε μέρη που δε θα φανταζόμουνα ούτε στα πιο τρελλά μου όνειρα, π.χ. Ιαπωνία και Κορέα! Επίσης πραγματοποίησα ένα παιδικό μου όνειρο: είχα δηλώσει πολλά χρόνια πριν πως με τα πρώτα μου λεφτά θα πάω Αυστραλία. Τελικά πήγα με την πρώτη μου πιστωτική! :-) Εδώ βέβαια να σημειώσω πως είναι πολύ πιο φτηνό απ΄όσο φαντάζεται κανείς να πας Αυστραλία, απλώς εγώ δεν είχα λεφτά εκείνη την περίοδο!

Τον τελευταίο χρόνο στην Αμερική το έριξα στα extreme sports, με πιο νορμάλ απ’όλα την ιστιοπλοΐα, που είχα ξεκινήσει αρκετά χρόνια πριν στην Ελλάδα. Σε ένα ταξίδι που πήγαμε το τελευταίο καλοκαίρι με βαφτίσανε Οδυσσέα. Την επόμενη μέρα παραλίγο να έχουμε και την τύχη του προγόνου μου, γιατί ο Ποσειδώνας με τον Αίολο μάλλον τσακωθήκανε κι εμείς δεν ξέραμε που να κρυφτούμε. Λίγες βδομάδες αργότερα παρουσίασα και το διδακτορικό μου, ενώ ο κόσμος απορούσε πότε έβρισκα χρόνο να κάτσω να γράψω. Αποκορύφωμα ήτανε το απόγευμα πριν την παρουσίαση που είχαν ανησυχήσει κάτι φίλοι γιατί δεν απαντούσα στο τηλέφωνο. Όταν τους είπα πως είχα πάει πάλι για ιστιοπλοΐα σε μια κοντινή λίμνη δεν το πιστεύανε!

Το επόμενο μεγάλο βήμα ήτανε η επιστροφή στην Ευρώπη. Αλλά αυτή είναι πολύ πρόσφατη ιστορία για να την πούμε τώρα, πρέπει να αφήσω και λίγο μυστήριο για άλλη φορά.

Και επειδή μου αρέσουν οι αριθμοί: μέτρησα πως όλα αυτα τα χρόνια έβγαλα γύρω στις 3,000 φωτογραφίες (οι περισσότερες με φιλμ), πήγα σε 20 διαφορετικές χώρες, αγόρασα 2 αυτοκίνητα, άλλαξα 12 σπίτια, το μεγαλύτερο διάστημα που έμεινα σε ένα σπίτι ήταν 3 χρόνια και το μικρότερο 2 βδομάδες και, τέλος, πήγα στην Αμερική με $1,500 και έφυγα με ... $130!

20 Comments:

Blogger zoi20 said...

Υπέροχο κείμενο. Για κάποια λεπτά ταξίδεψα μαζί σου, σε ευχαριστώ. Άσχημο να είσαι στη Λάρισα κ να ακούς τέτοια, αλλά έτσι είναι η ζωή, ας είχα μυαλό να μείνω έξω.

Θέλω ποστ κ για τον έρωτα που άφησες, ξέρεις ότι με ενδιαφέρει το θέμα κ για προσωπικούς λόγους:)

Με τσάκισες βέβαια στη νοσταλγία κ τις αναμνήσεις. Μόνο που εσύ πέρασες πιο ωραία κ πήγες σε περισσότερα μέρη. Επίσης έκανες κ σπορ όχι σαν εμένα το λαπά που μόνο έπινα κ κοπροσκύλιαζα. Σε ένα μόνο σε νικάω…19 σπίτια μέσα σε 11 χρόνια:)

March 16, 2007 3:00 AM  
Blogger Odysseas said...

zoi,
ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!
Το ποστ που περιμένεις μάλλον θα το περιμένεις πολύ ακόμα ;)

Πέρασα πράγματι ωραία. Καμιά φορά σκέφτομαι πως θα έπρεπε να κάτσω να γράψω για αυτά τα 8 χρόνια (ψώνιο!). Τώρα που επέστρεψα βλέπω άτομα που δεν έχουν αλλάξει καθόλου ή μάλλον έχουν βυθιστεί στη μιζέρια τους, και συνειδητοποιώ πόσο καλό μου έκανε που έφυγα. Τους βλέπω μέσα στα καινούρια τους αυτοκίνητα και τους λυπάμαι. Με τόσα λεφτά που δώσανε εγώ θα μπορούσα να κάνω άλλες 2 φορές το γύρο του κόσμου! Αυτό είναι και το άλλο βιβλίο που αν γράψω θα γίνει best-seller: πώς να ταξιδεύετε χωρίς λεφτά!

Όσο για τα σπίτια που με νικάς, πολύ χαίρομαι! Δε θέλω να ξαναμετακομίσω μέχρι να ανακαλυφθεί η τηλεμεταφορά! Επίσης πρέπει να πω ότι δυσκολεύτηκα στο μέτρημα: π.χ. ένα σπίτι στο οποίο μένεις 2 φορές, αλλά με διαφορά ενός χρόνου, μετράει για 1 ή για 2? Δηλαδή μετράμε μετακομίσεις ή σπίτια??? Ιδού η απορία...

March 16, 2007 10:31 AM  
Blogger Viola said...

Τέλεια ζωή!!! Μακάρι να τα καταφέρω κι εγω. Τωρα είμαι στην αρχή : μαζεύω τα λεφτά για την πρώτη έξοδο (στο εξωτερικό εννοώ...)και ελπίζω να περάσει αρκετό χρονικό διάστημα μέχρι να επιστρέψω.

@ zoi

Απαξ και έκανες το βήμα μία φορά, στο χέρι σου είναι να το ξανακάνεις!!!

March 16, 2007 12:21 PM  
Blogger Odysseas said...

viola,
σου εύχομαι να κάνεις το πρώτο βήμα σύντομα και να είναι επιτυχημένο! Αν το θέλεις κι εσύ, θα είναι σίγουρα επιτυχημένο.
Όσο για τα λεφτά, χρειάζεται να έχεις λίγα, αλλά μην ξεχνάς πως "it's time and not money that should be well spent" ;)

March 16, 2007 3:04 PM  
Blogger Στέφανος Νάσος said...

Σας περνάμε στη Σκανδιναβία κε Οδυσσέα και στα χρόνια (12,5 και συνεχίζεται), αλλά χάνουμε στις ηπείρους Αμερικής και Αυστραλίας... Αλλά ποτέ δεν είναι αργά, γιατί εσύ έκανες το λάθος, ενώ εγώ όχι ακόμα... Αλήθεια, από στρατό πως πάμε;;;

΄Αντε, έμαθα και ποιος πρόλαβε να γίνει ιατρός (dottore) πριν από μένα από εκείνη τη φουρνιά του ΛΛΠ. ;-)

τσιαρς

March 17, 2007 11:13 AM  
Blogger ManBlogg said...

Ωραία διαδρομή. Νομίζω δείχνει να έχει λιγότερα εμπόδια από την αντίστοιχη του προγόνου σου αλλά εξ'ισου συναρπαστική. Κατάφερες να "γλυτώσεις" από τα "δίχτυα" της corporate Αμερικής πάντως.

Για τις γερμανικές διαλέκτους που λες πάντως μόλις τώρα το αντιλαμβάνομαι και γω. Νόμιζα ότι με το Mittelstufe pruefung που είχα πάρει στον ελεύθερό μου χρόνο φοιτητής στην Ελλάδα πριν από αρκετά χρόνια κάτι θα "πιάνω" εδώ στη Ζυρίχη. Μετά μου εξήγησαν για τα Ελβετογερμανικά , τις διαλέκτους των Γερμανικών (Basel, Zuerich και δε συμαζεύται) και μετριάστηκε ο ενθουσιασμός μου..
Τα ταξίδια σου έχουν μέλλον πάντως ;)

March 17, 2007 4:19 PM  
Blogger Odysseas said...

Στέφανε,
εύχομαι να με φτάσετε στις ηπείρους! Αλλά το ότι έκανα το λάθος δε σημαίνει πως θέλω να σταματήσω τα ταξίδια! Οπότε θα υπάρχει συναγωνισμός ;)

Για το στρατό μη ρωτάς... Μπορεί και να πάω! Θα σας ενημερώσω.

Πάντως έχω μάθει και για άλλους της χρονιάς μας που γίνανε "ιατροί"!

Καλά να περνάς!


manblogg,
αυτό με τα γερμανικά είναι απίστευτο! Με τα ελβετικά δεν έχω μεγάλη εμπειρία, αλλά μπορώ να σου πω ότι στην Αυστρία μιλάνε άλλη γλώσσα! Και έχουνε πολύ πλάκα, γιατί μετά μπορούν να σου εξηγήσουνε τι λέγανε σε άπταιστα γερμανικά.
Πάντως αν πάνε καλά οι δουλειές εδώ, μάλλον θα αρχίσω να έχω πολλά πάρε-δώσε με Ζυρίχη!

Από τα δίχτυα της corporate Αμερικής πέρασα πολύ κοντά, ήταν σαν τις Σειρήνες ένα πράγμα! :)

March 18, 2007 9:57 AM  
Blogger ManBlogg said...

Ωραία, ελπίζω όταν θα έχει έρθει ο καιρός να συναναστρέφεσαι με τη Ζυρίχη να είμαι σε καλύτερη θέση να προσφέρω τα "φώτα" μου σε ότι πιθανό να χρειαστείς. Για την ώρα μαθαίνω... (όχι Schwyzerdütsch πάντως..)

March 18, 2007 2:08 PM  
Blogger Giannis said...

Kaerten dialekt!!! απλά μιλάνε μεταξύ τους και εσύ τους κοιτάς στα μάτια...και μετά σου εξηγούν τι λέγανε...εγώ νόμιζα οτι μιλάνε για παρόντα περιστατικά αλλα αυτοί μιλάγανε για μελλοντικά!!! απλά έχουν κόψει όλους τους χρόνους!!! Πως γίνεται αυτό???

Εμ, πως το έλεγε το τραγούδι των ΦΑΤΜΕ?...εδώ είναι το ταξίδι...

March 18, 2007 5:58 PM  
Blogger ioannisk said...

"πήγα στην Αμερική με $1,500 και έφυγα με ... $130!"
Και μετά λένε πως στις ΗΠΑ βγάζεις εύκολα χρήματα, άλλος ένας μύθος :)

Σε ποια πολιτεία των ΗΠΑ έζησες;

Διαβάζοντας και το σχόλιο της viola: το έχουμε ξαναπει αλλά νομίζω πως επιβάλλεται κάποιος να ζήσει σε μία ξένη χώρα για ένα διάστημα. Viola πάρε ένα αεροπλάνο και ζήσε κάπου αλλού για λίγα χρόνια (ή και για πάντα αν σου αρέσει). Όπου νάναι.

March 20, 2007 1:25 PM  
Blogger IdentityCafe said...

Μπραβο Οδυ!
Πολυ το χαρηκα το κειμενο σου!
Ταξιδιαρα ψυχη!
Εναγκαλισμος νοητος!
Φιλια!

March 21, 2007 5:38 AM  
Blogger julia said...

Υ-Π-Ε-Ρ-Ο-Χ-Ο!!!!
Με ταξίδεψες απίστευτα με αυτά που έγραψες...
ήταν σαν ήμουν και εγώ στα ταξίδια σου...

Μακαρι να συνεχίσεις έτσι...τα ταξίδια ειναι καλά...γνωρίζεις καινούριους κόσμους και πολιτισμούς....

March 21, 2007 11:22 AM  
Blogger seaina said...

Ανοίγωντας το blog σου για 1η φορά, είδα το post για τα ταξίδια .. ταξίδεψα μαζί σου!
Ζηλεύω απίστευτα, μιας και μου αρέσουν τα ταξίδια και προσπαθώ με την παραμικρή ευκαιρία να τα πραγματοποιώ.
Μια ευχή .. να μην τα σταματήσει ποτέ!

March 22, 2007 8:00 PM  
Blogger Odysseas said...

giannis,
έτσι είναι! Εγώ πλέον τους λέω πως μιλάω καλύτερα γερμανικά από αυτούς!

ioannisk,
είναι αλήθεια πως μπορείς να βγάλεις πολλά λεφτά στην Αμερική (όχι σα φοιτητής όμως!). Αλλά επίσης είναι αλήθεια πως μπορείς να τα χαλάσεις πολύ εύκολα!! :-)

IDcafe, julia,
ευχαριστώ για τις ευχές!

seaina,
καλώς ήρθες!
Όποτε σου δίνεται η ευκαιρία άρπαξέ τη, αξίζει! Ευχαριστώ και για την ευχή!

Και κάπου εδώ πρέπει να σας αφήσω για λίγες μέρες, για ένα ακόμα ταξιδάκι, στην Ύδρα με ιστιοπλοΐκό αγώνα αυτή τη φορά :-)

March 23, 2007 10:01 AM  
Blogger gerasimos said...

Η ιστορία σου τόσο οικεία σε όλους όσους κάναμε το ίδιο...λάθος! Πιστεύω ότι η επιστροφή στην Ελλάδα οφείλεται σε ένα πολύ καλά κρυμμένο γονίδιο μαζοχισμού μέσα μας. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Εύχομαι να συνεχίσεις τα ταξίδια, εντός και εκτός Ελλάδας!

March 24, 2007 4:42 PM  
Blogger Odysseas said...

Γεράσιμε,
καλώς ήρθες!
αναρωτιέμαι κι εγώ καμιά φορά αν είναι μαζοχισμός...
Ευχαριστώ πάντως για την ευχή, κάνω ό,τι μπορώ για να βγει αληθινή!

March 26, 2007 11:35 PM  
Blogger J. said...

Ωραίο κείμενο αθεράπευτε ταξιδιώτη! Τελευταία μπερδεύτηκα δυστυχώς με το μπλογκ λόγω διαφόρων τεχνικών προβλημάτων, γι αυτό και άλλαξα προσωρινά το όνομά μου σε J. Τί γίνεται με εκείνη την πρόσκληση για τα 5 πράγματα που δεν ξέρουμε ; Ισχύει ακόμη ; Η έχασα τη σειρά μου ;

March 27, 2007 2:00 AM  
Blogger celsius33 said...

Μια καλημέρα και από μένα , τα λες πολύ ωραία και για το πανεπιστήμιο , και για την ελληνική πραγματικότητα , και τα ταξίδια σου με ταξίδεψαν και μένα. Η θητεία μου στο εξωτερικό συνοψίζεται σε 7 μήνες εράσμους στις Βρυξέλλες και πολλά ταξίδια αναψυχής.
Νομίζω ότι και στην Ελλάδα πάντως υπάρχουν πια πολλοί άνθρωποι δεκτικοί στο ξένο και στο νέο , όλοι επιθυμούν να γνωρίζουν ανθρώπους με εμπειρίες από άλλες χώρες. Take care !

March 27, 2007 11:38 AM  
Blogger Alex A. said...

Καλησπέρα από την Μπολώνια και καλώς σε βρήκα! Σαν να έχω ζήσει κι εγώ πολλά από αυτά που λες...

March 27, 2007 7:26 PM  
Blogger Odysseas said...

j.,
φαντάζομαι είσαι ο πρώην johnny b.good?
Η πρόσκληση φυσικά και ισχύει!

celsius33,
καλώς ήρθες και ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Έχεις δίκιο, οι άνθρωποι αρχίζουν να είναι πιο ανοιχτοί σε σχέση με πριν μερικά χρόνια, αλλά έχουμε πολύ δρόμο ακόμα.

alex,
διαβάζοντας το blog σου σκεφτηκα κι εγώ το ίδιο, πως πολλά από αυτά που γράφεις τα έχω ζήσει κι εγώ!

March 28, 2007 9:19 AM  

Post a Comment

<< Home